มนุษย์วาฬผู้นั้นใคร่ครวญชั่วครู่ แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเฮิง ไม่ได้พบเห็นมาช้านานแสนนานแล้ว
บัดนี้จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ ไม่อาจรู้ได้เลยว่ามาจากแหล่งใด
หากมาจากจักรวาลมิติระดับกลางฝั่งนั้น ก็เป็นไปได้สูงว่าเบื้องหลังยังมีอำนาจใหญ่หนุนอยู่ หากบุกเข้าโจมตีโดยไม่ไตร่ตรอง อาจก่อเรื่องยุ่งยากขึ้นมา
"แต่ว่า……"
ดวงตาของนาทาโรบัดนี้แววตาไม่แน่นอนเปลี่ยนไปมา
เมื่อนึกถึงความอัปยศในวันนั้น เขาก็ยังกลืนมันลงไม่ได้
วันนั้น เขาไม่เพียงบาดเจ็บสาหัส ที่สำคัญที่สุดคืออวี่จิงที่เก็บสะสมไว้หนึ่งร้อยล้านหน่วย ถูกหลินเต้ากวาดเอาไปหมดสิ้น!
แค่คิดถึงแต่เท่านี้ ก็ทำให้เขาเคี้ยวฟันแน่นด้วยความเกลียดชัง
"ใหญ่งานกว่าใจ"
มนุษย์วาฬเอ่ยขึ้นเรียบๆ
"ได้"
นาทาโรสูดหายใจลึก ๆ ข่มความโกรธในใจให้สงบลงโดยฝืนใจ
ขณะนั้นเอง สายตาของหลินเต้าก็หันมามองยังด้านที่เขายืนอยู่ทันที
เมื่อรับรู้สายตานั้น นาทาโรก็ตกตะลึงเล็กน้อย แล้วความหวาดกลัวก็พุ่งทะยานขึ้นจากก้นบึ้งของใจ
ทั้งร่างของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
แต่ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ได้ยาวนาน เพราะหลินเต้าเพียงแค่ชำเลืองมองหนึ่งครั้ง แล้วก็เดินผ่านไปยังอีกด้านหนึ่ง
"เมื่อครู่นั้น ไอ้บ้านั่นมันจ้องเห็นเรารึเปล่า?"
มนุษย์วาฬข้างกายบัดนี้สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
แม้แต่หน้าผากยังมีเหงื่อเย็นหยดออกมาเป็นเม็ด
เพราะในชั่ววูบนั้น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแรงกดดันสยองที่พุ่งเข้าปะทะ