เสียงนี้ผิดแผกจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ก่อนหน้านี้ในใจกลางเนินฝังศพ เสียงตวาดของหลินอินระเบิดออกไปรอบทิศ ใครอยู่ใกล้ก็รับเคราะห์ไปเต็มๆ ไม่แยกมิตรศัตรู ล้วนได้รับบาดเจ็บถ้วนหน้า
แต่ครานี้นางซ่อนตัวอยู่ในขลุ่ย
ลำตัวขลุ่ยคับแคบเกินไป
เสียงกรีดร้องถูกห่อหุ้มด้วยไม้ดำ
แรงสั่นสะเทือนของวิญญาณ การปฏิเสธของกฎเกณฑ์ และคลื่นความถี่ต่างภพที่นางเองก็ไม่เข้าใจ ถูกบีบอัดเป็นลำเดียว พุ่งทะลุออกทางปลายขลุ่ย
ลำแสงขาวระเบิดออก
เศษหินหน้าปากถ้ำถูกซัดกระเด็น ฝุ่นบนผนังถ้ำร่วงหล่นพรู
เว่ยอู๋เซี่ยนรู้สึกถึงน้ำหนักที่ข้อมือ ขลุ่ยในอุ้งมือสั่นสะท้านรุนแรงจนกระดูกนิ้วชาไปหมด
เขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ลำแสงขาวนั่นก็พุ่งเข้าไปในปากที่อ้ากว้างของอสูรไร้หน้าตัวนั้นแล้ว
ทะลุผ่าน
จากลำคอ ถึงท้ายทอย
เฉียบขาดไม่มีเหลือ
ท่วงท่าโถมเข้าใส่ของอสูรยักษ์หยุดชะงักกลางเวหา
เปลวไฟปีศาจสีแดงเข้มสองก้อนกระพือรุนแรงสองครั้ง ครั้งที่สามกลับไม่สว่างขึ้น
ร่างมหึมาของมันติดคาอยู่หน้าปากถ้ำ กรงเล็บหน้าฝังลึกลงในพื้นดิน เกล็ดดำปริแตกทีละแผ่น รอยร้าวขยายออกจากปาก
กรามล่าง
ลำคอ
อกและท้อง
ทุกรอยร้าวมีแสงขาวทะลุออกมา
"กริ๊บ"
เกล็ดชิ้นหนึ่งหลุดร่วง
ยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็สลายเป็นควันดำ
จากนั้น เกล็ดอื่นๆ ก็เริ่มหลุดร่วงตาม
"กริ๊บ กริ๊บ กริ๊บ..."
เสียงหนาแน่นจนฟังแล้วเสียวฟัน
อสูรยักษ์อยากคำราม แต่มันส่งเสียงใดไม่ได้อีกแล้ว
ไอสีดำพวยพุ่งจากปาก พอพ้นออกมาก็ถูกแสงขาวฟาดสลาย
วูบถัดมา มันเริ่มพังทลายจากส่วนหัวลงมา
เกล็ดดำแตกกระจาย ข้อกระดูกร้าวหัก ไออาฆาตถูกฉีกกระจัดกระจาย แม้แต่ดิ้นรนก็ไม่ทันได้ทำ