ช่วงเจ็ดแปดโมงเช้า ตลาดเช้ากำลังคึกคักที่สุด
หลี่ชิงชานซื้อซาลาเปาไส้เนื้อมาหลายลูกบนถนน
เดินกินไปด้วย
ชายหนุ่มที่เกราะเทพแปลงร่างมาเดินอยู่ข้างหน้าเขา 500 เมตร
ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปทางร้านรับจำนำห่าวไหล โดยคนหนึ่งเดินนำ อีกคนเดินตาม
ตอนเกราะเทพเดินไปถึงหน้าร้านรับจำนำห่าวไหล หลี่ชิงชานก็กินซาลาเปาหมดพอดี
ร้านรับจำนำห่าวไหลเปิดแล้ว
เกราะเทพเดินเข้าไปตรง ๆ ส่วนหลี่ชิงชานมองผ่านมุมมองของเสี่ยวเหมย
เขาเห็นเด็กฝึกงานหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มีพลาสเตอร์แปะอยู่บนหน้าผาก
“คุณลูกค้า มาจำนำของหรือครับ?”
เด็กฝึกงานหลังเคาน์เตอร์ทักเมื่อเห็นเกราะเทพเดินเข้ามา
“ไม่ได้มาจำนำ มาซื้อของ”
“อ้อ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าอยากซื้ออะไรครับ?”
“ได้ยินว่าที่นี่มีหยุนเจียนลู่ ไม่ทราบว่าร้านของคุณจะขายราคาเท่าไร?”
“หยุนเจียนลู่? คุณได้ยินมาจากใคร?”
พอเด็กฝึกงานหนุ่มได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบบอกเด็กฝึกงานที่อยู่ข้าง ๆ ให้เข้าไปตามผู้จัดการร้านออกมา
คนหลายคนพรวดออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ปิดประตูดังเพียะ
แถมยังเอาของมาขัดประตูไว้ด้วย
ผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ ชายวัยกลางคนที่ดูธรรมดา ๆ คนหนึ่งก็เดินออกมา
ด้านหลังมีเด็กฝึกงานที่เพิ่งต้อนรับเกราะเทพเมื่อครู่ตามมาด้วย
“เถ้าแก่ ก็คนนั้นแหละครับ! อ้าปากก็ถามหาหยุนเจียนลู่เลย!”