ไม่นานนัก เสียงลิฟต์ก็ดังติ๊ง ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มมีสีหน้าอ่อนล้า ใต้ตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย หลังงองุ้มเล็กน้อย เป็นสภาพของคนที่ทำงานล่วงเวลาจนหมดแรงหลังอดหลับอดนอนมาทั้งคืน เขานวดขมับที่ตึงปวด พลางลากเท้าเดินไปยังริมถนน เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเลิกงานและกำลังจะกลับ
สายตาของหวงอวี้จับจ้องเป้าหมายทันที ร่างที่ผ่อนคลายพลันเกร็งขึ้น กลิ่นอายที่ซ่อนเร้นมานานเผยออกมาในฉับพลัน หลังเฝ้ารออยู่นาน ในที่สุดเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว
สมาชิกหน่วยคดีใหญ่ที่ซุ่มอยู่ในรถเก๋งพลเรือนห่างออกไปร้อยเมตรกำวิทยุสื่อสารในมือแน่นขึ้นทันที ปลายนิ้วเตรียมพร้อม รถสั่นไหวเล็กน้อย ทุกคนพร้อมลงจากรถเข้าจับกุมได้ทุกเมื่อ
ขณะที่ทุกคนกำลังจะผลักประตูพุ่งออกไป จี้หนิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยกมือขึ้นขวางทุกคนไว้อย่างมั่นคง เธอลดเสียงลง น้ำเสียงสุขุมและหนักแน่น
“รอก่อน อย่าเพิ่งรีบ ดูก่อนว่าเขาจะพาคนไปที่ไหน”
ทุกคนชะลอการเคลื่อนไหวทันที กลั้นหายใจและหดตัวกลับเข้าไปในรถ ปิดแหล่งกำเนิดแสงที่ไม่จำเป็นทั้งหมด อาศัยความมืดและตัวรถเป็นที่กำบัง จับตาความเคลื่อนไหวของคนทั้งสองเบื้องหน้าอย่างไม่คลาดสายตา พร้อมเปิดระบบเฝ้าระวังแบบลับ
ราตรีมืดมิดยิ่งขึ้น ผู้คนที่เดินอยู่ริมถนนมีเพียงประปราย ไม่นานถนนที่โล่งก็เงียบสงัดลงโดยสิ้นเชิง
หวงอวี้แสร้งทำเป็นคนเดินผ่านไปมา ค่อย ๆ เข้าใกล้ชายหนุ่มที่อ่อนล้าอย่างไม่รีบร้อน เมื่อเดินสวนกัน เขาก็เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายฟ้า ชักผ้าเช็ดหน้าที่พับไว้เรียบร้อยออกมา แล้วปิดปากกับจมูกของชายหนุ่มได้อย่างแม่นยำ
ทันทีที่ผ้าเช็ดหน้าปิดลง ชายหนุ่มก็ชะงักแข็ง รูม่านตาหดตัวฉับพลัน เขาไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือหรือดิ้นรน แขนขาก็หมดแรงอย่างรวดเร็ว ร่างอ่อนยวบทรุดลงกับพื้น หมดสติไปโดยสิ้นเชิง
หวงอวี้ลงมืออย่างฉับไว ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาก้มลงแบกชายหนุ่มที่หมดสติขึ้นบ่าอย่างง่ายดาย ก่อนเดินอย่างมั่นคงไปยังรถตู้เก่าคร่ำคร่าที่จอดอยู่ไม่ไกล ตัวถังด่างพร้อย สีหลุดลอกเป็นแผ่น