บทที่ 5 เว่ยเสี่ยวเซี่ยน ช่วยด้วย ข้าเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่แล้ว!
ทั้งคนทั้งวิญญาณก้มลงมองพร้อมกัน
ไม้ไผ่แห้งในมือเว่ยอู๋เซี่ยนปรากฏรอยร้าว รอบนอกเหลืองกรอบปริแตกออก เผยเนื้อไม้สีดำสนิทภายใน
รอยร้าวยังคงลามต่อ
กริ๊ก
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
หลินอินจ้องเขม็ง ลมหายใจชะงักไปครู่หนึ่ง
มาแล้ว
เฉินฉิง
เว่ยอู๋เซี่ยนก้มหน้า ปลายนิ้วกดเบา ๆ บนผิวไผ่ สะเก็ดที่ปริแตกก็หลุดร่วงเป็นชิ้นเล็ก ๆ ทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลินอินอ้าปาก
นางรู้ดีว่านี่คืออะไร
นี่คือกำเนิดของเฉินฉิง คือจุดเริ่มต้นการมีชีวิตรอดของเว่ยอู๋เซี่ยนบนภูเขาหลานจั้ง และยังเป็นจุดเริ่มต้นที่โลกหล้าจะหวาดกลัวเขาในภายหน้า
นางอยากบอกเขา
แต่พอคำพูดมาถึงลำคอกลับรู้สึกเจ็บแปลบ ราวกับมีบางอย่างมาอุดตันไว้แน่น
หลินอินสีหน้าเปลี่ยน รีบยกมือกุมลำคอ
เว่ยอู๋เซี่ยนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
“เจ้าเป็นอะไร อยากจะพูดอะไร?”
หลินอินพยายามเปลี่ยนคำพูด
“สิ่งนี้ต่อไปจะกลายเป็น...”
ยังพูดไม่ทันจบ ในลำคอพลันส่งเสียงรบกวนแหลมแสบ
“บี๊บ... แก... ซ่า...”
เว่ยอู๋เซี่ยนสีหน้าเปลี่ยน ไม้ไผ่แห้งในมือแทบร่วงหล่น
วิญญาณพยาบาทที่อยู่ข้าง ๆ หมอบราบกับพื้น กรงเล็บขูดยึดพื้นดินแน่น แทบอยากขุดหลุมมุดหนีตรงนั้น
ยังมีอีกตนหนึ่งที่เคลื่อนไหวช้าไป ถูกเสียงนั้นกระแทกจนพลิกกลับ รีบใช้แขนที่หักทั้งสองข้างเกี่ยวตัวเองกลับมา หมอบนิ่งแนบพื้นแสร้งตายอย่างว่าง่าย
หลินอินเองก็ตกใจเช่นกัน รีบหุบปาก
รอบด้านเงียบสงบลง
เงียบจนนางได้ยินเสียงหัวใจตัวเองกำลังด่าทอ
นี่มันกลไกบ้าอะไรกัน?
เนื้อเรื่องสำคัญถูกตัดเสียงอัตโนมัติ? การเปิดเผยเนื้อหาตอนสำคัญถูกเซ็นเซอร์? ยุคนี้ทะลุมิติยังมีระบบกันสปอยล์ด้วย ช่างเกินเหตุไปแล้ว!
เว่ยอู๋เซี่ยนจ้องนาง
“เสียงของเจ้าเป็นอะไรไป?”
หลินอินกุมลำคอ เกือบจะร้องไห้
“ข้าก็อยากรู้นัก!”
นางไม่เชื่อ ตั้งใจจะเปลี่ยนคำพูดให้แนบเนียนขึ้นอีก
เพิ่งอ้าปาก ลำคอก็เจ็บแปลบอีกครั้ง
หลินอินยอมแพ้ทันที
“ช่างเถิด ๆ อย่าสนใจข้าเลย ดูไม้ไผ่นั่น!”
เว่ยอู๋เซี่ยนยกท่อนไม้ไผ่แห้งเข้ามาใกล้
รอยแตกกำลังขยายยาวขึ้น
เปลือกแห้งค่อย ๆ ร่วงหล่น เผยเนื้อไม้สีดำสนิท พริบตาต่อมา เลือดบนมือเว่ยอู๋เซี่ยนก็ซึมผ่านรอยร้าวเข้าไป
สีดำแผ่กระจายบนเนื้อไม้ กลืนกินเปลือกนอกที่เคยเหลืองกรอบไปจนหมด
หลินอินมองจนตาเป็นประกาย กระทั่งลืมกลัววิญญาณไปชั่วขณะ
เว่ยอู๋เซี่ยนนิ้วมือชะงัก
“มันกำลังดูดเลือดข้า”
หลินอินรีบได้สติ
“ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องตกใจ!”
เว่ยอู๋เซี่ยนยกท่อนไม้ไผ่แห้งนั้น เลือดยังคงซึมเข้าไป
“เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่าไม่ต้องตกใจ?”
หลินอินอึ้งไป
ดูจากตรงนี้ สิ่งนี้ไม่ค่อยถูกต้องนักจริง ๆ
แต่นี่คือเฉินฉิง!
ใครกล้าบอกว่าเฉินฉิงไม่ดี นางจะเป็นคนแรกที่ออกไปด่า!
หลินอินเข้าไปใกล้ ลดเสียงต่ำ
“เว่ยเสี่ยวเซี่ยน เจ้าฟังข้าประโยคหนึ่ง”
“มันดูดเลือด ก็คือยอมรับเจ้า”
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่ปล่อยมือ
“ยอมรับข้า?”
“ใช่”
หลินอินผงกหัว กลัวว่าตัวเองจะดูเหมือนโกหกเกินไป จึงรีบเสริม
“เจ้าดูนี่ แม้ในที่แห่งนี้จะมีของสับสนปนเปมากมาย แต่ไม้ไผ่นี้ถ้าจะทำร้ายเจ้า คงงับไปนานแล้ว จะค่อย ๆ ดูดเลือดทำไม?”
เว่ยอู๋เซี่ยนก้มลงมองฝ่ามือ
“นี่เรียกว่าค่อย ๆ?”
หลินอินติดขัดไปชั่วขณะ
“นั่น... นั่นมันก็กินมากไปหน่อย”
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่ปริปาก
เลือดชุ่มโชกไปทั่วทั้งขลุ่ยแล้ว สีหน้าเขาเดิมก็ซีดอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไร้ซึ่งเค้าลมหายใจมนุษย์
หลินอินใจกระตุกวูบ
นางรู้ว่าเฉินฉิงไม่ทำร้ายเขา แต่นางก็รู้ด้วยว่า เว่ยอู๋เซี่ยนตอนนี้บาดเจ็บหนักเกินไป
หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ต้องกล่าวว่าการยอมรับนายอาจไม่สำเร็จ คนอาจถูกบั่นทอนถึงแก่ชีวิตเสียก่อน
“เจ้าเชื่อข้า อดทนอีกประเดี๋ยว!”
นางอยากจะทุบอก แต่มือกลับทะลุผ่านร่างวิญญาณไป จึงได้แต่เก็บกลับมาอย่างขัดเขิน
“สรุปก็คือ ข้ารับรอง มันต้องเป็นของดีแน่”
เว่ยอู๋เซี่ยนเงยหน้าขึ้น
“เจ้ารับรอง?”
หลินอินชะงัก
ใช่แล้ว นางจะเอาอะไรมารับรอง?
ที่มาที่ไปแต่งเสียป่นปี้ คนคุ้นเคยก็ตายไปต่อหน้าต่อตา กระทั่งเหตุผลที่ตัวเองมาอยู่ที่นี่ก็อธิบายไม่ได้
แต่ครั้งนี้จะคลุมเครือไม่ได้
หลินอินลอยไปข้างหน้าครึ่งก้าว ฝืนใจผงกหัว
“ข้ารับรอง”
นางจ้องมองไม้ไผ่ดำท่อนนั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงจัง
“มันจะไม่ทำร้ายเจ้า”
“เว่ยเสี่ยวเซี่ยน เจ้าเชื่อข้าสักครั้ง”
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่ตอบรับ
สายลมบนภูเขาหลานจั้งพัดลอดผ่านซอกหิน วิญญาณพยาบาทบนพื้นหมอบต่ำลงไปอีก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงใด ๆ ในยามนี้
หลินอินกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ จึงรีบเสริมต่อ
“ข้ารู้ว่าเมื่อครู่ข้าพูดจาไร้สาระไปมาก”
เว่ยอู๋เซี่ยนส่งเสียง “อืม” เบา ๆ
หลินอิน “...”
เจ้าไม่ต้องรีบยอมรับถึงเพียงนี้ก็ได้
“แม้ก่อนหน้านี้จะไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่ประโยคนี้เป็นความจริง”
“มันมีวาสนากับเจ้า มาถึงมือเจ้าแล้ว ก็คือจะมาช่วยเจ้า”
เว่ยอู๋เซี่ยนกำไม้ไผ่แห้งไว้ เลือดเปรอะเปื้อนมือของเขา
ครู่หนึ่งผ่านไป เขาเอ่ยเสียงต่ำ
“สิ่งที่มีวาสนากับข้า มักจะไม่ค่อยดีนัก”
หลินอินรู้สึกอึดอัดในอก
เขาเพิ่งอายุสิบหก
ทว่าคำพูดนี้ของเขา กลับไม่เหมือนคนอายุสิบหกแล้ว
นางลอยไปตรงหน้าเขา กั้นระหว่างเขากับฝูงวิญญาณพยาบาท
แม้ขาจะยังสั่น แต่วาจาแข็งกร้าวนัก
“ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน”
เว่ยอู๋เซี่ยนไม่ขยับ
หลินอินพูดต่อ
“ก่อนหน้านี้ที่ไม่ดี ก็คือก่อนหน้านี้”
“ครั้งนี้เจ้าฟังข้า”
“ถือมันไว้ อย่าปล่อยมือ”
“เจ้าจะรอด”
นิ้วของเว่ยอู๋เซี่ยนลูบผ่านรอยร้าวของไม้ไผ่
“เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจนัก?”
หลินอินอ้าปาก ลำคอก็เริ่มเจ็บอีก
นางรีบหุบปาก กลืนสิ่งที่พูดไม่ได้กลับลงไป
เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง นางเพียงกล่าวประโยคเดียว
“เพราะข้าอยู่ที่นี่”
เว่ยอู๋เซี่ยนชะงัก
หลินอินชี้ที่ตัวเอง แล้วชี้ไปที่ไม้ไผ่ในมือเขา
“ข้า และยังมีมัน”
“ล้วนอยู่ข้างเจ้า”
“เจ้าเชื่อข้า และก็เชื่อมัน”
เว่ยอู๋เซี่ยนมองนางครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะต่ำ ๆ
“ตัวเจ้าเองก็กลัวจน...”
หลินอินยืดอกขึ้นทันที
“กลัวก็ส่วนกลัว แต่ยามที่ต้องพึ่งพาได้ ก็พึ่งพาได้อย่างยิ่ง!”
นางพูดจบ ก็เหลือบมองวิญญาณพยาบาทข้าง ๆ อย่างหวาด ๆ แล้วรีบหันหน้ากลับมา
“แน่นอนว่า อย่าให้ข้าลืมตามองพวกมันจะดีที่สุด”
มุมปากของเว่ยอู๋เซี่ยนขยับเล็กน้อย
หลินอินชี้หน้าเขาทันที
“ห้ามหัวเราะ!”
เว่ยอู๋เซี่ยนไอแห้งเบา ๆ
“มันเจ็บ”
“เจ้าอย่ามาเลย ข้ออ้างนี้ใช้บ่อยไปแล้ว”
นางดุด่าอย่างดุดัน แต่น้ำเสียงกลับอ่อนลง
“ข้ากลัววิญญาณ แต่ไม่กลัวเจ้า”
“ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”
มือของเว่ยอู๋เซี่ยนผ่อนลงครึ่งหนึ่ง
ไม้ไผ่ท่อนนั้นยังคงดูดเลือด แต่เขากลับไม่ทิ้งมัน
ครู่หนึ่งผ่านไป เขาตอบรับ
“ได้”
สิ้นเสียง เปลือกแห้งชั้นสุดท้ายก็ร่วงหล่น
ขลุ่ยไม้ไผ่สีดำสนิทตกลงในฝ่ามือเขา เรียวบาง หนักแน่น ปลายขลุ่ยมีพู่สีแดงห้อย
หลินอินจ้องมองขลุ่ยเลานั้น ใจร้อนวูบ
สำเร็จแล้ว เป็นเฉินฉิงจริง ๆ
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะตื่นเต้นดีใจ แรงดึงสายหนึ่งก็กระชากนางอย่างแรง
“เฮ้?”
เว่ยอู๋เซี่ยนเงยหน้า
แสงสีแดงวาบ หลินอินถูกลากเข้าไปในตัวขลุ่ยทั้งร่าง ขลุ่ยไม้ไผ่ดำสั่นสะเทือนเล็กน้อย
มือของเว่ยอู๋เซี่ยนหนักขึ้น ในตัวขลุ่ยพลันดังเสียงแตกตื่นของหลินอิน
“เว่ยเสี่ยวเซี่ยน!”
“ช่วยด้วย!”
“ข้าเข้าไปในกระบอกไม้ไผ่แล้ว!”