หลี่ชิงชานมองไปข้างหน้า
หวังอวี้หวนเอามือไพล่หลัง เชิดหน้าขึ้นน้อย ๆ อย่างหยิ่งทะนง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง
สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า รีบชมข้าสิ
ขาดแค่แว่นกันแดดอันจิ๋วเท่านั้น
เมฆหม่นในใจหลี่ชิงชานสลายไปกว่าครึ่ง
“เจ้า...หาเงินมาได้แล้วหรือ?”
“อืม เรียกข้าว่าพี่สาวคนสวยสิ แล้วจะให้เจ้า 500,000 ตำลึง!”
พูดจบ หวังอวี้หวนก็หยิบตั๋วเงินม้วนใหญ่จากในแขนเสื้อออกมา
นางใช้มันเคาะฝ่ามือเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา
หลี่ชิงชานใช้ท่าร่าง พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย
เขาคว้าตั๋วเงินจากมืออีกฝ่ายมา
แกะตราผนึกที่มัดไว้ แล้วนับอย่างละเอียด
ตั๋วเงินใบละ 10,000 ตำลึง มีทั้งหมด 50 ใบ
มีตั้ง 500,000 ตำลึงจริง ๆ!
หลี่ชิงชานตื่นเต้นจนมือทั้งสองข้างสั่น
เรียบร้อย!
เหรียญคืนชีพเรียบร้อยแล้ว!
เขากอดหวังอวี้หวนไว้ แล้วยกนางขึ้น
“คนดี ข้าขอประกาศ ตั้งแต่นี้ไปข้ากับเจ้าสนิทกันที่สุดในใต้หล้า”
“รีบวางข้าลงนะ!
ทำแบบนี้เจ้าดูเหมือนพ่อค้าขายคนที่หลอกลักพาตัวเด็กเลย”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
หลี่ชิงชานไม่ได้วางนางลง กลับหมุนตัวเป็นวงกลมแทน
หวังอวี้หวนที่ถูกหลี่ชิงชานกอดอยู่ในอ้อมแขนกลอกตาไปมาสองสามครั้ง
แผนเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในหัวของนางทันที
“ข้าดีกับเจ้าขนาดนี้แล้ว ต่อไปถ้าเจ้าได้ประโยชน์อะไร ห้ามลืมข้าเด็ดขาดนะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว!
ถ้ามีเรื่องดี ๆ ข้าจะนึกถึงเจ้าเป็นคนแรก