“งั้นแกก็ฝึกบำเพ็ญต่อไปตรงนี้แหละ”
“แม้ตอนนี้แกจะมีกระดูกทองแล้ว แต่กระดูกทองระดับนี้ยังไม่พอ”
หงส์เพลิงก็พูดขึ้นต่อในตอนนี้
ในพริบตานั้น กรงเล็บยักษ์ของมันก็คว้าร่างของหลินเต้า แล้วพุ่งตรงไปยังใจกลางทะเลเพลิง
“ท่านผู้อาวุโส นี่มัน……”
หลินเต้าก็ตกใจไม่น้อย
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หงส์เพลิงกำลังคว้าร่างของเขาเอาไว้ แล้วพาเขามุ่งลงสู่แกนโลกของดวงดาวดวงนี้
ยิ่งใกล้ศูนย์กลางเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกถึงความน่าสะพรึงของอุณหภูมิมากขึ้นเท่านั้น
อุณหภูมิร้อนระอุขึ้นเรื่อย ๆ!
กระดูกทองของเขาตอนนี้ดูเหมือนก็เริ่มจะทานไม่ไหวขึ้นมาแล้ว
อุณหภูมิช่างน่าสะพรึงกลัวนัก
แม้แต่กระดูกทองของเขาก็แทบจะทานไม่ไหว
แต่หงส์เพลิงตอนนี้กลับดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย
“แกควรต้องหลอมกระดูกใหม่อีกครั้งหนึ่ง”
“หล่อหลอมกระดูกทองที่แท้จริง ให้เป็นร่างอมตะ”
เสียงของหงส์เพลิงดังส่งต่อมาอีกครั้งในตอนนี้
ในพริบตานั้นเอง หลินเต้ารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองมาถึงจุดศูนย์กลางของดวงดาวดวงนี้แล้ว
โครงกระดูกของเขาเริ่มถูกเปลวเพลิงเผาผลาญจนปรากฏรอยแตกร้าว
ความเจ็บปวดรุนแรงสุดประลังพุ่งเข้ามาในพริบตา
ความเจ็บปวดนี้ไม่ได้มาจากร่างกาย แต่เป็นความทรมานที่มาจากวิญญาณ
ความทรมานแบบนี้ลึกซึ้งยิ่งกว่าการที่ร่างกายถูกทำลายเสียอีก
เจ็บจริง ๆ
เจ็บจนทนไม่ไหว!
หลินเต้าตอนนี้เจ็บจะบ้าตายอยู่แล้ว