“นี่... คุณชาย พวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...”
เหล่าคนรับใช้พูดอึกอัก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฮ่อหลิ่นถึงร้อนใจนักที่ฉู่เหยาจะจากไป
ทั้งที่เมื่อคืนตอนกินมื้อดึกด้วยกัน ทั้งคู่ยังดูปกติดีอยู่เลย
อีกอย่าง คุณฉู่ก็นอนห้องรับรอง ไม่ได้พักห้องเดียวกับเฮ่อหลิ่นเสียหน่อย
เธอไม่ได้มาพักที่นี่เป็นการถาวร แค่ขออาศัยค้างคืนเดียว เช้าขึ้นมาก็ต้องไปเรียน แล้วพวกเขาจะขัดขวางเธอทำไมกันล่ะ?
เฮ่อหลิ่นเห็นคนรับใช้กลุ่มนี้อ้ำอึ้งอยู่นานก็ยังพูดอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้ จึงยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก
“พวกเธอจะรู้อะไรบ้างไหมเนี่ย? พอแล้ว ออกไปให้หมด อย่ามายืนเกะกะอยู่ตรงนี้!”
เหล่าคนรับใช้มองหน้ากัน ก่อนจะรีบถอยออกไป
เฮ่อหลิ่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เค้นออกมาได้เพียงประโยคเดียว
「ยังโกรธอยู่หรือเปล่า?」
ตอนนั้นฉู่เหยากำลังเรียนอยู่ พอได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นในกระเป๋า เธอก็ไม่ได้เปิดกระเป๋าดู แสร้งทำเป็นตั้งใจฟังบทเรียนไปพลาง ทบทวนพล็อตเรื่องไปพลาง
แม้ตั้งแต่เธอเข้ามา พล็อตเรื่องจะเปลี่ยนไปมาก แต่เหตุการณ์บางอย่างที่กำหนดไว้แล้วก็ไม่ได้หายไปด้วย
อย่างเช่นงานเต้นรำสวมหน้ากากต้อนรับนักศึกษาใหม่ ค่ายฤดูหนาวช่วงปิดเทอม งานเลี้ยงวันเกิดของแก๊งเอฟโฟร์ รวมถึงปาร์ตี้วันฮาโลวีนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
เพียงแต่คราวนี้สถานะของสวี่เอินโยวแตกต่างจากในพล็อตเรื่องเดิมอย่างสิ้นเชิง เธอจะได้รับเลือกเป็นราชินีแห่งปาร์ตี้หรือไม่จึงยากจะบอก
แต่ฉู่เหยาก็ไม่อาจฟันธงได้ว่าสวี่เอินโยวจะไม่มีทางได้รับเลือก
เพราะปาร์ตี้วันฮาโลวีนจัดขึ้นนอกสถาบันหวยจิ่น นอกจากนักเรียนสายทรัพย์สินของหวยจิ่นแล้ว ยังมีคนในสังคมอีกมากมายเข้าร่วม