“ฉู่เหยา เธอนี่แน่จริง!”
ซูเป่ยเฉินกับเหล่านักศึกษาจากสถาบันหวยจิ่นที่ตามมาด้วย ต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดีตั้งแต่ตอนฉู่เหยาแซงหน้าได้สำเร็จแล้ว
ตอนนี้พอเห็นเธอลงจากรถ ทุกคนก็ยิ่งตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
ตรงกันข้าม หลู่ซีเหนียนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนกลับยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะเรียกสติกลับมาได้ แววตาเผยความหลงใหลอย่างเห็นได้ชัด
แต่ตอนนี้สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่ฉู่เหยาเพียงคนเดียว จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
ส่วนเฮ่อหลิ่น ในสายตาและหัวใจมีแต่ฉู่เหยา เขาเหมือนลูกหมาที่กระดิกหางจนแทบกลายเป็นใบพัด พอลงจากที่นั่งข้างคนขับก็รีบมาหยุดข้างเธอ แล้วจ้องมองไม่วางตา
เมื่อเทียบกันแล้ว คนฝั่งหรงเฉิงกลับรู้สึกแย่กว่ามาก
ไม่เพียงเสียหน้ากันทั้งกลุ่ม แต่ยังไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องต่อจากนี้อย่างไร
เพราะทุกคนรู้ดีว่าเมิ่งชิงเย่ไม่ใช่คนที่จะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี
อีกเดี๋ยวคงได้มีเรื่องวุ่นวายแน่!
เป็นอย่างที่คิด พอเมิ่งชิงเย่ปีนลงจากรถ เขาก็กระชากหมวกกันน็อกออกแล้วฟาดลงกับพื้น ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้ามืดครึ้มว่า “ฉู่เหยา เธอรู้ไหมว่าการล่วงเกินฉันจะมีจุดจบยังไง?”
เฮ่อหลิ่นสวนกลับทันทีอย่างไม่ยอมแพ้ “เมิ่งชิงเย่ นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะเอาฐานะมาข่มคนได้!”
หลู่ซีเหนียนเองก็ได้สติกลับมา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่เห็นอะไรเป็นเรื่องจริงจังว่า “ถ้านายอยากเล่นแบบนี้ พวกเราก็พร้อมเล่นด้วยจนถึงที่สุด นายคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่ากฎการแข่งขันมีไว้คุ้มครองพวกเรา?”