“แค่ก ๆ ๆ!”
เย่ซิงเฉินฟุบอยู่ท่ามกลางเศษกระจกเกลื่อนพื้น
สองมือกุมรอยนิ้วสีม่วงแดงที่ถูกบีบจนปรากฏบนลำคอ ไอโขลกอย่างหนัก
รองเท้าทหารของทานหลางยังเหยียบอยู่บนใบหน้าเขา
คราบโคลนกับเลือดใต้พื้นรองเท้าป้ายเปื้อนเต็มหน้า
เขาไม่กล้าดิ้นรน กระทั่งหายใจยังไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป กลัวว่าเท้าข้างนั้นจะออกแรงจนกะโหลกของเขาแตก
นี่มันยังใช่เจียงเฉิงอยู่หรือเปล่า
เขาพายอดฝีมือหมัดสำนักนอกของตระกูลเย่มาเป็นร้อยคน
แต่กลับยังเข้าไม่ถึงแม้แต่ธรณีประตูร้านของชำอีกฝ่าย
คนหนึ่งเป็นคนขับรถ อีกคนเป็นคนเก็บขยะ
แค่สองคนนี้เท่านั้น
กลับบดขยี้ขบวนรถของเขาจนกลายเป็นเศษเหล็ก ส่วนบอดี้การ์ดของเขาก็ถูกตบกระเด็นราวกับแมลงวัน จนกลิ้งเกลื่อนพื้น
ตอนนี้เย่ซิงเฉินเข้าใจแล้วในที่สุด
ว่าทำไมพ่อบ้านฝูถึงเสียสติหลังหนีกลับเยี่ยนจิง
ร้านซอมซ่อนี่
ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะอยู่ได้เลย
“เอี๊ยด”
ประตูไม้ของร้านของชำที่สีลอกหลุดร่อน ถูกเปิดออกจนสุดจากด้านใน
เสิ่นจิงหยวนสวมเสื้อยืดสีขาวซักจนเหลือง สวมรองเท้าแตะพลาสติกราคาสิบกว่าหยวน
มือหนึ่งถือแก้วเคลือบที่พิมพ์ข้อความว่า “รับใช้ประชาชน”
เขาเดินออกมาอย่างเชื่องช้า
“นายท่าน”
ทานหลางกับเจิ้นซานรีบเก็บกลิ่นอายสังหาร แล้วถอยไปยืนคนละฝั่งอย่างนอบน้อม
บอดี้การ์ดตระกูลเย่ที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้นเห็นภาพนี้เข้า ถึงกับกลืนเสียงครางด้วยความเจ็บปวดลงคอ
คนที่ทำให้สัตว์ประหลาดสองตัวนี้ก้มหัวให้ได้