แต่เมื่อครู่ตอนที่พวกเขากำลังรับมือกับอสูรสายฟ้าเพลิงแดงตัวนี้ พวกเขาคิดว่าจะสามารถสังหารมันลงได้ในคราวเดียว จึงใช้ปราณภายในกายออกจนหมดสิ้น
ตอนนี้จึงไม่มีปราณเหลืออยู่สำหรับใช้ป้องกันตัวอีกแล้ว
เปลวเพลิงเหล่านั้นเผาผลาญร่างกายของพวกเขา ทำให้รู้สึกเจ็บปวดอย่างสาหัส
"โฮก!"
และในช่วงที่พวกเขาหนีออกมา อสูรสายฟ้าเพลิงแดงก็ส่งเสียงคำรามอันก้องกัมปนาทอีกครั้ง
พร้อมกับเสียงคำรามนั้น ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเฮิงที่กำลังหลบหนีแต่ละคนต่างรู้สึกราวกับศีรษะของตนกำลังจะระเบิดสลาย
โครม โครม!
อสูรสายฟ้าเพลิงแดงพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงลิ่ว ตวัดกรงเล็บยักษ์ฟาดลงมาตรง ๆ ตบผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเฮิงคนหนึ่งจนแหลกเป็นเนื้อบด!
แถมมันยังไม่หยุดเท่านั้น ยังคงไล่ล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เหลือต่อไป
"ไม่!!!"
ผู้ฝึกยุทธ์ในบริเวณนั้นตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่ความสามารถในการหนี มองดูมันพุ่งเข้ามาไม่หยุด ดวงตากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง
ในเวลาเพียงแวบเดียว ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเฮิงอีกสองคนก็ถูกสังหารลง
"เจ้าตัวนี่..."
ผู้ฝึกยุทธ์เผ่ามนุษย์อสูรที่ยืนอยู่ไกล ๆ ตอนนี้ร่างกายก็เริ่มสั่นเทิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
มือขวาบีบแน่นอาวุธในมือ มีเหงื่อไหลซึมออกมาที่หน้าผาก
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเฮิงที่เพิ่งร่วมรบด้วยกันเมื่อครู่ ตอนนี้กลับถูกสังหารหมดสิ้นแล้ว ช่องว่างของพลังมันจะต่างกันได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ?