“คุณไม่ตกใจ ดูเหมือนว่าคุณรู้เรื่องผู้เล่นอยู่แล้วจริง ๆ”
หลี่ชิงชานขยับตัวออกด้านข้างเล็กน้อย
ย้ายกระเป๋าเป้ที่ใส่หมวกเล่นเกมไปให้พ้นสายตาเถ้าแก่
“รู้ได้ยังไงว่าผมทำงานสายนี้?”
“พี่ชาย เงินของคุณเปื้อนเลือด คนทำงานสายนี้อย่างพวกเราผ่านเรื่องแบบนี้มาเยอะ จะปิดบังพวกเราไม่ได้หรอก”
หลี่ชิงชานเดินกลับมายืนตรงหน้าเถ้าแก่อีกครั้ง
“เล่ามาสิ เรื่องเป็นมายังไง? ค่าจ้างเท่าไร?”
เถ้าแก่ส่งบุหรี่ให้หลี่ชิงชานมวนหนึ่ง
แล้วก็จุดบุหรี่ให้ตัวเองด้วย
“คุณก็น่าจะรู้ใช่ไหมว่า ถ้าอยากทะลวงขอบเขตใหญ่ ก็ต้องทะลวงขีดจำกัดค่าสถานะก่อน
วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือฆ่าผู้เล่น 10 คน
พูดกันตรง ๆ นะ ผู้ว่าจ้างก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน
คุณต้องร่วมมือกับคนอื่นช่วยผู้ว่าจ้างฆ่าผู้เล่น 10 คน
ส่วนค่าจ้างก็ 10,000 เตี้ยนปี้”
หลี่ชิงชานฟังไม่ชัดว่าค่าจ้างที่อีกฝ่ายพูดถึงตอนท้ายเป็นจำนวนเท่าไร
ในหัวมีแต่เรื่องทะลวงขีดจำกัดค่าสถานะ
ทะลวงขอบเขตใหญ่ยังต้องทะลวงขีดจำกัดค่าสถานะด้วยหรือ?