“หลินเต้า นายรู้สึกยังไงบ้าง”
สิ่งมีชีวิตในภาพที่เบลลินกำลังมองอยู่นั้น ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างชัดเจนเช่นกัน
“อืม ฉันก็รู้สึกแบบนั้น”
หลินเต้าพยักหน้าเบา ๆ
สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ไม่มีใครรู้เลยว่ามันคืออะไร
“นี่มันสัตว์อะไรกันแน่”
“แปลกจริง ๆ”
“แม้แต่ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นสิ่งมีชีวิตคล้ายกันมาแล้ว แต่ก็ไม่เคยรู้สึกแปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อน”
“สิ่งมีชีวิตพวกนี้สังหารผู้แข็งแกร่งขั้นโลกียภูมิได้งั้นเหรอ”
“……”
ผู้ฝึกยุทธ์โดยรอบต่างพึมพำกันเบา ๆ อภิปรายกันขึ้นในยามนี้
“สิ่งมีชีวิตแปลกพิศวงพวกนี้ กายของมันไม่ถือว่าแข็งแกร่งมาก แต่พลังจิตของมันต่างหากที่น่าสะพรึงกลัว”
“เมื่ออยู่ภายใต้การซัดกระแทกของพลังจิตของมัน จะทำให้พวกเราเห็นภาพลวงตาต่าง ๆ นี่คือจุดที่ยุ่งยาก”
ผู้แข็งแกร่งขั้นโลกียภูมิเก้าดาวนั้นก็เอ่ยต่อ
ณ ขณะนี้ ภาพบนหน้าจอโฮโลแกรมกำลังเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ
ทั้งหมดเป็นภาพที่บันทึกไว้ก่อนหน้านี้
ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตแปลกพิศวงนานาชนิด และสิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีจุดเด่นชัดเจนอย่างหนึ่งร่วมกัน คือมีลูกตาจำนวนมากมาย และภายในลูกตาเหล่านั้นยังมีรูม่านตาอีกจำนวนมาก
“นอกจากการพบว่ามีสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ตื่นขึ้นจำนวนมากแล้ว เรายังค้นพบว่า ภายในใจกลางของดาวเคราะห์หลาดวง ดูเหมือนจะมีดินแดนลับซ่อนอยู่”
เขาเอ่ยขึ้นในยามนั้น
“ดินแดนลับที่ซ่อนอยู่?”