จากเฉินฉิงลอยเสียงงึมงำเลือนลางออกมา
ใจของเว่ยอู๋เซี่ยนผ่อนคลาย แผ่นหลังพิงผนังหิน เลื่อนลงไปกองกับพื้น
เขาทรุดนั่งในโคลน เสื้อผ้าขาดวิ่น เลือดและเหงื่อเย็นเหนียวหนึบตามร่าง
เมื่อครู่ฝืนเป่าจนจบบทเพลงนั้น เหนี่ยวเอากำลังเฮือกสุดท้ายของเขาไปสิ้น
ความเจ็บแปลบในอกทุเลาลงไม่น้อย
ในตันเถียน กระแสลมปราณสีดำทะมึนยังหมุนวน กลิ่นอายเย็นเยียบแผ่ซ่านไปตามเส้นลมปราณ ประคองร่างที่แหลกสลายนี้ไว้อย่างเสียมิได้
การยึดร่าง ในที่สุดก็รอดมาได้
เว่ยอู๋เซี่ยนก้มมองเฉินฉิงในอ้อมอก
ตัวขลุ่ยสีดำเปื้อนดินและเลือด พู่สีแดงก็สกปรก
เขาอยากยกมือขึ้นเช็ด แต่ไหล่และหลังเพิ่งขยับ บาดแผลก็ถูกดึงรั้ง เจ็บจนต้องนิ่งไปครู่ใหญ่
เขาอยากเช็ด
มือเพิ่งยกขึ้น หลังและบ่าก็เจ็บจนเกือบล้มคว่ำ
ช่างเถิด
เขาเลื่อนเฉินฉิงเข้ามาในอ้อมอกแนบอก
ในถ้ำมืดเย็น นางเป็นเพียงดวงวิญญาณที่อ่อนล้า แนบไออุ่นของคนเป็นย่อมสุขสบายขึ้นบ้าง
“นอนเสีย”
เว่ยอู๋เซี่ยนพิงศิลา เสียงแหบพร่าหนัก
“ข้าเฝ้าเจ้าเอง”
เฉินฉิงไม่มีเสียงตอบ
ภายในขลุ่ย แสงสีแดงวูบหนึ่งสว่างวูบหนึ่งดับ เหมือนคนกำลังหายใจ
หลินอินครานี้หลับเป็นตายจริงเสียแล้ว
เว่ยอู๋เซี่ยนเงยหน้ามองนอกถ้ำ
หมอกดำยังกดทับปากถ้ำฝูหม่า ด้านนอกเงาวิญญาณคุกเข่าแน่นขนัด ไม่มีตัวใดกล้าขยับก่อน
บทเพลงเมื่อครู่นั้น ปราบขุนเขาได้อยู่หมัด
กระแสเสียงขลุ่ยของเขาควบคุมพวกมัน
คลื่นวิญญาณของหลินอินบดขยี้พวกมัน
อีกทั้งปราณสังหารเก่าแก่ในถ้ำฝูหม่าก็ถูกหลอมดูดกลืน
สิ่งเหล่านี้ไร้สมอง ทว่ายังมีสัญชาตญาณ พวกมันรู้แก่ใจโดยมิต้องคิด
เนินฝังศพ นับแต่บัดนี้ มีเจ้าของแล้ว
เว่ยอู๋เซี่ยนก้มศีรษะครึ่งหนึ่ง กระแสลมในตันเถียนกระตุกอย่างแรง คำหนึ่งเล็ดลอดจากลำคอ
“ถอย”
เสียงแผ่วเบา พ่วงแหบพร่า
ทว่าภูตผีด้านนอกถ้ำกลับแข็งทื่อทั้งหมด
ซากไร้หัวสองสามตนด้านหน้าสุดเคลื่อนไหวก่อน
พวกมันกลับหลังหันแล้วคลาน กระดูกปะทะกับเศษหินดังครืดคราด เร็วยิ่งกว่าคนเป็นหนีตาย
ผีลิ้นยาวบนต้นไม้ร่วงลงบ่อโคลน แม้แต่ลิ้นยังไม่ทันเก็บ สองมือตะกุยโคลนถอยร่น
ซากดุร้ายหลายตนขวางอยู่ตรงทางผ่าน ชนกันสองสามหน ไม่มีใครกล้ากีดกันใคร สุดท้ายกลิ้งตกเนินเขาไปด้วยกัน