ประกายไฟจากการเชื่อมเหล็กระเบิดพร่างพรายกลางรัตติกาล ราวกับดอกไม้ไฟ
ทหารองครักษ์แห่งหอหยวนหนึ่งแสนนาย ไม่มีใครหยุดพักแม้แต่คนเดียว
แสงสปอตไลต์จากเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ส่องจนเมฆบนฟ้ากลายเป็นสีขาวซีด
เสียงสายพานเครื่องจักรหนักคำรามครืน ๆ
เสียงเหล็กกล้ากระแทกลงในหลุมฐานรากดังทึบ
เสียงเหล่านั้นดังสนั่นตลอดทั้งคืนทั่วท้องฟ้าชานเมืองเจียงเฉิง
ชาวเจียงเฉิงที่อาศัยอยู่แถบชานเมืองไม่มีใครกล้าออกไปดูความครึกครื้น
กระจกหน้าต่างสั่นหึ่ง ๆ จนเตียงยังพลอยสั่นตามไปด้วย
มีคนโทรศัพท์ไปสายด่วนถึงนายกเทศมนตรี
พนักงานรับสายตอบกลับทั้งที่เหงื่อท่วมหน้า “นั่นเป็นโครงการลับระดับชาติ ปิดม่านไว้ อย่าดู อย่าถาม”
คำสั่งปิดปากจากทางการเข้มงวดเด็ดขาด
กระทั่งเช้าวันต่อมา
ฝนฤดูใบไม้ร่วงที่ตกต่อเนื่องหยุดลง
แสงสีขาวนวลเริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้า ลำแสงแรกของรุ่งอรุณฉีกม่านหมอกบางเหนือเจียงเฉิง
ชายชราพนักงานเก็บขยะที่ตื่นแต่เช้าเข็นรถเก็บขยะมาถึงหัวมุมถนน
เขามองไปทางชานเมืองตามความเคยชิน
“เคร้ง”
ไม้กวาดด้ามยาวในมือร่วงลงพื้น
ชายชราอ้าปากที่ฟันหายไปหลายซี่ แล้วขยี้ตาแรง ๆ
“เห็นผีกันหรือไง...”
ภายในอาคารสำนักงานย่านศูนย์กลางธุรกิจของเจียงเฉิง
พนักงานออฟฟิศหลายคนที่โต้รุ่งทำงานถือกาแฟเดินไปยืนหน้าแผ่นกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน
แก้วกาแฟร่วงกระแทกพรม ของเหลวสีน้ำตาลกระเซ็นไปทั่วพื้น
“เชี่ย!”
โปรแกรมเมอร์สวมแว่นคนหนึ่งแนบหน้าเข้ากับกระจกจนจมูกแบน