หลินเต้าตอนนี้ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว
ต่อไป!
ฝึกต่อ!
ช่วงเวลานี้ เขาได้จมดิ่งอยู่ในภาวะการบำเพ็ญเพียรอันลึกซึ้งแล้ว
เวลาภายนอก แทบไม่รู้สึกถึงเลยด้วยซ้ำ
เวลาผ่านไปเท่าไรไม่อาจรู้ได้ พลังของหลินเต้ายังคงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดกระบวนการบำเพ็ญเพียรนี้
ความเร็วในการพัฒนาครั้งนี้ เร็วกว่าครั้งก่อน ๆ ไม่รู้กี่เท่า
ยิ่งไปกว่านั้น พลังงานที่เขาสามารถดูดซับได้ในตอนนี้ กลับมากมายกว่าเดิมอีก
ไม่ต้องปล่อยพลังงานที่ดูดซับเข้าสู่ร่างกายแปรเป็นพลังสายฟ้าไฟแบบก่อนอีกต่อไป
ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่นอกเขตต้องห้ามตอนนี้ ก็ต่างพบว่าสายฟ้ากับแสงเพลิงที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้านั้น ได้หายไปหมดสิ้นแล้ว
“หายไปแล้ว”
สโตกจ้องมองฉากตรงหน้า แววตาก็ปรากฏความประหลาดใจ
สายฟ้ากับแสงเพลิงนั้นปรากฏขึ้นมายาวนานมากแล้ว ไม่คิดว่าจะหายไปในช่วงเวลาแบบนี้
และตอนนี้ก็ไม่รู้สึกถึงสภาวะผิดปกติใด ๆ เลย
ไม่มีแรงสั่นสะเทือนใด ๆ ส่งมาจากด้านไกล ๆ อีกด้วย
ตอนนี้ควรทำยังไงดี?
คอยจับตาสถานการณ์ตรงนั้นต่อไป ก็ไม่ใช่ทางออกเสียเหลือเกิน
“ท่านสโตก ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร?”
“จะเฝ้าสังเกตต่อไหมครับ?”
เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ลังเลไปเล็กน้อย ก็ค่อย ๆ พูดขึ้น
ก็เพราะพลังสายฟ้าไฟนั้นหายไปแล้ว และไม่พบความผิดปกติใด ๆ อีกเลย