สองยามผ่านไป จางหลีค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมหยิบถุงเก็บของสองใบออกมา
ถุงเก็บของทั้งสองใบนี้เป็นของพ่อค้าผิวดำผอมกับนักบำเพ็ญหญิงงามนั่นเอง หลังจากทั้งคู่ตายไป ม่านพลังปราณที่ผนึกไว้บนนั้นก็สลายหายไปเองตามธรรมชาติ
จางหลีเร่งพลังปราณเทสิ่งของในถุงเก็บของทั้งสองใบออกมาหมด
ซ่า! ซ่า!
ของสารพัดสีสันแผ่เต็มพื้นดินในชั่วพริบตา
จางหลีกวาดตามองคร่าวๆ สิ่งของในถุงเก็บของนั้นเรียกว่าสารพัดจริงๆ เว้นพวกของจุกจิกไร้ค่าออกไปแล้ว เขาก็รวบสิ่งของมีค่าเป็นกองเดียวกัน
ศิลาปราณในถุงเก็บของทั้งสองใบนับรวมกันแล้วมีประมาณสี่ร้อยกว่าก้อน นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว
เพราะการอยู่รอดของนักบำเพ็ญเร่ร่อนนั้นยากเย็นนัก พ่อค้าผิวดำผอมกับนักบำเพ็ญหญิงงามทั้งคู่นับว่าเป็นพวกที่มั่งคั่งกว่าในหมู่นักบำเพ็ญเร่ร่อน ต่างมีอาวุธวิเศษป้องกันตัวติดกาย
แต่เมื่อจางหลีเห็นอาวุธวิเศษแบบมาตรฐานที่มีเครื่องหมายตระกูลและสำนักติดอยู่ด้านใน ก็เข้าใจที่มาของความมั่งคั่งของคนทั้งสองได้ในใจ
ดูจากจำนวนอาวุธวิเศษเหล่านี้ อย่างน้อยก็มีนักบำเพ็ญของตระกูลและสำนักห้าหกคนตายอยู่ในมือของพวกเขาทั้งสอง ส่วนอาวุธวิเศษที่ไม่มีเครื่องหมายพิเศษ คงถูกจัดการไปนานแล้ว
อาวุธวิเศษที่มีเครื่องหมายเหล่านี้ พวกเขาทั้งสองไม่กล้าจัดการตามใจชอบ หวั่นว่าจะนำภัยมาสู่ตนเองภายหลัง
นอกจากอาวุธวิเศษเหล่านี้ ก็เหลือเพียงกระบี่ยาวสีเหลืองกับกระบี่ปิ่นปักผมสีแดงที่ยังมีค่า