“แกหาเรื่องตายหรือเปล่า!” จ้าวซือหมิงโกรธจนแทบกระโดดขึ้นมา
“เอ๊ะ ไม่สิ พ่อ ไอ้หนูนี่ดูไม่เหมือนคนบ้าแล้ว!” จ้าวต้าซานสังเกตเห็นความผิดปกติ
“แกนั่นแหละบ้า ทั้งบ้านแกบ้าทั้งครอบครัว!” เฉินฮวนไม่เกรงใจ พลางด่าออกไป
“ดีนะ โทษฐานที่ต้าจู้แพ้น้ำมือแก เพราะแกหายบ้าไปนานแล้วสินะ!” จ้าวต้าซานถูมือเตรียมพร้อม “ถึงจะหายแล้วยังไง วันนี้ฉันจะทำให้แกกลับไปเป็นคนบ้า!”
เคร้ง!
ตอนนั้นเอง ญาติบ้านจ้าวหลายคนผลักตัวหลี่ชุนหลานและจ้าวลี่ผิงออกมาจากในบ้าน
พวกเขาฉวยโอกาสตอนนี้แอบเข้าไปในบ้าน เพื่อไม่ให้คนข้างในหนี
ไม่คิดว่าจะได้อะไรเพิ่มมา!
“จ้าวลี่ผิง?” จ้าวซือหมิงชะงัก ใบหน้ายิ่งบูดบึ้ง “ดีนัก ถึงยังไงแกก็แซ่จ้าว แต่กลับช่วยคนแซ่อื่น หมอประจำหมู่บ้านได้ดีจริง!”
จ้าวลี่ผิงรีบแก้ตัว: “ไม่ใช่นะคะ ผู้ใหญ่บ้าน ดิฉันแค่มาดูอาการคนป่วย!”
“จัดการเฉินฮวนเสร็จ ค่อยมาจัดการพวกแก!” จ้าวซือหมิงจะเชื่อได้อย่างไร “คนโต คนรอง ลงมือได้!”
“ครับ!” จ้าวต้าซานและจ้าวต้าเหอรอจนทนไม่ไหวแล้ว ได้ยินคำสั่ง ก็พุ่งเข้าใส่ทันที
พี่น้องตระกูลจ้าว ร่างใหญ่โดยกำเนิด แถมยังกินดีมาตั้งแต่เด็ก รูปร่างกำยำมาก
ทั้งสองคนซ้ายขวา ดุจหมาป่าสองตัว มุ่งหมายจะจับกุมเฉินฮวนให้ได้ในการโจมตีครั้งเดียว
เฉินฮวนไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เอี้ยวตัวหลบ ลงมือดุจสายฟ้า จับข้อมือจ้าวต้าซานได้ก่อน บิดเต็มแรง
“อ๊าก!”
จ้าวต้าซานไม่ทันตั้งตัว ความรู้สึกฉีกขาดอย่างรุนแรง ทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้นทันที
“ปล่อยพี่ใหญ่ฉัน!” จ้าวต้าเหอเห็นดังนั้น ยกเท้าถีบไปยังจุดสำคัญของเฉินฮวน
แต่เฉินฮวนเร็วกว่า ไม่รอให้เขาถีบโดน ก็ชิงลงมือก่อน
“อ๊าก!”
เสียงร้องโหยหวนอีกครั้ง จ้าวต้าเหอถูกเข้าเต็มท้อง เกิดเสียงกระดูกแตกดังขึ้น
เฉินฮวนกระทืบเท้าอีกครั้ง บนหลังของเขา ควบคุมไว้อย่างแน่นหนา
ไม่ถึงนาที ทั้งสองพี่น้องกลับถูกเขาจับไว้หมด!
“เป็นไปได้ไง?!” จ้าวซือหมิงสีหน้าเปลี่ยนไปมาก ถึงขั้นคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน “ยืนงงกันอยู่ทำไม เอาเลย พวกแกทั้งหมด เอาให้ตายฉันรับผิดเอง!”
พวกญาติ ๆ เตรียมลงมือ
เฉินฮวนส่งเสียงเย็นชา: “ผู้ใหญ่บ้าน ไม่อยากให้ลูกชายสองคนนี้ตัดตระกูลสิ้นสูญ ก็ซื่อสัตย์หน่อย!”
“มิฉะนั้น อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!”
แม้จะฝึก “เคล็ดวิชาหยินหยางประสานสุข” ร่างกายของเขาพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่ฝ่ายโน้นคนเยอะกว่ามาก
พลาดท่าเสียที อาจล่มจมในคลองเล็ก ๆ ก็ได้
“เฉินฮวน, แก…” จ้าวซือหมิงไม่กล้าทำอะไรผลีผลาม ระงับโทสะไว้สุดกำลัง “แกจะเอายังไง?”
“ง่ายมาก จ้าวต้าจู้หาเรื่องผมก่อน ผมถึงสู้ตอบ!” เฉินฮวนกล่าวเย็นชา “ผมปล่อยพวกเขาได้ แต่ต่อไป ต้องซื่อสัตย์หน่อย อย่ามาหาเรื่องผม!”
จ้าวซือหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก นึกถึงว่าตนเป็นถึงผู้ใหญ่บ้านประจำหมู่บ้านเหอฮวา เมื่อไหร่จะเคยเสียเปรียบเช่นนี้
น่าอับอายนัก!
“เฉินฮวน แกแน่จริงก็จัดการฉันให้ตาย ดูซิว่าคนตระกูลจ้าวหลายสิบคน จะท่วมแกตายไหม!” จ้าวต้าซานคับแค้นใจมาก ร้องด่าออกมา
แกร๊ก!
เฉินฮวนออกแรงที่แขนทันที บิดแขนของเขาจนหัก: “อยากตายมันง่ายอยู่แล้วหรือ? คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกจริง ๆ น่ะสิ?”
“หยุดนะ!” จ้าวซือหมิงรีบตะโกน “ได้ ข้าตกลง เรื่องนี้ จบแค่นี้ ปล่อยคน!”
“ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย!” เฉินฮวนปล่อยข้อมือ ผลักพี่น้องสองคนกลับไป
“เวรเอ๊ย วันนี้ข้าจะเอาชีวิตแกก่อน…” จ้าวต้าเหอกล้ำกลืนความโกรธไม่ลง อยากฉวยโอกาสลอบทำร้าย
จ้าวซือหมิงห้ามปรามทันที: “พอแล้ว ยังไม่อายอีกหรือ!”
“กลับไปให้หมด!”
“พ่อ!” จ้าวต้าเหอไม่ยอม
“ข้าบอกว่า กลับไป!” จ้าวซือหมิงจ้องเขาอย่างเขม็ง
จ้าวต้าเหอไม่กล้าขัด ได้แต่ด่าไปทางเฉินฮวน: “เฉินฮวน แกมันแน่จริง รอเถอะ รอฉันเถอะ!”
คนหลายสิบคน มาอย่างคึกคะนอง กลับไปอย่างห่อเหี่ยว
“เฉินฮวน นายเก่งจัง!” หลี่ชุนหลานเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “สองพี่น้องพร้อมกัน ยังสู้ไม่ได้! ฝีมือนายดีขึ้นได้ไง?”
“เคยเรียนมานิดหน่อย!” เฉินฮวนยิ้มกว้าง
“เฉินฮวน ดีนะที่มีนาย ไม่อย่างนั้นฉันแย่แน่!” จ้าวลี่ผิงถอนใจอย่างโล่งอก เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “แต่ผู้ใหญ่บ้านพวกนั้นต้องไม่เลิกราแน่!”
“เฮอะ ถ้าพวกมันไม่รู้จักที่ทาง ก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้พวกมันหายไปจากหมู่บ้านเหอฮวา!” เฉินฮวนส่งเสียงเย็นชา แต่ในใจก็กำลังคิดว่า ต้องหาทางจัดการเรื่องนี้ให้ได้เร็วที่สุด
จะฆ่าล้างครอบครัวผู้ใหญ่บ้านไม่ได้
ไม่งั้นเขาต้องเข้าคุกด้วย
“หมอจ้าว ขอบคุณที่มาเตือนผม น้ำใจนี้ ผมจำได้!” เฉินฮวนพูดต่อ “ถ้ามีเรื่องต้องช่วยเหลือ ก็บอกได้เลย!”
“ตอนนี้ฉันอยากให้พวกคุณช่วยอย่างหนึ่ง!” จ้าวลี่ผิงลังเลเล็กน้อย “ฉันทำให้บ้านผู้ใหญ่บ้านขุ่นเคือง ไม่กล้าอยู่คนเดียวแล้ว ขออยู่กับพวกคุณสักพักได้ไหม?”
“ลี่ผิง ไม่มีปัญหาหรอกจ๊ะ อยู่ด้วยกันก็ดี จะได้ดูแลกัน!” หลี่ชุนหลานตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
เฉินฮวนคิดในใจ อย่างนี้เขาไม่สะดวกกับหลี่ชุนหลานน่ะสิ?
แต่ ก็ดีที่ได้อยู่ร่วมบ้านกับสาวสวยอีกคน
เขาชำเลืองมองจ้าวลี่ผิง สวมกางเกงยีนส์สีฟ้าและเสื้อยืดสีขาว รูปร่างที่พัฒนาเต็มที่ สะท้อนส่วนโค้งเว้าที่อิ่มเอิบ โดยเฉพาะขาเรียวสวยตรงยาว
แถมยังมีใบหน้ารูปไข่ ขาวละเอียดนุ่มนวล ความงามไม่แพ้หลี่ชุนหลาน แต่ในตัวมีกลิ่นอายความบริสุทธิ์
อยู่ด้วยกัน อาจมีอะไรเกิดขึ้นก็ได้ จึงตอบตกลงอย่างยินดี
ที่บ้านมีแค่สองห้อง หลี่ชุนหลานกับจ้าวลี่ผิงนอนด้วยกัน ส่วนเฉินฮวนนอนห้องของตัวเอง
เขาค้นคว้าภูมิปัญญาตกทอดสำนักประสานสุขในสมอง พบว่าพลังวิเศษนี้ นอกจากฝึกฝนแล้ว ยังรวมถึงวิชาแพทย์ กระบวนค่ายกล และศาสตร์ลึกลับอื่น ๆ
แต่สิ่งดี ๆ หลายอย่าง ต้องฝึกถึงระดับหนึ่งจึงใช้ได้
ดังนั้น สิ่งสำคัญตอนนี้คือฝึกฝนให้เร็ว
ฝึก “เคล็ดวิชาหยินหยางประสานสุข” ให้ถึงขั้นแรกโดยเร็ว จะมั่นใจขึ้นในการรับมือบ้านผู้ใหญ่บ้าน
เขานั่งขัดสมาธิ ใจสงบแน่วแน่ ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงการฝึก
กลางคืนสงัด
คนในหมู่บ้านเหอฮวาหลับกันเกือบหมดแล้ว
แต่บ้านจ้าวซือหมิงไฟยังสว่างไสว บรรยากาศหนักอึ้ง
จ้าวต้าซานกับจ้าวต้าเหอใส่ผ้าพันแผลที่แขนและท้อง ดูลักลั่นน่าขัน แต่ปากก็ยังด่าไม่หยุด: “นี่มันเห็นผีแล้ว เฉินฮวนถึงไหนไม่บ้านก็เถอะ ไอ้ฝีมือนี่มาจากไหน! เราสองคนบวกกัน ยังสู้ไม่ได้!”
“สมเหตุสมผลที่ต้าจู้แพ้น้ำมือเขา!” จ้าวต้าเหอพูดอย่างเคียดแค้น “พ่อ เรื่องนี้ต้องไม่จบแค่นี้ มิฉะนั้นในหมู่บ้านใครจะยังเกรงใจเรา!”
จ้าวซือหมิงก็คิดไม่ตกเช่นกัน ว่าเหตุใดเฉินฮวนถึงเก่งขึ้นในฉับพลัน
“พวกแกเจ็บตัวกันหมด อย่าปะทะกับเฉินฮวนตรง ๆ จะดีกว่า กันพลาดท่าเสียที!”
“ทางสว่างไม่ได้ ก็เอาทางลับ!”
“ต้าเหอ ไม่นานมานี้ พ่อจับคู่ให้แกแล้วไม่ใช่หรือ?”
“นั่นมันเกี่ยวอะไรกับงานแต่งของผม?” จ้าวต้าเหอไม่เข้าใจ นึกถึงคู่หมั้นซุนไป๋ลู่ที่มีรูปร่างน่าภาคภูมิใจ อดรู้สึกรุ่มร้อนในใจขึ้นมาไม่ได้
“พ่อมีวิธี จะจัดการเฉินฮวนให้เข้าตารางได้ จบปัญหานี้ทีเดียว!” จ้าวซือหมิงกล่าวเสียงหนักแน่น “ให้ซุนไป๋ลู่ไปยั่วยวนเฉินฮวน เราลอบบันทึกหลักฐานไว้ ถึงเวลาแค่ข้อหาข่มขืน ก็พอให้เขาติดคุกแปดปีสิบปีได้!”