ของขวัญ……
ที่แท้ก็คิดจะลอบทำเรื่องลับ ๆ นี่เอง
นักการเมืองอนาคตผู้สุภาพและเก็บตัวแบบนี้ เวลาจะแย่งคนรักชาวบ้านนี่ร้ายกาจที่สุด
ฉู่เหยาหยิบกล่องเครื่องประดับที่เฮ่อหลิ่นให้เธอออกจากกระเป๋า วางลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบเจียงซวี่เหิง
「ของขวัญเหรอ？」
「ใช่ ของขวัญฉลองที่คุณคว้าอันดับหนึ่งของทั้งมหาวิทยาลัยในการแข่งขันกีฬาโรงเรียนครั้งนี้ แต่ก่อนหน้านี้คุณมัวแต่สนใจเครื่องมือชิ้นนั้น คงไม่ได้สังเกตว่าผมประมูลอะไรไป」
ฉู่เหยานึกทบทวนถึงสิ่งของที่เจียงซวี่เหิงกับคนอื่น ๆ ประมูลได้ในงานประมูล ก็เข้าใจทันทีว่าเขาตั้งใจจะให้อะไร
「ความจำฉันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก แต่ฉันนึกว่านั่นเป็นของที่ผู้ชายเท่านั้นถึงจะใส่ได้」
เธอจำได้ว่าเจียงซวี่เหิงประมูลเข็มกลัดติดปกเสื้อโบราณสมัยจอร์เจียมาได้หนึ่งชิ้น รูปทรงเรียบง่าย ประดับทองคำ 18K และมีเพชรเจียระไนแบบกุหลาบอยู่ที่ปลายทั้งสองด้าน
「คนที่ติดเข็มกลัดปกเสื้อส่วนใหญ่เป็นผู้ชายก็จริง แต่ผมจำได้ว่าคุณชอบใส่เสื้อเชิ้ต น่าจะได้ใช้」
ฉู่เหยาเห็นข้อความตอบกลับ จึงนัดเวลาเจอกับเจียงซวี่เหิงในวันพรุ่งนี้ จากนั้นก็วางโทรศัพท์แล้วเปิดกล่องเครื่องประดับบนโต๊ะ
สิ่งที่นอนอยู่ในกล่องคือกระดุมข้อมือทับทิมคู่หนึ่ง เป็นแบบเรียบง่ายเช่นกัน ตัวเรือนแพลทินัม เจียระไนทรงสามเหลี่ยม และประดับเพชรสีขาวล้อมรอบเป็นวง
จุดเด่นที่สุดของเครื่องประดับแบบเรียบง่ายเช่นนี้ คืออัญมณีต้องมีขนาดใหญ่และคุณภาพสูงมาก ไม่อย่างนั้นแค่มีตำหนินิดเดียวก็เห็นได้ชัดแล้ว
ถ้าเธอจำไม่ผิด กระดุมข้อมือคู่นี้น่าจะเป็นหนึ่งในเครื่องประดับชิ้นสำคัญที่นำออกประมูลเป็นลำดับสุดท้ายคืนนี้
เฮ่อหลิ่นประมูลมันไปด้วยเงินมากกว่า 50 ล้าน