“คนรุ่นหลัง เจ้านี่ทำให้ข้าต้องมองใหม่จริง ๆ
ไม่ใช่ศิษย์สำนักกุ่ยกู่แท้ ๆ แต่กลับมาถึงขั้นนี้ได้เชียวหรือ?
สมกับคำกล่าวที่ว่าคนรุ่นหลังน่าหวั่นเกรง!
เจ้าย่อมเป็นยอดอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในยุคนี้!
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มอบวาสนาให้เจ้า ก็คงไม่ถือว่าทำให้มันต้องมัวหมอง
คนของสำนักกุ่ยกู่ไม่ได้รับไป ก็ได้แต่โทษคนรุ่นหลังว่าไม่ได้เรื่อง ไม่มีความสามารถเอง
พืชวิเศษทั้งสามดอก เจ้าคงหลอมรวมไปหมดแล้วสินะ?
เป็นอย่างไรบ้าง? ผลลัพธ์ไร้เทียมทานหรือไม่?
นี่เป็นผลงานชิ้นเอกที่ข้าภาคภูมิใจ
นอกจากนี้ ข้ายังเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เจ้าในสถานศักดิ์สิทธิ์ของสำนักกุ่ยกู่ด้วย
มีทั้งภาคกลางของวิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่
และบทหลอมเส้นเอ็นของบันทึกกำเนิดและสืบทอดสมบัติหมื่นชิ้น
วิชาทั้งสองแขนงนี้ ต่อให้เป็นในสำนักกุ่ยกู่ แต่ละรุ่นก็มีเพียงศิษย์สืบทอดแท้จริงสองสามคนเท่านั้นที่ได้เรียน
อยากได้หรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ไปเอาเองสิ
เฮ้อ ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เจ้าคงเข้าใจเรื่องราวของที่นี่ทั้งหมดแล้ว
ข้าคือจางหลีเซียน ผู้มีแผนการเลิศล้ำจนสวรรค์ยังริษยา
ชื่อเสียงเลื่องลือในยุคนี้ วางแผนการณ์ไกลได้ถึงพันปี
ช่างเป็นช่วงเวลาที่ฮึกเหิมเหลือเกิน
แต่กลับต้องวางแผนเล่นงานสตรีคนหนึ่ง เพียงเพื่อชิงตำแหน่งนั้น
แถมยังเป็นสตรีที่งดงามประหนึ่งเซียนผู้ถูกเนรเทศลงมา
ทุกครั้งที่นึกถึง ข้าก็ละอายใจจนพูดไม่ออก
ทว่าเส้นทางสู่สวรรค์อยู่ตรงหน้าแล้ว