พวกโจรลักพาตัวไม่เคยคิดเลยว่าฉู่เหยาไม่ได้หมดสติไปจริง ๆ ยิ่งไม่คาดคิดว่าเธอจะกล้าพูดยั่วโมโหพวกเขาในเวลาแบบนี้
ถึงจะมาถึงชานเมืองร้างไร้ผู้คนแล้ว แต่ในรถหกที่นั่งคันนี้มีคนอยู่ห้าคน ในจำนวนนั้นยังมีถึงสามคนที่นั่งอยู่ด้านหลังกับเธอ
กล้าแสดงให้พวกเขารู้ว่าเธอคิดจะต่อต้านในเวลาแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรจากรนหาที่ตาย
แต่การจู่โจมอย่างไม่คาดฝันเช่นนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง
เพียงลังเลแค่ 1 วินาที คนสามคนที่อยู่ด้านหลังก็ต้องจบชีวิตลง
คนที่นั่งข้างคนขับคิดจะหันกลับมายิง เพิ่งยกมือขึ้น กระสุนก็เจาะทะลุขมับของเขา
เลือดกระเซ็นเปื้อนกระจกรถ และกระเด็นไปโดนใบหน้าคนขับเต็ม ๆ
ในกระจกมองหลัง ปากกระบอกปืนของฉู่เหยาจ่ออยู่ที่ท้ายทอยคนขับ น้ำเสียงของเธอสงบนิ่งและเย็นชา
“หยุดรถ”
(หยุดรถ)
คนขับทำได้เพียงจอดรถลง
เขามองฉู่เหยาเปิดประตูรถ พอเธอก้าวลงจากรถ ก็ชักปืนขึ้นมายิงทันที
ทว่ายังไม่ทันเหนี่ยวไก ฉู่เหยาก็ยิงใส่เขาตามสบายจนหัวระเบิด
ร่างคนขับฟุบกระแทกพวงมาลัยอย่างแรง
ฉู่เหยาเก็บปืนเอฟเอ็นห้าสิบเจ็ดให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตูฝั่งคนขับ ค้นโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าของเขา ก่อนกดนิ้วมือของเขาลงบนหน้าจอ
เธอกวาดตามองภายในรถ จากนั้นถอดแหวนตราประจำตระกูลวงหนึ่งจากมือของคนในรถ แล้วใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปส่งไปให้รายชื่อติดต่อคนล่าสุดของคนขับ
「ฉันจะหาคุณให้เจอ」
(ฉันจะหาคุณให้เจอ)
หลังจากนั้นเธอก็โยนโทรศัพท์กลับไปบนตัวคนขับ ยิงถังน้ำมันจนระเบิด แล้วโยนไฟแช็กออกไป