ทางเข้าพื้นที่ลุ่มต่ำซึ่งเต็มไปด้วยหมอกพิษ
สถานที่ซึ่งศิษย์สำนักเก้าเสวียนถูกพิษจนล้มลง
ผู้คนจากยุทธภพหลากหลายกลุ่มมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
“คนจากสำนักกุ่ยกู่นี่เจ้าเล่ห์แพรวพราวจริง ๆ
แสร้งส่งบุตรศักดิ์สิทธิ์กับตาแก่คนนั้นไปดึงความสนใจทุกคนที่ปากหมู่บ้าน
แต่ยอดฝีมือกลับมาที่นี่ ไม่รู้ว่ากำลังตามหาสมบัติอะไรกันอยู่”
“ชู่ ไม่กลัวตายหรือไง?
คนใหญ่คนโตของสำนักกุ่ยกู่ใช่คนที่แกจะไปหาเรื่องได้หรือ?
ระวังจะเดือดร้อนเอา!”
“ชิ กลัวอะไร ฉันพูดเบาขนาดนี้ พวกเขาจะได้ยินหรือไง?”
ฟึ่บ!
ก้อนหินก้อนหนึ่งพุ่งมา
ทะลุหน้าผากของคนพูด
เหล่าชาวยุทธจากสำนักเล็ก ๆ ที่มาดูเรื่องสนุกพากันเงียบกริบ
“ตาเฒ่าเติ้ง อย่าเพิ่งโมโหเลย ในเมื่อทุกคนมากันแล้ว ก็พูดกันให้ชัดเถอะ”
ผู้อาวุโสจากสำนักหมื่นพิษเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“จะพูดอะไรให้ชัด? สำนักกุ่ยกู่ของเราทำอะไร ยังต้องรายงานพวกเจ้าด้วยหรือ?”
“แน่นอนว่าไม่ต้องรายงานพวกเรา
สำนักหมื่นพิษ ลัทธิสุขาวดี สาขาพรรคกระยาจกแห่งแคว้นเฉียน สำนักเฟยซาน แล้วก็สำนักกุ่ยกู่ของพวกเจ้า
ในแคว้นเฉียนแห่งนี้ล้วนเป็นสำนักใหญ่ระดับแนวหน้า
มีของดีอะไร สำนักกุ่ยกู่อยากฮุบไว้คนเดียว คงคิดง่ายไปหน่อยแล้ว”
ผู้อาวุโสสำนักหมื่นพิษยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
“โธ่เอ๋ย พวกเราก็เป็นมิตรสำนักกันทั้งนั้น
จะทำให้บรรยากาศตึงเครียดขนาดนี้ไปทำไม?
มีอันตรายก็ช่วยกันรับมือ มีโอกาสดี ๆ ก็แบ่งปันกันสิ