สีหน้าของหลี่ชิงชานดูแปลกไปเล็กน้อย
หลงจิ่วก็ไม่ได้แซ่หลินนี่นา ทำไมถึงดูบอบบางขี้น้อยใจขนาดนั้น?
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกไปอย่างรู้จักรักษาน้ำใจ
“อันนี้ให้คุณคนเดียว”
หลี่ชิงชานไม่ได้พูดโกหก
ในบรรดายาที่เขาปรุงให้ตระกูลหวังก่อนหน้านี้ ไม่มีเม็ดยาชุบผิวกับเม็ดยากายาสมบูรณ์รวมอยู่ด้วย
เขาไม่ใช่คนโง่ ถ้ายาที่เพิ่มความเร็วในการฝึกได้อย่างมหาศาลแบบนี้ออกสู่ตลาด
ยุทธภพต้องเกิดความปั่นป่วนครั้งใหญ่แน่นอน
ต่อให้ส่งสินค้าให้ตระกูลหวัง ตระกูลหวังก็ไม่กล้าขาย
แค่โผล่หัวก็ถูกฆ่าตายได้ แถมยังตายอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่มีใครล่วงรู้
“งั้นก็ได้ค่ะ”
หลงจิ่วเก็บขวดกระเบื้องใบเล็กใส่อกอย่างทะนุถนอม
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบของชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าคาดเอว มันมีขนาดแค่ฝ่ามือ ดูคล้ายหน้าไม้
“นี่คือหน้าไม้เทพกลไกอสนีบาตที่พ่อส่งมาให้ฉัน
มันปล่อยการโจมตีเต็มกำลังระดับหลอมอวัยวะภายในได้ แต่ใช้ได้แค่ครั้งเดียว