แชทม่านระเบิดขึ้นทันที
【บ้าเอ๊ย!!!】
【เอายากู้ชีพหัวใจมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!】
【วังจอมมังกรรอให้เขาไปปรับปรุงสถานการณ์ที่แอฟริกาเหนือ แต่เขากลับมาส่งข้าวที่จินหลิงเนี่ยนะ?】
【ใครก็ได้! ใครก็ได้! เอายาฆ่าแมลงมาสักขวด! กรอกปากจอมมังกรให้หมด!】
【ฉันต้องการยาลดความดัน!!】
【เอามาให้ฉันด้วยขวดหนึ่ง ฉันรับไม่ไหวแล้ว!】
อ้ายคุนยกมือขึ้น ขีดเส้นแดงเส้นแรกลงบนใบหย่าซื่อ
“มา เรามาไล่ดูกันทีละข้อ”
“เหตุผลที่เลิ่งซีซีหย่าจอมมังกร มีอยู่สามข้อ”
“ข้อแรก ในสายตาเธอ จอมมังกรทำเป็นแค่ทำอาหารกับงานบ้าน ไม่มีประโยชน์ต่ออนาคตของเธอ”
“ข้อสอง กลุ่มบริษัทเลิ่งเติบโตแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดสามปีนี้ เธอคิดว่าตัวเองกับจอมมังกรไม่ได้อยู่โลกเดียวกันแล้ว”
“ข้อสาม เธอพบคู่ครองที่เหมาะสม ซึ่งช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของเธอได้”
พัดพับปิดลง
เพี๊ยะ!
“ต่อไป เรามาดูกันทีละข้อว่าใบหย่าซื่อฉบับนี้ไร้สาระแค่ไหน!”
อ้ายคุนชี้ไปยังข้อแรก
“ขอเริ่มจากเรื่องทำอาหาร”
“เราเคยรวบรวมเศษบันทึกประจำวันของจอมมังกรจากซากวังจอมมังกร”
“ต้นฉบับเสียหายหนัก ตรงนี้จึงไม่นำมาแสดง”
“นักวิชาการในยุคหลังช่วยกันบูรณะ เนื้อหาโดยคร่าวคือ เลิ่งซีซีทำงานหนักเกินกำลังมาเป็นเวลานาน จนป่วยเป็นโรคกระเพาะอย่างรุนแรง”
“จอมมังกรหนีเรียนทุกวัน ก็เพื่อไปตุ๋นยาอาหารบำรุงกระเพาะให้เธอ”
“วัตถุดิบเหล่านั้น ในตลาดยุคนั้นหาซื้อได้ยากทุกอย่าง”
“บางอย่างถึงกับต้องให้สาขาของวังจอมมังกรจัดส่งข้ามประเทศมาให้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมอีกประโยค
“ขอแทรกนิดหนึ่ง จอมมังกรกับเทพหมอที่ปรากฏตัวในภายหลัง แท้จริงแล้วมีความสัมพันธ์ร่วมสำนักกันอยู่ครึ่งหนึ่ง”