จ้าวอีหมิงและลั่วฉางคุนต่างมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของหอคอยทะลุฟ้า
ส่วนหลินเฟยเทียนที่อยู่ภายในหอคอยทะลุฟ้าในตอนนี้ ยังไม่รู้เลยว่าภายนอกกำลังเป็นอย่างไร
เขาจมดิ่งอยู่ในสภาวะการบำเพ็ญเพียรอย่างถ้วนถี่
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ยิ่งพลังยิ่งเพิ่มขึ้น เขาก็ยิ่งก้าวขึ้นไปถึงชั้นใหม่ ๆ
และบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้องแรงโน้มถ่วงบนชั้นเหล่านั้น พลังของเขาจึงก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด
"เฮ้อ"
ในขณะนั้นเอง เขาค่อย ๆ พ่นลมหายใจขุ่นออกมา แล้วเบิกตาตื่น
"สบายจริง ๆ"
"บำเพ็ญเพียรที่นี่ พลังเพิ่มเร็วเหลือเกิน"
หลินเฟยเทียนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มองไปที่ฝ่ามือทั้งสองของตน ดวงตาก็เต็มไปด้วยแววปลาบปลื้ม
จริงอย่างที่คิด การบำเพ็ญเพียรท่ามกลางทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้พลังเพิ่มขึ้นอย่างน่าสยดสยอง
"วันนี้พักก่อนก็ได้"
"บำเพ็ญต่อไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มอ่อนล้าขึ้นบ้างแล้ว"
หลินเฟยเทียนพึมพำกับตัวเอง
"ไม่รู้ว่าชิงหลงบำเพ็ญไปถึงไหนแล้ว"
ตอนนี้เขาก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมา นอกจากเขาที่ดำดิ่งอยู่ในสภาวะบำเพ็ญเพียรแล้ว ชิงหลงก็น่าจะบำเพ็ญต่อเนื่องเช่นกัน
พลังของเขาเอง ตอนนี้เพิ่มขึ้นถึงขั้นเจ็ดดาวแล้ว
ส่วนชิงหลง ถ้าเดาไม่ผิด อย่างน้อยก็น่าจะถึงขั้นสองดาว