เจียงซวี่เหิงไม่เคยคิดเลยว่า ใบหน้าที่ซ่อนอยู่หลังหน้าม้าหนาและแว่นตาหนักอึ้ง จะเป็นใบหน้าเช่นนี้
แม้ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางสักนิด แต่กลับงดงามประณีตและมีเสน่ห์ ราวกับโลกพร่าเลือนถูกเช็ดให้สว่างขึ้นเป็นหย่อมหนึ่ง กลายเป็นจุดสนใจที่ดึงดูดสายตาผู้คนโดยอัตโนมัติ
และในดวงตาคู่นั้นมีเพียงความมั่นใจที่กำชัยชนะไว้ในมือ แม้แต่ความยินดีก็ยังดูจางบาง ราวกับทุกอย่างควรเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
ดาบงามซ่อนคม ไม่ส่งเสียงก็แล้วไป แต่ครั้นส่งเสียงขึ้นมาก็สะเทือนทั้งฟ้า
เจียงซวี่เหิงจ้องมองฉู่เหยาอย่างเหม่อลอย ในใจสงบนิ่งไม่ได้อยู่นาน
ขณะนั้นฉู่เหยาถือถ้วยรางวัลเดินลงมาจากสนาม เฮ่อหลิ่นไม่รอให้เจียงซวี่เหิงได้ทำอะไร ก็รีบก้าวเข้าไปหาเสียก่อน จ้องเธอไม่กะพริบแล้วพูดว่า “เก่งจริง ๆ เลยนะ ฉู่เหยา!”
ฉู่เหยาเอียงศีรษะอย่างฉงน แล้วถามกลับว่า “ฉันบอกไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันจะได้ที่หนึ่ง?”
เฮ่อหลิ่นถูกท่าทางนั้นทำเอาใจละลาย จ้องมองจนชะงักไปชั่วขณะ
พอได้สติ ใบหูก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาหลบสายตาพลางยกมือเกาหัวที่มีผมสีแดง แล้วพูดแก้เก้ออย่างปากแข็งว่า “ฉันหมายถึงนายทำได้ดีมาก อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ชื่อพี่หลินต้องมัวหมอง!”
จากนั้นเขาก็กระแอมเบา ๆ ล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วพูดอย่างวางท่าว่า “ว่ามาสิ! อยากได้รางวัลอะไร?”
ทว่าฉู่เหยากลับไม่ได้กระตือรือร้นนัก เพียงตอบอย่างสงบนิ่งว่า “รอให้กีฬาโรงเรียนจบก่อนค่อยว่ากัน ตอนนี้ฉันไม่อยากเสียสมาธิ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เจียงซวี่เหิงก็เดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เหยา มองเธอแล้วพูดว่า “ที่แท้คนที่มาเล่นซ้อมกับฉันที่สโมสรฟันดาบช่วงนี้ก็คือนายเองสินะ ดูนายต่างจากตอนงานเลี้ยงครั้งก่อนมากเลย”
เฮ่อหลิ่นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังออกถึงนัยแฝงในคำพูดของเจียงซวี่เหิง จึงถามทันทีว่า “พวกนายเจอกันที่สโมสรฟันดาบหลายครั้งเหรอ?”
คราวนี้เจียงซวี่เหิงถึงได้หันไปมองเฮ่อหลิ่น ก่อนพยักหน้าตอบว่า “แต่ก่อนเธอไม่ยอมถอดหน้ากากเลย คนในสโมสรเลยเรียกเธอเล่น ๆ ว่าคนลึกลับ”