「ชะตาชีวิตถูกทำลายแล้ว! ดวงดาวประจำชะตากลับสู่ตำแหน่งเดิม!
หลินเจี้ยนเวยถูกช่วงชิงพรหมจรรย์ไปแล้วหรือ?！！
เป็นใครกัน！！！」
เส้นเลือดบนหน้าผากซุนเยว่ซานปูดโปน เขาฟาดฝ่ามือลงจนเสาศาลาข้างกายหักสะบั้น
เหล่าคนรับใช้รอบข้างตกใจจนทรุดเข่าลงกับพื้น หมอบแนบกับพื้นกันเป็นแถว
「ข้าจะดูให้รู้เสียที ว่าไอ้ตัวไหนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง！」
เขาใช้วิชาตัวเบา มุ่งหน้าไปยังประตูเมืองทิศเหนืออย่างรวดเร็ว
ภายในร้านไป่หัวโหล จื่อหยวนจ้องไปทางประตูเมืองทิศเหนือ
แววตาของนางเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
「หลินเจี้ยนเวย？！！
นางไม่ได้อยู่ในหอหรือ？！
เป็นไปไม่ได้！！」
ประมุขลัทธิปีศาจเลือดไม่สนใจปกปิดตัวตนอีกต่อไป
เขาใช้วิชาตัวเบา มุ่งหน้าไปยังหออุ่นหอมของหลินเจี้ยนเวยอย่างรวดเร็ว
ในหอว่างเปล่าไร้ผู้คน จะยังมีเงาคนเหลืออยู่ได้อย่างไร？
「อ๊ากกก！！！！！
บัดซบ！！！
ตกลงเป็นใครกัน？！！
ทำลายแผนการที่ข้าวางมาหลายสิบปี！！
ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้นแน่！！！」
ประมุขลัทธิหยินหยางอายุยืนกระชากหน้ากากหนังมนุษย์บนใบหน้าออก แล้วฉีกกระโปรงทิ้ง
แท้จริงแล้วเขาคือชายชราร่างผอมแห้ง
เขาก้าวออกทางหน้าต่าง ก่อนหายวับไปสุดถนนราวกับเงาเลือนราง
ภายในโรงเตี๊ยมฟู่กุ้ย ซึ่งอยู่ห่างจากร้านไป่หัวโหล 200 เมตร
หัวหน้ามือปราบจากสำนักหกพัดทั้งห้าคนพุ่งออกมาจากห้องของตน
พวกเขามารวมตัวกันตรงทางเดินชั้นสาม
ทุกคนสบตากันโดยไม่พูดอะไร ก่อนกระโดดออกทางหน้าต่างลงสู่ถนนอย่างรู้ใจกัน
ภาพคล้ายกันนี้กำลังเกิดขึ้นทั่วเมืองหินดำ
โรงวาดหนัง ป่ากระดูกขาว ลัทธิปีศาจเลือด มือปราบจากที่ว่าการเมือง ยอดฝีมือจากตระกูลใหญ่...
ขุมกำลังจากทุกฝ่ายมุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่ประตูเมืองทิศเหนือ
หน้าประตูเมืองทิศเหนือ
หลี่ชิงชานมองประตูเมืองที่ปิดสนิท
และทหารสวมเกราะที่กำลังรวมพลอยู่บนกำแพงเมือง
เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา
บนหน้าต่างสถานะในดวงตา ทหารเหล่านี้มีผู้ฝึกกายขั้นหนังสามคน และขั้นเนื้อหนึ่งคน
บุกฝ่าประตูเมืองเป็นไปไม่ได้แล้ว หากถูกพัวพันไว้ พอคนอื่นตามมาถึง เขาคงไม่มีทางรอดจริง ๆ