เมื่อได้ยินประโยคนั้น ฉู่เหยาก็หดตัวเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “แต่ว่า…ฉันยังไม่พร้อมเลยนะ…”
“จะให้รางวัลฉัน ต้องเตรียมอะไรด้วยหรือ”
ฉู่เหยาพูดเสียงนุ่มนวลว่า “ต้องเตรียมใจน่ะ”
กู้เยี่ยนโจวดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน พลางเล่นกับต่างหูเพชรที่ติ่งหูของเธอ แล้วถามเสียงต่ำว่า “กลัวเจ็บหรือ”
“อือ” ฉู่เหยาแก้มแดงระเรื่อ เงยหน้ามองกู้เยี่ยนโจวแล้วพูดต่อว่า “แล้วก็กลัวว่าคุณจะคิดว่าฉัน…”
ดูเหมือนกู้เยี่ยนโจวจะรู้ว่าฉู่เหยากำลังจะพูดอะไร แววไม่เห็นด้วยจึงวาบผ่านดวงตาของเขา
ฉู่เหยาไม่ได้พูดต่อ เพียงกอดกู้เยี่ยนโจวแน่นแล้วบอกว่า “ฉันแค่รู้สึกไม่มั่นใจนิดหน่อยเอง! คุณให้เวลาฉันหน่อยได้ไหม”
คำพูดนี้กระตุ้นความทรงจำของกู้เยี่ยนโจว
เขานึกได้ว่าก่อนจะตกลงคบกัน ตัวเองไม่ได้ให้เวลาฉู่เหยาคิดทบทวนมากพอจริง ๆ จึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “แล้วแต่เธอเลย”
เขาไม่อยากให้ผลจากการเร่งรัดความสัมพันธ์กลายเป็นการสะสมความขัดแย้งมากขึ้น
แม้เจ้าหญิงช่างงอแงคนนี้จะดูไม่เหมือนคนที่อดกลั้นอารมณ์เก่งนักก็ตาม
พอได้ยินเช่นนั้น ฉู่เหยาก็ยิ้มหน้าบานทันที แล้วเอนซบกู้เยี่ยนโจวอย่างออดอ้อน
“กู้เยี่ยนโจว ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณดีที่สุดเลย!”
ถึงจะกินไม่ได้ชั่วคราวเพราะต้องรักษาบทบาท แต่อกแกร่ง ๆ ก็ยังซบได้อยู่ดี
เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ กู้เยี่ยนโจวก็อดแหย่ไม่ได้ “ฉันนี่เปลี่ยนใจง่ายจริง ๆ เดี๋ยวก็เป็นคนเลวสุด ๆ เดี๋ยวก็กลายเป็นคนดีสุด ๆ”