“ในการประลองจริง แกเหนือกว่าท่านอีกหรือ”
อาโตโตกได้ยินถ้อยคำของเบลลิน จึงพูดขึ้นด้วยความอดกลั้นไม่ได้ในตอนนี้
ก็เพราะความแกร่งของเบลลินนั้น เป็นที่เห็นกันตาชัด
บำเพ็ญถึงขั้นโลกียภูมิมานานแสนนานแล้ว
เมื่อครู่ตอนที่ต่อสู้กันบนยานอวกาศลำนั้น พวกเขาได้ดูผ่านภาพวงจรปิด แต่การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายรวดเร็วเกินไป ไม่รู้ว่าสภาพจริงแล้วเป็นอย่างไร
ตอนนี้ไม่ใช่แค่อาโตโตกเท่านั้น ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าแปลกใจในสายตาเช่นกัน
“อืม”
“จากความรู้สึกฉันก็เป็นเช่นนั้น”
“แถมตอนที่ประมือกันเมื่อครู่ ฉันยังได้เปรียบฝ่ายตรงข้ามอยู่บ้างด้วยซ้ำ”
“แม้ฉันจะไม่ได้ออกแรงเต็มที่ แต่อีกฝ่ายก็เช่นกัน”
เบลลินพยักหน้า
นึกย้อนถึงการต่อสู้เมื่อครู่ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าหลินเต้ายังไม่ได้แสดงความแกร่งออกมาอย่างเต็มที่
ยังซ่อนไพ่ตายไว้มากมายด้วยซ้ำ
“นี่...”
“ฉันนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าความแกร่งของเขาจะถึงขั้นนี้”
อาโตโตกตอนนี้ก็อดครำครำใจไม่ได้
ความทรงจำของเขายังอยู่ที่จักรวาลมิติระดับต่ำ ตอนที่หลินเต้าเข้าร่วมการแข่งขันจัดอันดับบันไดบททดสอบ
หลินเต้าในวันนั้น แม้จะแสดงความแกร่งออกมามากพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงกับเหลือเชื่อ
และตอนนี้ผ่านไปเพียงเท่าไรกัน?
บอกได้เลยว่าเขาคือขั้นโลกียภูมิ...
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่