“จริง ๆ ก็เหมือนกับการเปิดซีรีส์เก่าดูตอนกินข้าว หรือเปิดเพลงโปรดเพลงเดิมวนซ้ำตอนเดินเล่นนั่นแหละ สิ่งเร้าที่คุ้นเคยทำให้คนรู้สึกปลอดภัย สมองก็จะคิดว่าทุกอย่างรอบตัวอยู่ในการควบคุมของตัวเอง เวลาอ่านหนังสือก็เหมือนกัน พอรู้ล่วงหน้าว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น แล้วช่วงไหนมีฉากประทับใจที่ชวนให้รู้สึกดีบ้าง สมองก็จะผ่อนคลายมากขึ้น”
ฉู่เหยาพูดพลางหยิบหนังสือ《ความภาคภูมิใจและความลำเอียง》บนชั้นหนังสือขึ้นมาโบก ก่อนจะพูดว่า “จริง ๆ ฉันท่องเนื้อเรื่องในหนังสือได้หมดแล้ว แต่ทุกครั้งที่หยิบมาอ่านก็ยังมีความสุขอยู่ดี”
สีหน้าของเธอแทบไม่เปลี่ยน ทว่าดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขเป็นประกายระยิบระยับ
เมื่ออยู่ในสายตาของหลี่ฉงโจว เธอก็ดูน่ารักเป็นพิเศษ
ที่จริงแล้ว หลี่ฉงโจวเคยอ่านหนังสือที่วางอยู่บนชั้นของฉู่เหยามาก่อน แต่ตอนนั้นแค่อ่านผ่าน ๆ จึงจำได้เพียงเค้าโครงเรื่อง ส่วนรายละเอียดนั้นลืมไปนานแล้ว
แต่หลังจากได้เห็นหนังสือเหล่านั้นที่บ้านฉู่เหยา เขาก็ตัดสินใจกลับไปอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง
ตอนนี้ดึกมากแล้ว หลี่ฉงโจวเป็นผู้ชาย จึงไม่สะดวกจะอยู่ต่อ เขาเดินดูรอบวิลล่าแล้วก็เอ่ยลาเธอ
ทว่าตอนเดินผ่านโต๊ะกลาง เขาเหลือบเห็นนมสตรอว์เบอร์รีที่วางอยู่บนนั้น ร่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดนมสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาในมืออย่างไม่รู้ตัว
คนขับรถที่รออยู่ข้างนอกจึงได้แต่มองหลี่ฉงโจว พลตรีคนหนึ่ง เดินถือขวดนมสตรอว์เบอร์รีกลับขึ้นรถอย่างตาค้าง ราวกับตัวแข็งไปทั้งตัว