ตอนเมิ่งชิงเย่ถอดเสื้อ เขาแทบกัดฟันจนแหลก
แต่เพียงชั่วพริบตา ฉู่เหยาก็เร่งเร้าอีกครั้งว่า “ถอดกางเกงด้วย”
“ฉู่เหยา!”
“ฉันบอกให้ถอดไง”
เมิ่งชิงเย่หลับตาลงฉับพลัน ก่อนจะถอดกางเกงแห้งเร็วออกอย่างหมดอาลัยตายอยาก
แต่ในเวลาเดียวกัน เฮ่อหลิ่นก็รีบยื่นมือมาปิดตาฉู่เหยาไว้
“คุณทำอะไรน่ะ?”
“ดูของสกปรกแบบนั้นแล้วเดี๋ยวตาเป็นกุ้งยิง!”
ที่จริง ตอนนี้เมิ่งชิงเย่ยังสวมกางเกงชั้นในอยู่ จึงยังไม่ถึงกับเปลือยล่อนจ้อน
แต่คุณชายผู้สูงศักดิ์ต้องมาถอดเสื้อผ้าต่อหน้าคนอื่นถึงขนาดนี้ ก็ถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่งแล้ว
สิ่งเดียวที่ทำให้เมิ่งชิงเย่พอจะโล่งใจได้ คงเป็นเพราะวันนี้เขาจ่ายเงินเหมาสนามแข่งรถทั้งสนาม คนที่มาดูการแข่งขันมีเพียงคนจากสถาบันหวยจิ่นกับหรงเฉิง จำนวนคนจึงไม่มากนัก
แต่เขายังโล่งใจได้ไม่นาน ก็เห็นหลู่ซีเหนียนเดินมาข้างฉู่เหยา แล้วแกว่งโทรศัพท์มือถือพลางพูดเอาใจว่า “ฉู่เหยา ฉันอัดวิดีโอตามที่คุณบอกไว้หมดแล้วนะ”
เมิ่งชิงเย่แทบระเบิดอารมณ์ “หลู่ซีเหนียน คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ใครอนุญาตให้คุณถ่ายวิดีโอ?”
น่าเสียดายที่หลู่ซีเหนียนไม่แม้แต่จะสนใจเขา กลับถามฉู่เหยาว่า “จะให้ส่งให้ไหม?”
เฮ่อหลิ่นรีบคัดค้านทันที “ของสกปรกแบบนั้น คุณจะส่งให้เธอทำไม? ไม่ขยะแขยงหรือไง?”
ตอนนั้นฉู่เหยาดึงมือเฮ่อหลิ่นลง แล้วมองเมิ่งชิงเย่ที่กำลังรีบร้อนสวมกางเกงแห้งเร็วอย่างทุลักทุเล ก่อนจะหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหา