“เฮ้ พวกเจ้าเห็นไหม?
ผีร้ายชุดดำโผล่มาจริง ๆ ด้วย
ข้านึกว่าเป็นแค่ตำนานเสียอีก”
“นั่นสิ ๆ ไป รีบไปดูกันเถอะ”
ไม่ใช่แค่เหล่านักบุญบุตรกับคนของสำนักหมื่นพิษที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเห็นเท่านั้น
ความเคลื่อนไหวจากวิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่ดังสนั่นจนเกินไป
ผู้คนมากมายทั้งในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้านต่างก็เห็นความผิดปกติทางนั้นเช่นกัน
ตี๋เหรินฟางเห็นภาพเงาผีสีดำขนาดมหึมาลอยขึ้นมาแล้วหายไปจนจบ
เขาเริ่มสงสัยการคาดเดาของตัวเองอย่างหนัก
หลี่ทงเทียนงั้นหรือ?
เป็นไปได้ยังไง?
เขาแค่มองอยู่ครู่เดียว ก็เข้าใจวิชาฟันเทพมารกุ่ยกู่แล้วงั้นหรือ?
ดูจากรูปร่างของเงาผีนั่น คงบรรลุขั้นสมบูรณ์ใหญ่แล้ว
ใช้เวลาแค่นี้ก็ฝึกจนถึงขั้นสมบูรณ์ใหญ่ได้แล้วหรือ?
แต่ถ้าไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใครได้อีก?
หรือปีศาจเฒ่าของสำนักกุ่ยกู่จะมาเอง?
ตี๋เหรินฟางเก็บปริศนาทั้งหมดไว้ในใจ แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน ไม่ได้ไปมุงดูความคึกคักในเขตหมอกพิษ
ภายในเขตหมอกพิษ
เป็นพื้นที่คล้ายบึงหนอง
ใบไม้เน่าเปื่อยกับโคลนเลนชื้นแฉะส่งกลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้
ไอพิษแผ่คลุมไปทั่วอากาศจนแทบมองอะไรไม่เห็น
หลี่ชิงชานมองแผนที่ในห้วงความคิด
เขาเสียแรงอยู่พักใหญ่กว่าจะจำแนกทิศทางและระบุตำแหน่งได้
เขาก้มมองรองเท้าบูตของตัวเอง
โคลนขุ่นข้นพอกทับรองเท้าบูตสีดำจนมิด
น้ำสกปรกซึมเข้าไปในรองเท้า เหนียวเหนอะหนะไปหมด
รู้สึกไม่สบายตัวเอาเสียเลย
ที่บ้าอะไรแบบนี้!
รีบเอาดอกสะกดใจมาให้ได้ แล้วรีบกลับดีกว่า
หลังตรวจสอบทิศทางอีกครั้งจนแน่ใจ