หลี่ชิงชานได้ยินอีกฝ่ายพูดก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เบื้องหลังสัตว์ดุร้ายอาจมีเรื่องซ่อนอยู่
ดูท่าเรื่องนี้คงเป็นฝีมือสำนักกุ่ยกู่อีกแล้ว
สำนักกุ่ยกู่ชอบหาเรื่องขนาดนี้เลยหรือไง?
หลี่ชิงชานโยนดาบยาวในมือให้หลินซิ่น
อีกฝ่ายเป็นผู้เล่น เขาไม่อยากฆ่าคนจนติดสถานะผู้เล่นค่าหัวแดง ทำให้ความเร็วในการฝึกฝนลดลง
อย่างมากก็แค่ซ้อมอีกฝ่ายจนพิการ แล้วส่งให้คนอื่นมาฆ่า
“ไสหัวไป! ฉันจะทำอะไร พวกแก๊งสุนัขดำยังไม่มีสิทธิ์มายุ่งหรอกนะ
ถ้าทำให้ฉันโมโห คนที่มาที่นี่วันนี้อย่าหวังว่าจะรอดกลับไปได้สักคน”
หลินซิ่นคิดจะพูดข่มขู่อีกสักสองประโยค
แต่พอเห็นสีหน้าเย็นชาของหลี่ชิงชานก็รีบหุบปาก
ทำได้เพียงแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ ก่อนพาคนอื่น ๆ ถอนตัวออกจากหมู่บ้าน
ก่อนจากไป เขาหันกลับมามองหลี่ชิงชานแวบหนึ่ง
“เพื่อน ฉันขอเตือนว่าอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่อย่างนั้นไม่ใช่แค่แก๊งสุนัขดำที่เดือดร้อน นายเองก็จะพลอยซวยไปด้วย”
หลี่ชิงชานไม่หวั่นไหว รอจนคนของแก๊งสุนัขดำออกไปหมด
จากนั้นก็หันไปมองพี่น้องสามคนจากตระกูลอวี๋
ทั้งสามคนยังไม่หายตกตะลึงจากการลงมือของหลี่ชิงชานก่อนหน้านี้
“มัวอึ้งอะไรอยู่ นำทางสิ”
“ได้เลย ๆ พวกเราจะพาวีรบุรุษทั้งสองไปยังที่ที่สัตว์ชั่วร้ายนั่นปรากฏตัว”
พี่ใหญ่ตระกูลอวี๋เดินเข้ามา หยิบตั๋วเงินใบละ 1,000 ตำลึงออกมาสามใบ
“วีรบุรุษ นี่เป็นเงินที่ได้จากการขายปูเมื่อวาน
เนื้อปูตั้งมากมาย ต้องหาลูกค้ารายใหญ่ถึงจะขายได้
พวกเขาให้ราคาไม่สูงนัก”
หลี่ชิงชานไม่ได้ใส่ใจ รับตั๋วเงินมาแล้วเก็บใส่อกเสื้อ