เฉิงชิงยืนอยู่ในห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำอุ่นราดลงมาจากศีรษะ พลางนับจังหวะหัวใจของตัวเอง เธอไม่กล้าอาบน้ำนานเกินไป และก็ไม่กล้าอาบสั้นเกินไป จึงทำได้เพียงเลือกเวลาตรงกลางตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเช็ดตัวให้แห้งแล้วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำออกมา
ฟู่เฉิงเอนกายอยู่บนโซฟาแล้ว มือถือโทรศัพท์มือถือ แสงจากหน้าจอส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา เมื่อได้ยินเสียง เขาก็เงยหน้ามองเธอ
เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ใบหน้าถูกไอร้อนจนขึ้นสีแดงระเรื่อ ทว่าริมฝีปากยังคงซีดขาว
เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ร่างทั้งร่างของเธอราวกับหยกที่แช่น้ำมา สะอาดสะอ้านเกินไป
「มานี่」
เฉิงชิงเดินเข้าไป ก้มหน้ามองลวดลายบนพรม
ฟู่เฉิงเอนอยู่บนโซฟา แหงนหน้ามองเธอ มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ที่ไม่แตะถึงดวงตา 「ต้องให้ฉันเตือนหรือไง」
เฉิงชิงชะงักไป ก่อนสีหน้าจะซีดเผือดอย่างรวดเร็ว ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
เธอสั่นเทาจนห้ามไม่อยู่ มือทั้งสองวางอยู่ตรงเอว จนความเจ็บแปลบที่ริมฝีปากปลุกเธอให้ได้สติ เธอไม่รู้ตัวเลยว่ากัดริมฝีปากล่างอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไร
เธอหลับตา ข่มใจอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วเอื้อมมือไปแก้สายคาดเอว
ทันทีที่สายคาดเอวคลายออก ชายตรงหน้าก็ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนอย่างฉับพลัน
เฉิงชิงไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องอุทาน เสียงทั้งหมดถูกชายหนุ่มกลืนหายไป
จูบของฟู่เฉิงทั้งลึกล้ำและหนักหน่วง แฝงแรงบังคับที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน เขางัดริมฝีปากเธอให้แยกออก ก่อนจะรุกล้ำเข้าไปอย่างดุดัน
เธอจำต้องเกาะไหล่ชายหนุ่มไว้ ส่วนมือใหญ่ของฟู่เฉิงสอดเข้าไปในเสื้อคลุมอาบน้ำ ลูบไล้ผิวกายเธอทีละนิ้ว
เธอสั่นอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างรุนแรง ราวกับนกน้อยที่ถูกจับออกมาจากกรง
ฟู่เฉิงช้อนตัวเธอขึ้นในแนวขวางแล้วเดินไปยังเตียงใหญ่ ตอนที่เฉิงชิงถูกวางลงบนเตียง เสื้อคลุมอาบน้ำก็เปิดออก เผยให้เห็นผิวขาวพร่างตา
เขาคร่อมอยู่เหนือร่างเธอ ก้มมองลงมา
เฉิงชิงหลับตาแน่น ขนตาสั่นระริก ผิวขาวและเครื่องหน้าประณีตไม่เทียบเท่าสาวงามเลิศล้ำ แต่ดวงตาคู่นี้กลับงดงามมาก
รอบกายเขามีผู้หญิงสารพัดแบบที่พากันเข้าหา ซึ่งล้วนสวยกว่าเธอคนนี้ แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ปลุกสัญชาตญาณดิบของเขาได้อย่างง่ายดาย
ฟู่เฉิงคิดว่าแรงดึงดูดพิเศษเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นาน ใบหน้าที่เรียกได้แค่ว่างามละมุนแบบนี้ อีกไม่นานเขาก็คงเบื่อ
แต่ในเวลานี้ เขารู้ดีว่าความปรารถนาของตนพุ่งสูงถึงขีดสุดแล้ว และก็รู้ดีเช่นกันว่า ผู้หญิงใต้ร่างคืนนี้คงไม่ได้พบกับช่วงเวลาที่ดีนัก
「เดี๋ยวเชื่อฟังหน่อย」เขางับติ่งหูเธอไว้ น้ำเสียงแผ่วเบา 「ไม่อย่างนั้นเธอจะได้เจ็บตัว」
ขนตาของเฉิงชิงสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างแทบมองไม่เห็น
ครั้งแรกของเธอ
เธอเคยคิดว่า บางทีอาจเป็นคืนหนึ่งที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว กับคนที่เธอชอบ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน
แต่ความจริงกลับเป็นห้องชุดโรงแรมอันมืดสลัวแห่งนี้ กับชายที่เธอหวาดกลัวจนฝังลึกถึงกระดูก ภายใต้ชื่อของการแลกเปลี่ยน
จูบของฟู่เฉิงไล่จากติ่งหูของเธอลงมา แตะริมฝีปากบนลำคอ กระดูกไหปลาร้า และหัวไหล่
มือของเขาลูบไล้ไปทั่วร่าง แรงมือไม่เบานัก ราวกับกำลังตรวจดูสิ่งของชิ้นใหม่ที่เพิ่งได้มา ไล่สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าโดยไม่เว้นแม้แต่นิ้วเดียว
เฉิงชิงไม่ดิ้นรน แม้แต่สีหน้าก็แทบไม่มีความเปลี่ยนแปลง
เธอเป็นเหมือนตุ๊กตาที่ว่าง่ายเหลือเกิน ถูกจัดให้อยู่ในท่าไหนก็อยู่ท่านั้น ถูกสั่งให้ทำอะไรก็ทำตาม
เจ็บเหลือเกิน เจ็บจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อไหล่ของเขา เจ็บจนน้ำตาเอ่อขึ้นมาในพริบตา
เธอกัดริมฝีปากล่างสุดแรง กลืนเสียงร้องกลับลงไป แต่การเคลื่อนไหวของเขาทั้งหนักหน่วงและเร่งร้อน ราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหยในที่สุดก็คาบเหยื่อไว้ได้ และไม่ยอมปล่อย
「อย่ากัด」เสียงของฟู่เฉิงดังขึ้นเหนือศีรษะเธอ แหบพร่าจนแทบจำไม่ได้ 「ส่งเสียงออกมา」
เฉิงชิงส่ายหน้า แล้วก็ส่ายหน้าอีก เธอไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าถ้าหลุดเสียงออกไป มันจะกลายเป็นเสียงแบบนั้น
ฟู่เฉิงไม่ได้บังคับ เขาก้มลงจูบริมฝีปากเธอ ช่วยดึงริมฝีปากล่างที่ถูกกัดไว้ระหว่างฟันออกมา ก่อนจะจูบลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
เฉิงชิงถูกเขาจูบจนหายใจไม่ออก น้ำตาไหลจากหางตาเข้าไปในเรือนผม
「มองฉัน」เขาพูด
เฉิงชิงลืมตาขึ้น สบเข้ากับสายตาของเขา ดวงตาคู่นั้นทั้งลึกล้ำและมืดมน ภายในลุกโชนด้วยเปลวไฟ
ร่างกายและสมรรถภาพทางกายของผู้ชายคนนี้เหนือกว่าคนทั่วไปมาก ร่างกายเจ็บไปหมด เจ็บจนเธอกัดริมฝีปากตัวเองจนแตกหลายครั้ง
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว ผ้าม่านปิดสนิท มีเพียงแสงอรุณบางเบาที่ลอดผ่านขอบเข้ามา
เธอใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะนึกออกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ร่างกายหนักอึ้ง กระดูกทุกชิ้นปวดระบมอยู่ราง ๆ
ตั้งแต่เอวลงไปปวดเมื่อยเป็นพิเศษ บริเวณโคนขามีอาการปวดหน่วงที่บอกไม่ถูก ทั้งยังเหนียวเหนอะหนะ
สายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง มียากล่องหนึ่งวางอยู่
พอมองเห็นชัดว่าเป็นยาอะไร เฉิงชิงก็รู้สึกว่าศักดิ์ศรีทั้งหมดของตัวเองถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด
เฉิงชิงพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ แขนสั่นเล็กน้อย
เธอหยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งมา เปิดฝาขวดยา เทยาออกมาหนึ่งเม็ด แล้วกลืนลงไป
หลังล้างหน้าล้างตาเสร็จ เธอก็เปิดประตูห้องออกไป ด้านนอกมีหญิงสาวผู้คล่องแคล่วและหน้าตาสะสวยยืนอยู่คนหนึ่ง ท่าทางเย็นชา สวมชุดทำงาน
เมื่อเห็นเฉิงชิงออกมา ใบหน้าของอีกฝ่ายจึงเผยรอยยิ้มตามมารยาท
「คุณเฉิง สวัสดีค่ะ ฉันเป็นผู้ช่วยของคุณฟู่」เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบบัตรสีดำขอบทองกับนามบัตรออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เฉิงชิง 「นี่เป็นของที่คุณฟู่ให้ฉันนำมาให้คุณค่ะ อีกอย่าง รบกวนคุณเฉิงเพิ่มฉันในวีแชตด้วยนะคะ ต่อไปถ้าคุณฟู่ต้องการอะไร ฉันจะเป็นคนแจ้งให้คุณทราบ」
เฉิงชิงพลันหนาวสะท้านขึ้นมา ราวกับอยู่ในห้องเย็น
「คุณเฉิงคะ」
เฉิงชิงได้สติกลับมา 「อ๊ะ... ได้ค่ะ」เธอยื่นมือไปรับบัตรสีดำขอบทองกับนามบัตร
นามบัตรเรียบง่ายมาก ซูเนี่ยน ผู้ช่วยประธานกรรมการกลุ่มบริษัทฟู่
เธอก้มมอง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองซูเนี่ยน 「ฉัน...」
「สแกนวีแชตของฉันได้เลยค่ะ」ซูเนี่ยนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้ว บนหน้าจอแสดงรหัสคิวอาร์ของเธอ
เฉิงชิงล้วงโทรศัพท์ของตัวเองออกจากกระเป๋า เปิดวีแชตอย่างเก้ ๆ กัง ๆ สแกนรหัส แล้วกดเพิ่มเพื่อน
ซูเนี่ยนกดยอมรับอย่างรวดเร็ว จากนั้นส่งข้อความหนึ่งข้อความลงในช่องสนทนา: รหัสผ่าน 000000
「อีกอย่างนะคะคุณเฉิง ฉันได้รับคำสั่งจากคุณฟู่ให้เริ่มจัดการเรื่องย้ายเฉิงอวี่ไปโรงพยาบาลอื่น รวมถึงการผ่าตัดในขั้นตอนต่อไปแล้วค่ะ......」
ซูเนี่ยนเหลือบมองใบหน้าซีดเผือดของเฉิงชิง ใจหนึ่งก็อดสงสารไม่ได้ แต่ก็ยังพูดต่อไปตามหลักการทำงานของตน 「คุณเฉิงคะ ยาเม็ดนั้นรับประทานแล้วหรือยังคะ」
เฉิงชิงพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ ไม่กล้ามองซูเนี่ยนแม้แต่น้อย
「คุณเฉิง ต่อไป......」ซูเนี่ยนถอนหายใจอยู่ในใจ นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ทำงานเป็นผู้ช่วยมาที่เธอต้องจัดการเรื่องผู้หญิงของฟู่เฉิง จึงยังไม่ค่อยชำนาญ 「อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะคะ...... ยานี้นำเข้าจากต่างประเทศ ผลข้างเคียงจะน้อยกว่ามากค่ะ」
เฉิงชิงชาด้านไปหมดแล้ว ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ซูเนี่ยนหยิบบัตรผ่านประตูอีกใบออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เฉิงชิง 「หลังจากนี้ช่วงสุดสัปดาห์ที่คุณไม่มีเรียน คุณอาจต้องพักที่นี่นะคะ เดี๋ยวฉันส่งที่อยู่ให้ มีเรื่องอะไรก็ติดต่อฉันได้ตลอดค่ะ」
เฉิงชิงยืนนิ่งอยู่ตรงประตู มือข้างหนึ่งกำบัตรสีดำขอบทองกับนามบัตร อีกข้างถือบัตรผ่านประตู ปลายนิ้วบีบแน่น
น้ำเสียงของซูเนี่ยนกลับมาเรียบนิ่งตามมารยาท 「คุณเฉิง ลาก่อนค่ะ」
รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพรมอย่างไร้เสียง มีเพียงกลิ่นน้ำหอมที่ติดกายซูเนี่ยนซึ่งค่อย ๆ ห่างออกไป
เฉิงชิงยืนนิ่งงันอยู่ตรงประตูครู่ใหญ่ กว่าจะออกจากโรงแรม
เมื่อกลับถึงหอพัก เพื่อนร่วมห้องก็ไม่อยู่กันสักคน คงออกไปเที่ยว วันนี้เป็นวันเสาร์
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นปีนขึ้นเตียง รูดม่านปิดแล้วนอนอยู่ในความมืด
ตอนตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย ซูเนี่ยนส่งข้อความมาหาเธอหลายข้อความ: 「น้องสาวของคุณย้ายไปโรงพยาบาลอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่แล้ว เข้ารับการรักษาตอน 8 โมงเช้าวันนี้ อีกสักครู่จะตรวจร่างกายอย่างละเอียด」
อีกข้อความเป็นที่อยู่ ระบุอาคาร เลขห้อง และรหัสผ่าน
ชุมชนหยุนไห่ เป็นหนึ่งในทำเลที่แพงที่สุดของเมืองจิง อพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่ริมแม่น้ำ ได้ยินว่าห้องชุดหนึ่งราคาสูงถึงหลักร้อยล้าน
ซูเนี่ยน: 「คุณเฉิง ที่พักเปลี่ยนเป็นระบบล็อกด้วยรหัสผ่านแล้วค่ะ」
เธอคิดว่าจะได้มาเมืองจิง แบบนั้นก็จะไปเยี่ยมน้องสาวอย่างเฉิงอวี่ได้ทุกเมื่อ
เฉิงชิงตอบกลับไปหนึ่งคำว่า 「ได้」
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ต่อท้ายไปอีกประโยคว่า 「ขอบคุณค่ะ」
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาอีก
ไม่นานนัก สายโทรศัพท์จากแม่เฉิงก็ดังขึ้น 「ชิงชิง น้องสาวของลูก......」น้ำเสียงของแม่เฉิงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยินดี 「มีองค์กรการกุศลแห่งหนึ่งยินดีช่วยออกค่ารักษาพยาบาลให้พี่สาวของลูก ตอนแรกพวกเรานึกว่าเป็นมิจฉาชีพ แต่แพทย์เจ้าของไข้ยืนยันแล้วว่าไม่ใช่......」
แม่เฉิงหยุดพักหายใจ 「ตอนนี้เฉิงอวี่ย้ายไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองไห่แล้ว แถมยังได้ห้องพักเดี่ยว ลูกไม่ต้องเป็นห่วงนะ เก็บเงินทุนการศึกษาไว้เอง กินข้าวให้ดี ๆ......」
ในที่สุดเฉิงชิงก็เผยรอยยิ้มออกมา
「อืม แม่ หนูรู้แล้วค่ะ」น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบ แฝงความยินดีและโล่งใจไว้อย่างพอดิบพอดี
ราวกับหญิงสาวธรรมดาที่โชคดีได้รับพรจากฟ้า กำลังออดอ้อนแม่อยู่ปลายสาย 「หนูกินดีอยู่ค่ะ พอปิดเทอมแล้วหนูจะไปหาเฉิงอวี่นะคะ」
แม่เฉิงหัวเราะทั้งน้ำตาอยู่ปลายสาย กำชับอีกสองสามคำก่อนจะวางสายไป
เฉิงชิงลดโทรศัพท์ลงจากข้างหู หน้าจอดับมืด
มุมปากของเธอยกขึ้น ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม เธอจ้องใบหน้าในหน้าจออยู่สองวินาที จากนั้นรอยยิ้มก็ค่อย ๆ เลือนหายไปทีละน้อย