ชั้นสามของตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ
ฝุ่นปูนทำให้คันคอ
เฒ่าเจ็ดหมอบอยู่ริมหน้าต่าง
ตาขวาแนบชิดกับกล้องเล็งของหน้าไม้
ในกล้อง เสี่ยวอวี๋กำลังไถลลงมาตามสไลเดอร์พลาสติกสีแดง ยิ้มจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็กที่หักไปครึ่งซี่
เป้ากากบาทสีแดงเล็งตรงท้ายทอยของเด็กหญิงอย่างแม่นยำ
“พี่เจ็ด ลงมือไหม?”
ลูกน้องคนหนึ่งที่ยืนข้าง ๆ ถือปืนเก็บเสียงอยู่ในมือ ถามอย่างร้อนใจ
เฒ่าเจ็ดไม่ได้เหนี่ยวไก
นิ้วชี้ของเขาลูบไล้รอบโกร่งไกเบา ๆ สองครั้ง
ก่อนค่อย ๆ ลดหน้าไม้ลง
“ลงมือกับแม่แกสิ”
เฒ่าเจ็ดถ่มน้ำลายปนฝุ่นออกมา
“คิดว่านี่เป็นป่าดิบทางเหนือของเมียนมาหรือไง? ที่นี่เป็นย่านชุมชนในหัวเซี่ย!”
เขาชี้ไปนอกกำแพงโรงเรียนอนุบาล
มีชายหลายคนสวมชุดลำลอง ดูเผิน ๆ เหมือนกำลังสูบบุหรี่อยู่ริมถนน
“เห็นคนเฝ้าระวังพวกนั้นไหม?”
“ก้าวเดินมั่นคง โคนนิ้วโป้งมีหนังด้าน ฝึกฝนกันมาทั้งนั้น”
เฒ่าเจ็ดขมวดคิ้วจนเป็นปม
“ถนนเก่าสายนั้นป้องกันแน่นหนาราวกับถังเหล็ก โรงเรียนอนุบาลนี่ก็พอกัน”
“บุกตรง ๆ งั้นหรือ? ปืนกระจอกไม่กี่กระบอกของพวกเรา ยังไม่ทันถึงประตูก็คงถูกยิงพรุนเป็นตะแกรงแล้ว”
ลูกน้องเกาหัว
“แล้วจะเอายังไง? ลูกพี่ยังรอฟังคำชี้แจงจากพวกเราอยู่ที่ค่ายนะ”
เฒ่าเจ็ดล้วงบุหรี่ยับยู่ยี่มวนหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้อไรเดอร์
เขาไม่ได้จุดไฟ เพียงคาบไว้ในปากให้พอหายอยาก
“แข็งไม่ได้ก็เล่นสกปรก”