สงครามอันน่าสะพรึงกลัวครั้งนั้น มีผู้แข็งแกร่งขั้นเทวะล้มตายไปนับไม่ถ้วน
และยังมาพร้อมอาวุธที่สูญเสียไปจำนวนมาก
อาวุธที่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเทวะเหล่านั้นใช้ ย่อมต้องเป็นเครื่องมือวิเศษทั้งนั้น!
"อืม!"
ฟู่ฉางเซิงฟังถ้อยคำของหลินเต้า จึงพยักหน้าเบา ๆ เป็นการตอบ
แล้วทั้งคู่ก็มุ่งตรงไปด้านหน้า
หลินเต้ามองพืชพรรณจำนวนมหาศาลเบื้องหน้า ใช้เพียงความคิดเดียวก็ปล่อยเพลิงทองหงส์ออกมาเป็นจำนวนมหาศาล
ภายใต้การเผาไหม้ของเพลิงทองหงส์เหล่านี้ พืชนับไม่ถ้วนถูกเผากลายเป็นถ่านไฟภายในเวลาเพียงชั่วขณะ
ทั้งยังเป็นเปลวเพลิงที่แผ่ขยายไปเรื่อย ๆ โดยไม่หยุดยั้ง
พืชปริศนาพวกนี้สำหรับเขาช่างเป็นการขวางทางเสียนี่กระไร กวาดล้างให้หมดสิ้นในคราวเดียวย่อมดีที่สุด
ตอนนี้พลังของเขาสูงขึ้น เพลิงทองหงส์ที่ปล่อยออกมาจึงทรงพลังยิ่งกว่าแต่ก่อนหลายเท่า
"เปลวเพลิงน่าสะพรึงจริง ๆ"
ฟู่ฉางเซิงเห็นภาพตรงหน้าก็อดเอ่ยชมไม่ได้
จากนั้นทั้งสองใช้พลังอันทรงพลังเปิดสุสานโบราณเหล่านั้นออก
"เอาออกมาให้หมดก็พอ"
"ใช้ได้หรือไม่ได้ช่างมัน"
หลินเต้ามองอาวุธนานาชนิดภายในสุสาน ไม่คิดมาก เก็บทุกชิ้นเข้าไปในกระจกจูหยินทันที
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเนิ่นช้าอยู่ที่นี่
"นี่หลินเต้า เมื่อกี้ผ่านความทรงจำสืบทอดของท่านผู้อาวุโสเสือขาว ก็รู้แล้วว่าไอ้นั่นอยู่ที่ไหน"