ตูม!
ชั่วขณะนั้นเอง พลังจิตที่ปลดปล่อยออกมาดูเหมือนจะปะทะเข้ากับพลังจิตของแผ่นหิน ในสมองเหมือนได้ยินเสียงทึบ ๆ ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
ขณะนี้หานซานเฉียนรู้สึกว่าศีรษะเริ่มปวดขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เขาน่ะเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์เก้าดาว ฟื้นตัวกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
และเมื่อจ้องมองอีกครั้ง ก็มองเห็นแผ่นหินที่เพิ่งทำให้เขามึนตาได้อย่างชัดเจนโดยสมบูรณ์
ราวกับว่าไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย
แต่เขาต้องคอยปลดปล่อยพลังจิตออกไปฝืนต้านกับพลังจิตที่แผ่นหินแผ่ออกมาอยู่ตลอดเวลา จึงจะยังมองเห็นตัวอักษรบนแผ่นหินได้ชัดเจน
"ได้จริงด้วย!"
เมื่อรับรู้สภาพการณ์เช่นนี้ หานซานเฉียนก็แสดงสีหน้าดีใจออกมา
ตอนนี้เขารู้สึกได้ชัดเจนว่า ตราบใดที่ปลดปล่อยพลังจิตออกไปไม่หยุด เขาก็จะมองเห็นตัวอักษรบนแผ่นหินได้ชัดเจนสมบูรณ์!
"พวกเราก็ลองดูสิ"
ในเวลานั้นเอง คนอื่น ๆ ต่างก็ปลดปล่อยพลังจิตพร้อมกัน ฝืนต้านกับพลังจิตบนแผ่นหิน!
ทีละน้อย ๆ คนจำนวนมากก็พบว่า แผ่นหินที่เมื่อครู่ยังดูพร่ามัวจนวิงเวียนตาลาย บัดนี้กลับชัดเจนขึ้นมาแล้ว
แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่กำลังอ่อนกว่า พลังจิตไม่แก่กล้านัก แม้จะใช้พลังจิตต้านแล้ว ก็มองแผ่นหินได้แค่เพียงชั่วครู่ ไม่นานก็หอบหายใจเฮือก
"ทำไมพวกเขาถึงมองได้?"
ในเวลานั้นเอง ฝ่ายผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์อสูรก็สังเกตเห็นสภาพของหานซานเฉียนกับพวกอย่างชัดเจน