ตอนฉู่เหยาลงจากรถ โทรศัพท์ยังอยู่ในมือ เธอไม่ได้รีบเก็บมันใส่กระเป๋าทันที
ตอนที่เธอเดินมาถึงหน้าประตู เจียงซวี่เหิงก็เปิดประตูรถลงมา
“คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
เมื่อเห็นเจียงซวี่เหิง ฉู่เหยาก็มีท่าทีสงบนิ่ง น้ำเสียงยังแฝงความสนิทสนม
อารมณ์ของเจียงซวี่เหิงที่ขุ่นมัวอยู่เล็กน้อยเพราะการปรากฏตัวของสวี่เจ๋อ พลันดีขึ้นไม่น้อย
“ผมมีของบางอย่างอยากให้คุณ แต่คิดว่าคุณคงไม่อยากให้คนอื่นรู้ที่อยู่ เลยไม่ได้รออยู่ข้างนอกมหาวิทยาลัย แต่ตรงมาที่นี่เลย ขึ้นรถก่อนนะ ผมจะขับไปจอดหน้าวิลล่า”
เจียงซวี่เหิงเปิดประตูรถให้ฉู่เหยา สายตาเหลือบผ่านหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ แล้วเห็นข้อความแจ้งเตือนว่าคำขอเป็นเพื่อนในวีแชทได้รับการตอบรับแล้ว
แววตาของเขาหม่นลงชั่วขณะ ก่อนจะขึ้นไปนั่งตำแหน่งคนขับ แล้วถามราวกับไม่ใส่ใจว่า “คนที่เพิ่งมาส่งคุณดูคุ้นตาอยู่บ้างนะ”
ฉู่เหยาได้ยินแล้วพยักหน้า ตอบอย่างเปิดเผยว่า “เป็นรุ่นพี่มัธยมที่เจอกันตอนตั้งแคมป์ครั้งก่อนค่ะ สวี่เจ๋อ”
“เขาไม่น่าใช่นักศึกษาของสถาบันหวยจิ่นนี่ แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมาส่งคุณกลับล่ะ?”
“วันนี้ฉันบังเอิญเจอเขาตอนออกจากมหาวิทยาลัยค่ะ เขาอาจมีเพื่อนอยู่ที่สถาบันหวยจิ่นเหมือนกันก็ได้!”
พูดถึงตรงนี้ ฉู่เหยาก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเอ่ยอย่างไม่ค่อยแน่ใจนักว่า “ตอนอยู่บนรถ เขาพูดอะไรแปลก ๆ อยู่บ้าง อาจได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับฉันในมหาวิทยาลัยก็ได้ค่ะ”
เจียงซวี่เหิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “ข่าวลืออะไร?”
“ฉันก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกันค่ะ แต่ฟังจากที่เขาพูด ดูเหมือนจะสงสัยว่าวิลล่าของฉันมีคนอื่นซื้อให้”