หลังเวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา จ้าวจิ่งอวี้ก็เดินออกจากหอ
ในมือเขาถือแผ่นหยก สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าฝีเท้ากลับเบากว่าตอนเข้าไปไม่น้อย
จากคำพูดของชายชรา เขาฟังออกว่าก่อนหน้าเขา พี่ชายเลือกเคล็ดวิชาอีกสองแขนง
เรื่องนี้ยังพิสูจน์ว่าพี่น้องของเขาต่างก็คิดหมายตำแหน่งฮ่องเต้เช่นกัน
จ้าวเฉิงหลางที่ยืนอยู่นอกประตูทอดสายตาไปยังม้วนเคล็ดวิชา คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าเลือกวิชานี้หรือ?”
จ้าวจิ่งอวี้พยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเฉิงหลางจ้องเขาอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “เด็กดี”
จ้าวเฉิงจิ่นขยับเข้ามาดู ใบหน้าฉายแววประหลาดใจ “น้องห้า เจ้าคิดดีแล้วหรือ คัมภีร์ชำระกระดูกเล่มนี้แม้เหมาะแก่การขัดเกลารากฐาน แต่ช่วงแรกความก้าวหน้าช้ามาก ทนลำบากได้ไม่ง่ายเลย”
จ้าวจิ่งอวี้เก็บแผ่นหยกเข้าชายแขนเสื้อ ก่อนมองเขาแล้วกล่าวว่า “หลานยังเด็ก ยังมีเวลาอีกมากพ่ะย่ะค่ะ”
เขาหันไปมองอีกสองคน “เสด็จอา ในเมื่อหลานเลือกแล้ว ย่อมไม่เสียใจพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเฉิงอวี๋มองเขาด้วยแววตาชื่นชม “ไปกันเถิด พระมารดาของเจ้ายังรออยู่ในวัง”
ทั้งสี่เดินมาถึงหน้าประตูวัดจงเจิ้ง
ยามนี้ท้องฟ้าใกล้พลบค่ำ โคมทองแดงหน้าประตูจุดสว่างแล้ว แสงเย็นเยียบส่องลงบนขั้นบันไดหิน
หลิงซวงกับอีกเก้าคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว สวมชุดสะอาดสะอ้าน ยืนเรียงเป็นสองแถวอยู่นอกประตู
เมื่อเห็นจ้าวจิ่งอวี้ออกมา ทั้งสิบก็ประสานมือคำนับพร้อมกัน กล่าวเสียงเดียวว่า “คารวะองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”
จ้าวจิ่งอวี้กวาดสายตามองทุกคน
หลังชำระคราบเลือดออก แม้ใบหน้าของเด็กหนุ่มสาวเหล่านี้ยังมีเค้าความเยาว์วัย ทว่าก็เริ่มเผยประกายคมกล้าประหนึ่งคมดาบที่ชักออกจากฝัก
เขาพยักหน้าเล็กน้อย “ลุกขึ้นเถิด”
จ้าวเฉิงหลางยืนประสานมือไพล่หลังอยู่บนขั้นบันได สีหน้าเคร่งขรึมขณะมองจ้าวจิ่งอวี้ “องค์ชายห้า เมื่อคัดเลือกคนครบแล้ว ข้าก็ไม่ขอรั้งท่านไว้อีก พอพวกเขาออกจากวัดจงเจิ้ง ก็จะเป็นองครักษ์ราชสกุลของท่าน ชีวิตความเป็นความตายของพวกเขานับแต่นี้ ล้วนอยู่ในมือท่านเพียงผู้เดียว”
จ้าวจิ่งอวี้มองเขาแล้วประสานมือคำนับตอบอย่างจริงจัง “ท่านจงเจิ้งชิงโปรดวางใจ ในเมื่อหลานเลือกพวกเขาแล้ว ย่อมจะใช้พวกเขาให้ดีพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเฉิงหลางพยักหน้า จากนั้นหันไปมองจ้าวเฉิงจิ่นกับจ้าวเฉิงอวี๋ “วันนี้พวกเจ้าสองคนอยู่ดูจนจบ เมื่อกลับวังแล้ว พวกเจ้าจงไปกราบทูลรายงานฝ่าบาทแทนข้า ข้ายังต้องอยู่จัดการธุระปลีกย่อยในวัดจงเจิ้ง”
จ้าวเฉิงจิ่นประสานมือ ยิ้มกล่าวว่า “พี่สามโปรดวางใจ ข้ากับน้องแปดจะกราบทูลตามความจริง”
จ้าวเฉิงอวี๋พยักหน้า “เป็นหน้าที่ของพวกเรา”
จ้าวเฉิงจิ่นหันมายิ้มให้จ้าวจิ่งอวี้ “น้องห้า เช่นนั้นพวกเรากลับวังไปพร้อมกันเถิด”
จ้าวจิ่งอวี้ขานรับ แล้วหันไปทางหลิงซวงกับคนอื่น ๆ “พวกเจ้าไปขึ้นรถม้าคันหลังด้วยกัน”
ทั้งสิบขานรับพร้อมกัน
จ้าวเฉิงหลางมองส่งทุกคนขึ้นรถม้า ก่อนจะหันหลังกลับ
เขาไม่ได้กลับไปยังโถงใหญ่ แต่เดินตรงไปยังคลังอาวุธ
ภายในคลังอาวุธ ชายชรากำลังมองแผ่นหยก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นจ้าวเฉิงหลาง
จึงรีบลุกขึ้นคำนับอย่างนอบน้อม “ท่านจงเจิ้งชิง”
จ้าวเฉิงหลางโบกมือ เดินไปนั่งหน้าโต๊ะ แล้วมองชายชรา “องค์ชายห้าพูดอะไรกับเจ้าบ้างในคลังอาวุธ จงเล่าให้ข้าฟังทุกคำ ห้ามตกหล่นแม้แต่คำเดียว”
ชายชราครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเล่าตั้งแต่คำถามที่จ้าวจิ่งอวี้ถามหลังเข้ามา กระบวนการที่ตนอธิบายสี่สายเก้าขั้น ตลอดจนคำถามของจ้าวจิ่งอวี้เกี่ยวกับความแตกต่างของเคล็ดวิชาทั้งสี่สาย และการฝึกปราณเที่ยงธรรมควบคู่กันนั้นทำได้หรือไม่ สุดท้ายองค์ชายเลือกฝึกยุทธ์ขัดเกลากายา
จากนั้นยังเล่าถึงกระบวนการที่องค์ชายเลือกคัมภีร์ชำระกระดูกจากเคล็ดวิชาทั้งสามอย่างครบถ้วนตามลำดับ
จ้าวเฉิงหลางฟังไปพลางหยิบพู่กันกับกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา จดบทสนทนาระหว่างจ้าวจิ่งอวี้กับชายชราไว้ทุกคำ
เขาตวัดพู่กันรวดเร็ว ทว่าลายมือเป็นระเบียบชัดเจน
แต่เมื่อมาถึงประโยคสุดท้าย เขาก็เงยหน้ามองชายชรา
ชายชราสัมผัสได้ทันทีถึงจิตสังหารจากขั้นทะลวงเร้นลับระดับเจ็ดที่แผ่ออกมาจากตัวจ้าวเฉิงหลาง ใจพลันหนักอึ้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง จ้าวเฉิงหลางจึงเก็บงำพลัง แล้วพับกระดาษแผ่นบางอย่างเบามือ
เก็บมันเข้าชายแขนเสื้อแล้วจึงถามช้า ๆ “ตอนเขาเลือกคัมภีร์ชำระกระดูก มีลังเลหรือไม่?”
ชายชรารีบส่ายหน้า “ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายถามถึงข้อดีข้อเสียของเคล็ดวิชาทั้งสามแล้วก็นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นจึงเลือกคัมภีร์ชำระกระดูก จากสีหน้าของพระองค์ กระหม่อมเห็นว่าไม่ได้ตัดสินใจเพียงเพราะนึกอยากขึ้นมาชั่ววูบ”
แววตาของจ้าวเฉิงหลางลุ่มลึกขึ้น เขากล่าวช้า ๆ “เด็กอายุหกขวบ ไม่เลือกกระบวนท่าปักหลักขุนเขาที่เห็นผลเร็วที่สุด ทั้งไม่เลือกวิชาขัดเกลากายาพยัคฆ์หมีที่ทรงพลังที่สุด กลับเลือกคัมภีร์ชำระกระดูกที่ช้าที่สุดและเคี่ยวกรำที่สุด”
ชายชราก้มหน้ากัดฟันกล่าว “คัมภีร์ชำระกระดูกแม้จะช้า แต่โดดเด่นที่รากฐาน หากทนฝึกฝนจนสำเร็จได้ วันหน้าความสำเร็จย่อมไม่ด้อยกว่าอีกสองวิชา พระทัยขององค์ชายห้าไม่ธรรมดาอย่างเด็กทั่วไปจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเฉิงหลางลุกขึ้น ประสานมือไพล่หลังเดินไปยังประตู มองท้องฟ้าที่มืดลงแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “จิตใจไม่ธรรมดาเป็นเรื่องดี และก็เป็นเรื่องยุ่งยากเช่นกัน”
ชายชราไม่ได้ตอบ
จ้าวเฉิงหลางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “เรื่องวันนี้ไม่ต้องนำไปพูดกับผู้อื่น ยังมีบางเรื่องที่หากเอ่ยออกไปก็ถึงตาย ข้าเห็นแก่ความภักดีของเจ้า จึงลงโทษให้เจ้าอยู่ในคลังอาวุธไปตลอดชีวิต ตั้งใจศึกษาเคล็ดวิชาอยู่ที่นี่เสีย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราก็คำนับอย่างนอบน้อม “ขอบพระคุณท่านจงเจิ้งชิง!”
ชายชรารู้ดีว่าตนพูดมากเกินไปในวันนี้ หากไม่ได้มาจากองครักษ์ราชสกุล หลังจากถูกซักถามแล้วเกรงว่าคงถูกกำจัดไปแล้ว
จ้าวเฉิงหลางเดินออกจากคลังอาวุธ แล้วยืนนิ่งอยู่บนขั้นบันไดครู่หนึ่ง
ราตรีมืดสนิทแล้ว ภายในวัดจงเจิ้งมีเพียงโคมทองแดงไม่กี่ดวงที่ยังส่องสว่าง ทำให้ขั้นบันไดหินหน้าคลังอาวุธสว่างรำไรสลับมืดสลัว
ในยามนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด
ผู้มาเยือนสวมเสื้อคลุมสีดำสนิท หมวกคลุมบดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
ที่เอวไม่ได้เหน็บดาบ มีเพียงป้ายคำสั่งไม้ดำชิ้นหนึ่งผูกไว้ บนป้ายไม่มีตัวอักษร ตรงกลางมีร่องแยกเส้นหนึ่ง มองผ่านร่องนั้นราวกับจะเห็นเงาของคนที่อยู่เบื้องหลัง
ฝีเท้าของเขาเบาหวิว ย่ำลงบนแผ่นหินโดยไร้เสียง
คนผู้นั้นเดินมาหยุดข้างจ้าวเฉิงหลาง แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ท่านอ๋องตวน!” เสียงแหบพร่าประหนึ่งกระดาษทรายครูดกระเบื้อง
กล่าวจบ เขาก็ไม่เอ่ยคำใดอีก เพียงก้มหน้ายืนอยู่ด้านข้าง
จ้าวเฉิงหลางไม่ได้มองเขา สีหน้าสงบนิ่งขณะหยิบกระดาษแผ่นบางที่พับไว้จากชายแขนเสื้อ แล้วยื่นไปทางด้านข้าง
ผู้มาเยือนรับด้วยสองมือ ท่าทางมั่นคงไร้เสียงแม้แต่น้อย
เขาเก็บกระดาษไว้ในอก คำนับแล้วค่อย ๆ ถอยกลับเข้าไปในเงามืด
ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งสองไม่ได้พูดกันอีกแม้แต่คำเดียว
เมื่อเห็นเขาจากไป จ้าวเฉิงหลางจัดชายแขนเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนหันไปยังที่ทำการของตน
บนขั้นบันได โคมทองแดงไหววูบเบา ๆ ตามแรงลมกลางคืน แล้วกลับมานิ่งสงบดังเดิม
อีกด้านหนึ่ง จ้าวจิ่งอวี้กับพวกเดินทางมาถึงประตูวัง รถม้าค่อย ๆ หยุดลงบนถนนในวัง
องครักษ์นอกประตูเห็นว่าเป็นรถม้าของวัดจงเจิ้ง จึงไม่กล้าละเลย รีบเปิดทางให้ผ่าน
จ้าวเฉิงจิ่นเก็บหยกอุ่น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วกล่าวกับจ้าวจิ่งอวี้ว่า “เอาละ ข้าส่งเจ้าได้เพียงเท่านี้ ข้ากับน้องแปดจะไปกราบทูลรายงานฝ่าบาท พรุ่งนี้ฝ่าบาทจะเรียกพบเจ้า แล้วจะส่งคนมาแจ้งเอง”
ขณะที่จ้าวจิ่งอวี้กำลังจะลงจากรถ จ้าวเฉิงอวี๋ก็ตบไหล่เขาเบา ๆ “ไปเถิด วันนี้เจ้าทำได้ดี”
จ้าวจิ่งอวี้มองส่งเสด็จอาทั้งสองจากไป จากนั้นจึงพาหลิงซวงกับคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปทางตำหนักชีหลวน
หลิงซวงเดินตามหลังเขาครึ่งก้าว แล้วถามเสียงเบาว่า “องค์ชาย หลังเข้าวังแล้วมีสิ่งใดให้พวกเราจัดการหรือไม่เพคะ?”
จ้าวจิ่งอวี้เหลือบมองนางแล้วกล่าวเสียงเรียบ “กลับไปพักที่เรือนด้านข้างของตำหนักชีหลวนก่อน วันนี้พวกเจ้าล้วนเหน็ดเหนื่อยแล้ว พรุ่งนี้ค่อยจัดการเรื่องอื่น คนที่บาดเจ็บหนักให้พักรักษาตัวก่อน”
หลิงซวงขานรับ
จ้าวจิ่งอวี้ไม่ได้หยุดฝีเท้า พลางถามต่อว่า “ปกติพวกเจ้าทำอะไรบ้างที่วัดจงเจิ้ง?”
“ทุกวันยามเหม่า พวกเราจะลุกขึ้นฝึกฝนร่างกายก่อน จากนั้นฝึกคัดอักษรและอ่านตำรา ช่วงบ่ายเรียนพิชัยสงครามและการจัดกระบวนทัพ หรือไม่ก็ฝึกต่อสู้สังหาร หลังตะวันตกดินยังมีการฝึกซ่อนตัวในยามค่ำคืนอีกครั้งเพคะ”
จ้าวจิ่งอวี้ฟังจบก็พยักหน้า “นอกจากเรื่องเหล่านี้ พวกเจ้ายังเรียนสิ่งใดอีกหรือไม่ มีเคล็ดวิชาหรือเปล่า?”
“เคยเรียนหลักการแพทย์พื้นฐานอยู่บ้าง สือก่านต่อกระดูกได้ ส่วนซูอิ้งหานแยกแยะสมุนไพรห้ามเลือดได้สองสามชนิด เคล็ดวิชาที่พวกเราฝึกอยู่ในยามนี้ ล้วนเป็นวิธีฝึกฝนร่างกายที่พบได้ทั่วไปในกองทัพ ซึ่งผู้ใหญ่ในครอบครัวถ่ายทอดให้เพคะ”
“นั่นยังนับเป็นเคล็ดวิชาไม่ได้” จ้าวจิ่งอวี้ครุ่นคิดก่อนกล่าว “อีกไม่กี่วันข้าจะนำเคล็ดวิชามาให้พวกเจ้า การเรียนรู้เรื่องยาเป็นประโยชน์ในวัง ข้าจะให้คนนำยารักษาบาดแผลไปส่งให้ วันหน้าหากบาดเจ็บเล็กน้อยพวกเจ้าจะได้รักษากันเอง โดยเฉพาะพวกเจ้าที่เป็นสตรี บางเรื่องไม่สะดวกให้ผู้อื่นช่วยจัดการ”
หลิงซวงประสานมือคำนับ “ขอบพระทัยองค์ชายเพคะ”
ฝีเท้าจ้าวจิ่งอวี้ช้าลงเล็กน้อย เขาหันไปมองอีกเก้าคนที่อยู่ด้านหลัง เห็นว่าพวกเขายังคงวางตัวเกร็งอยู่บ้าง จึงกล่าวว่า “อยู่กับข้า ไม่จำเป็นต้องเกร็งตลอดเวลา ขอเพียงรู้จักกาลเทศะและลำดับสูงต่ำ ปกติก็ผ่อนคลายได้บ้าง”
ทุกคนกล่าวเสียงเบาว่า “พ่ะย่ะค่ะ/เพคะ”
“ในเมื่อพวกเจ้าติดตามข้า ก็ถือเป็นคนของข้า ต่อไปเมื่อเดินอยู่ในวัง ไม่จำเป็นต้องนอบน้อมจนเกินไป แต่ก็ต้องรู้จักรุกถอยและรักษากฎ อย่าให้ตำหนักชีหลวนต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง”
ทุกคนขานรับอีกครั้ง
คนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านประตูวังหลายชั้น ในที่สุดก็มองเห็นตำหนักชีหลวนอยู่ไกล ๆ
โคมในวังสว่างแล้ว นางกำนัลที่เสินหลิงซีส่งมารอกันอยู่หน้าประตู
จ้าวจิ่งอวี้มองแสงโคมอันอบอุ่น ฝีเท้าพลันเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเดินมาถึงประตูตำหนัก เขาก็เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูแต่ไกล