“เอาล่ะ กลับบ้านกัน”
ลั่วเสวี่ยเว่ยกลับมาเย็นชาเหมือนทุกวันในพริบตา เธอเดินไปที่รถปอร์เช่ คาเยนน์คันหนึ่ง แล้วส่งกุญแจให้เขา
“ตอนนี้รถคันนี้เป็นของนายแล้ว จำไว้แค่ว่าที่นั่งข้างคนขับเป็นของฉัน ห้ามใครนั่งเด็ดขาด ส่วนอย่างอื่น นายอยากเอารถคันนี้ไปทำอะไรก็ได้ตามใจ”
พูดจบ ลั่วเสวี่ยเว่ยก็เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารแล้วนั่งลงไป
หลินเซี่ยมองรถเอสยูวีราคาสองล้านกว่าคันนี้ พลางนึกย้อนถึงเมย์บาคที่เห็นเมื่อช่วงเช้า ในใจพลันปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ
แค่รถสองคันของผู้หญิงคนนี้ก็มีมูลค่าสูงเกินกว่าที่หลายครอบครัวจะเอื้อมถึงได้ตลอดทั้งชีวิตแล้ว
แต่ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจริง ๆ ถ้าบอกว่าเธอแปลงร่างมาจากจิ้งจอกสาว หลินเซี่ยก็คงไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย
แต่เธอรวยจริง ๆ นะ~
นี่สินะพี่สาวเศรษฐินี?
หลินเซี่ยร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในใจ แต่แล้วมุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้……
หลินเซี่ยขับรถตามระบบนำทางมาถึงอีเดนการ์เดน
พอมาถึงหมู่บ้าน หลินเซี่ยถึงได้รู้ว่าคอนโดระดับไฮเอนด์แห่งนี้ แต่ละชั้นมีบ้านอยู่แค่สองห้อง มีทางขึ้นบันไดเพียงจุดเดียว และแต่ละฝั่งก็เป็นห้องชุดขนาดใหญ่หนึ่งห้อง
ห้องนั่งเล่นกว้างขวางจนพูดได้ว่าเอาไว้เตะบอลก็ยังไม่เกินจริง การตกแต่งสไตล์ยุโรปแบบเรียบง่ายดูสบายตาเป็นอย่างยิ่ง
ถ้าจะหาเรื่องติจริง ๆ ก็คงเป็นเพราะมันใหญ่เกินไป อยู่คนเดียวแล้วรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน
ลั่วเสวี่ยเว่ยชี้ไปยังห้องรับแขกที่อยู่ติดกับห้องนอนของตัวเอง “ต่อไปห้องนี้เป็นห้องของนาย ข้างในฉันให้พ่อบ้านหม่าจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เข้าไปพักได้เลย ฉันจะไปอาบน้ำก่อน วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย”