“จริงตามนั้น”
“ฉันว่าเอาไปใช้ไม่ได้เลยแหละ”
จ้าวเจิ้นตงพยักหน้าเห็นด้วย
ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ก็เลิกคิดที่จะหยิบอาวุธเหล่านี้ขึ้นมา
เพราะแม้จะหยิบขึ้นมาได้ สำหรับพวกเขาแล้วก็ไม่มีประโยชน์อันใด
อาวุธที่หนักราวกับภูเขาแบบนี้ พวกเขาแค่เก็บขึ้นมาแกว่งได้ไม่กี่ครั้ง ก็คงเหนื่อยหอบแล้ว
จะเอาไปใช้รบก็ไม่มีทางเป็นไปได้
“ไม่ใช่”
“ยังใช้ได้อยู่”
ตงฟางชางซู่ยิ้ม
“พวกเราเอาอาวุธพวกนี้ไปใช้เป็นเครื่องฝึกแบบมีน้ำหนักถ่วงก็ได้”
“การถืออาวุธเหล่านี้ฝึกวิชายุทธ์ จะทำให้กำลังของพวกนายเพิ่มพูนขึ้นอย่างช้า ๆ”
“หลินเต้าที่ส่งอาวุธเหล่านี้กลับมา คงมีความคิดแบบเดียวกันนี่แหละ”
เขาลูบหนวดเคราตัวเองเบา ๆ
“อ๋อ! งั้นเอง!”
“หลินเต้านี่มองการณ์ไกลจริง ๆ ”
จ้าวเจิ้นตงรู้ทันที
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่คนอื่นก็ตาโปลงขึ้นมาเช่นกัน
งั้นเอง!
พวกเขารู้มาตลอดว่าผู้อาวุโสหลินไม่มีทางส่งอาวุธที่พวกเขาใช้ไม่ได้กลับมาเฉย ๆ หรอก
ดูเหมือนตอนนี้ ผู้อาวุโสหลินมีเจตนาลึกซึ้งแบบนี้ด้วย!
“เรียกรวมผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าขึ้นไป”
“ให้ทุกคนหยิบอาวุธหนึ่งชิ้น แล้วเริ่มฝึกกันได้”
ตงฟางชางซู่เอ่ยต่อ
“อืม!”
……
ขณะเดียวกัน หลินเต้าที่อยู่อีกฟากหนึ่งก็กำลังเตรียมใช้กระจกจูหยินติดต่อกับหลินเฟยเทียน