หลินเต้ามองดูฝ่ามือของตนเองสองข้าง
เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงพลังที่แข็งแกร่งซึ่งหมุนเวียนวนเวียนอยู่ภายในสองฝ่ามือนี้อย่างบ้าคลั่ง
การเพิ่มพูนของพลังครั้งนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาทั้งหมด
ช่องว่างระหว่างขั้นโลกียภูมิเก้าดาวกับขั้นกึ่งเทวะ ไม่ใช่แค่ห่างเพียงเล็กน้อย แต่เหมือนหุบเหวใหญ่ที่แยกฟ้ากับแผ่นดิน!
แสงที่กระจกจูหยินแผ่ออกมาได้จางหายไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
และในจังหวะนั้นเอง มันบินตรงมา ร่วงลงสู่ฝ่ามือของเขา
“รอยแตกบนผิวกระจก ตอนนี้ซ่อมจนแทบมองไม่เห็นแล้ว”
เขาเพียงมองดูรอยแตกเหล่านั้นบนผิวกระจก เมื่อก่อนหากส่องดูอย่างใกล้ชิดยังเห็นร่องรอยเล็ก ๆ ได้อยู่บ้าง แต่ตอนนี้มองไม่เห็นแม้แต่นิดเดียว
เหมือนถูกซ่อมแซมจนสมบูรณ์ทั้งหมด
แต่หลินเต้ารู้ดีว่า ยังไม่พอสำหรับการซ่อมแซมให้สมบูรณ์แบบ
ยังต้องคอยดูดกลืนพลังงานอันแข็งแกร่งเหล่านั้นต่อไป
“ระดับของฉันตอนนี้ น่าจะไปถึงขั้นกึ่งเทวะแล้ว”
เมื่อไปถึงระดับนี้แล้ว หลินเต้าสัมผัสได้อย่างคลุมเครือว่าเหมือนตนเองได้ครอบครองพลังใหม่บางอย่าง
พลังใหม่ที่ชื่อว่า ‘กฎ’
ตอนนี้เขาเพียงคิดเล็กน้อย ภายใต้ความคิดเพียงหนึ่งเดียว ปริภูมิเบื้องหน้าก็ปรากฏรอยแตกยักษ์ขึ้น
“พลังแห่งปริภูมิ”
“ไม่คิดว่าฉันจะได้ครอบครองพลังแบบนี้”
มองดูสิ่งที่ตนเองก่อขึ้นทั้งหมด ดวงตาของหลินเต้าก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย