ตอนที่ 4 นวด
“อะไรนะ ไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด!” จ้าวต้าเหอได้ยินดังนั้น เสียงก็ดังขึ้นทันที “ซุนไป๋ลู่คือว่าที่เมียของฉันนะ จะแต่งเข้าบ้าน ให้ไปยั่วยวนเฉินฮวน เกิดถูกฉวยโอกาสขึ้นมา ฉันจะไปฟ้องใครได้!”
“แค่ยั่วยวน ไม่ได้ให้ทำอะไรจริง ๆ สักหน่อย!” จ้าวซือหมิงพูดเสียงเข้ม “นี่คือวิธีที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้ ถ้าปล่อยให้เฉินฮวนเหิมเกริมต่อไป บ้านเราก็จะไม่เป็นสุข ไม่มีแม้แต่แม่หมูจะแต่งเข้าก็ไม่ได้!”
“น้องรอง ฟังพ่อเถอะ พ่อเป็นกำนันมาทั้งชีวิต คนอะไรพ่อไม่เคยเจอ ฟังพ่อทำตามที่พ่อบอก!” จ้าวต้าซานเองก็รู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดี
“แต่ถึงฉันจะยอม ซุนไป๋ลู่ก็ไม่ยอมหรอกนะ!” จ้าวต้าเหอบิดหน้า
ว่าที่ภรรยาคนนี้เขาเฝ้าคิดถึงมานาน รูปร่างหน้าตาขนาดนั้น ไม่เต็มใจให้ใครมาแตะต้องจริง ๆ
“โอ๊ย แกไปคุยกับนางดี ๆ ไม่ก็ให้ผลประโยชน์หน่อย!” จ้าวซือหมิงตัดบท “สรุป เรื่องนี้ตกลงตามนี้ แกไม่อยากพูด เดี๋ยวฉันไปหานางเอง!”
“อย่า ให้ฉันเป็นคนไปบอกนางเองดีกว่า!” จ้าวต้าเหอจำใจทำได้แค่ตอบตกลง
กว่าบ้านพวกเขาจะปิดไฟก็ล่วงเข้าดึกดื่น
วันรุ่งขึ้น
แสงอรุณราง ๆ
เฉินฮวนที่ฝึกฝนมาทั้งคืนรู้สึกได้ถึงลมหายใจในร่างพลุ่งพล่าน สมองปลอดโปร่งกายเบาสบาย
“อ๊ะ!”
ทันใดนั้น เสียงร้องหวานดังมา
เขารีบลุกขึ้นเดินออกจากห้อง
ก็เห็นเฉาลี่ผิงถืออ่างล้างหน้าอยู่ ล้มลงกับพื้น ใบหน้าน้อยเผยสีหน้าเจ็บปวด
“หมอจ้าว เป็นอะไรไปครับ?” เฉินฮวนรีบเข้าไปพยุง
“ฉันตื่นมาจะล้างหน้า ไม่ระวังสะดุดล้ม... โอ๊ย ค่อย ๆ หน่อย เจ็บนะ ดูเหมือนฉันจะบิดหลัง ขยับไม่ได้!” เฉาลี่ผิงมุมปากกระตุก
“อย่างนั้น ให้ผมอุ้มคุณไปห้องผม ผมนวดให้ไหมครับ?” เฉินฮวนบอก
“นี่...” คำพูดบางคำทำให้หัวใจเฉาลี่ผิงเต้นแรง ในหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ “ไม่ค่อยดีมั้ง?”
“ไม่ดีอะไรกัน ผมนวดให้สักสองสามที รับรองไม่เป็นไร!” เฉินฮวนไม่พูดพล่าม อุ้มเจ้าหญิงพาไปวางบนเตียงตัวเอง
ดมกลิ่นของชายหนุ่มบนผ้าปูที่นอน เฉาลี่ผิงใจสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งประหม่าเข้าไปใหญ่
“ตรงไหนครับ?” เฉินฮวนถาม
“นี่ ตรงนี้!” เฉาลี่ผิงชี้ไปที่ตำแหน่งใต้เอวด้านหลัง
มองเห็นบั้นเอวเนียนละเอียด เฉินฮวนใจเต้นรัว กลืนน้ำลาย
เฉาลี่ผิงยังใส่ชุดนอนอยู่เลย!
ผ่านเนื้อผ้าบางเบา ผิวขาวผุดผ่องโผล่ให้เห็นเป็นระยะ
เพราะนางยังไม่เคยแต่งงานมีลูก รอบเอวจึงไร้ไขมันส่วนเกิน สะโอดสะองสวยงาม
“มองอะไรล่ะ!” เฉาลี่ผิงจับสายตาเขาได้ หน้าแดงด้วยความอาย
“แฮ่ม... คือว่า อาจจะเจ็บนิดนึง อดทนนะครับ!” เฉินฮวนกระแอมกลบเกลื่อนความเขินอาย มือทั้งสองกดลง กระตุ้นพลังวัตรลับ ๆ
“อือ...”
ร่างเล็กของเฉาลี่ผิงกระตุก ส่งเสียงคราง
ตอนแรกยังแสบ ๆ อยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นานก็ถูกความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดแผ่ปกคลุม
เนิบละมุน ซ่า ๆ ทั้งคนเหมือนลอยขึ้นไปบนก้อนเมฆ หรือกำลังแช่ในบ่อน้ำพุร้อน สบายจนถอนตัวไม่ขึ้น
เฉินฮวนเองก็ใจลอย
แอบคิดว่าถ้าได้ฝึกร่วมกับเฉาลี่ผิง ไม่รู้จะออกมาเป็นอย่างไร?
นวดเสร็จยกใหญ่ เขาก็เหนื่อยไม่เบา
สาเหตุหลักคือหุ่นของเฉาลี่ผิงยั่วยวนเกินเหตุ เสียงฮึมฮัมเบา ๆ ยิ่งเหมือนดนตรียั่วยุกาม ปล่อยเสน่ห์เย้ายวนทุกขณะ
“เอาละ คงไม่เป็นไรแล้ว!”
“อะ? หายแล้วเหรอ?” เฉาลี่ผิงยังเคลิ้มอยู่ ตั้งสติได้ช้า “อ้าว จริงด้วยสิ ไม่เจ็บแล้ว! เฉินฮวน ไม่นึกว่าเธอจะมีฝีมืออย่างนี้ เก่งกว่าฉันที่เป็นหมอประจำหมู่บ้านอีก!”
“แค่ของเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เอง!” เฉินฮวนยิ้มกว้าง “ลุกได้แล้วนะครับ!”
เฉาลี่ผิงรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่มัวแต่นอนบนเตียงคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่อง
พอเท้าแตะพื้นก็รู้สึกอ่อนยวบไปหมด ล้มกลับลงไปอีก
เผลอดึงเสื้อเฉินฮวนไว้โดยไม่รู้ตัว
ผลัวะ!
ทั้งสองคนล้มลงบนเตียงด้วยกัน
หน้าแนบหน้า ใกล้จนแทบจะติดกัน
สัมผัสได้ถึงลมหายใจและไออุ่นของอีกฝ่าย
ไม่รู้ทำไม ระยะห่างยิ่งชิดใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
“พวกเธอสองคนทำอะไรกันน่ะ?”
ตอนนั้นเองหลี่ชุนหลานก็ตื่น มองเห็นภาพในห้อง ตกตะลึงไปชั่วขณะ
เฉินฮวนกับเฉาลี่ผิงตกใจจนสะดุ้งแยกตัวออกอย่างลุกลน
“พี่ชุนหลาน เมื่อกี้ฉันบิดหลัง เฉินฮวนนวดให้ฉันนะ ไม่ใช่อย่างที่พี่คิด!” เฉาลี่ผิงรีบอธิบาย
“ฉันคิดอย่างไหนล่ะ?” หลี่ชุนหลานยิ้มเจ้าเล่ห์ ในใจพลุ่งพล่านด้วยความหึงเล็กน้อย
“ก็... ก็...” เฉาลี่ผิงอธิบายไม่ถูก
“ล้อเธอเล่นน่ะ จะตื่นเต้นทำไม?” หลี่ชุนหลานเลิกแกล้ง “ทำไมตื่นเช้าจัง ไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ?”
“พี่ชุนหลาน วันนี้วันนัดตลาด ฉันอยากไปซื้อของในเมือง พวกพี่จะไปด้วยกันไหม?” เฉาลี่ผิงเลยเปลี่ยนเรื่อง
“ไปตลาดนัดน่ะเหรอ...” หลี่ชุนหลานสีหน้าลังเล
ที่จริงที่บ้านน้ำมันกับข้าวสารแทบไม่เหลือแล้ว กินได้อีกสองวันก็จะอด
แต่นางเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง แทบหาเงินไม่ได้เลย
ก่อนหน้านี้เพื่อรักษาเฉินฮวน ใช้เงินเก็บจนหมดไปตั้งนานแล้ว
แม้แต่เงินซื้อของก็ยังควักไม่ออก!
“พี่ชุนหลาน มีเรื่องลำบากอะไรหรือเปล่า?” เฉาลี่ผิงดูออก “ไม่เป็นไรนะ ฉันมาอยู่ด้วย ก็ควรช่วยจ่ายค่าครองชีพ ขาดเหลืออะไร ให้ฉันซื้อเอง!”
“นี่... ลี่ผิง เกรงใจจังเลยนะ?”
“เป็นพวกเดียวกันแล้ว อย่าถือเป็นคนนอกเลย!”
“งั้นขอบใจเธอแล้วกัน เดี๋ยวพอมือฉันเบาขึ้น จะคืนให้!” หลี่ชุนหลานยิ้มขอบคุณอย่างตื้นตัน
เฉินฮวนขมวดคิ้ว ครุ่นคิด
ทางบ้านจนถึงขั้นนี้แล้วเหรอ?
ต้องรีบหาทางหาเงิน จะให้ซ้อทนลำบากตามตัวเองต่อไปไม่ได้!
“ชุนหลาน ลี่ผิง สองคนไปตลาดเถอะ ผมมีธุระต้องไปทำนิดหน่อย!”
“นายไม่ไปเหรอ?” เฉาลี่ผิงผิดหวังเล็กน้อย “ถ้าระหว่างทางบ้านกำนันมาดักรังแกเราล่ะ?”
“ไม่ต้องห่วง พวกนั้นไม่ใช่คนโง่ สอนบทเรียนให้เมื่อคืน พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรมั่ว ๆ ในเร็ว ๆ นี้หรอก!” เฉินฮวนบอก “ผมจัดการธุระเสร็จจะไปรับ!”
“ได้!”
เฉาลี่ผิงกับหลี่ชุนหลานไม่พูดมาก สองคนเดินทางไปตลาดในเมืองด้วยกัน
ส่วนเฉินฮวนก็หาขวานฟันฟืนที่บ้าน เดินเข้าป่าลึกไป
ถึงแม้เขาจะสืบทอดวิชาจากสำนักประสานสุข แค่วิชาแพทย์ที่บรรจุอยู่ในนั้น ก็เพียงพอให้เขาหาเงินก้อนใหญ่ได้
แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาเป็นแค่คนนิรนาม ไม่มีหนทางหาเงิน
ได้แต่รอให้มีชื่อเสียงก่อนค่อยว่ากัน
จึงเลือกเข้าป่า หาสัตว์ป่ากับสมุนไพรล้ำค่ามาแลกเงิน อย่างน้อยให้ชีวิตพื้นฐานไม่อดอยากก่อน
หมู่บ้านเหอฮวาสามด้านติดภูเขา สูงตระหง่านทอดยาว เป็นหมู่บ้านยากจนในเขตภูเขาแบบฉบับ
ก็เพราะเหตุนี้ สภาพแวดล้อมในป่าจึงยังคงความดั้งเดิม ทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง
ในยามปกติ หากไม่ใช่นักล่าสัตว์มืออาชีพ ไม่มีใครกล้าเข้าไป
แต่ด้วยวิทยายุทธของเฉินฮวนตอนนี้ ไร้ความหวาดหวั่น
ไม่ถึงเที่ยง เขาเก็บสมุนไพรได้จำนวนมาก ในนั้นยังมีโสมอายุสิบปีอีกหนึ่งต้น
นอกจากนี้เขายังล่าหมูป่าได้หนึ่งตัวกับไก่อีกหลายตัว เก็บเกี่ยวผลผลิตอุดม!
“ตายจริง เฉินฮวน เธอเก่งจังเลยนะ ไม่นึกว่าจะหาได้ของดีตั้งมากมาย!” ขณะที่เขากำลังออกจากป่าเตรียมตัวกลับบ้าน ก็มีเสียงหนึ่งที่ออดอ้อนดังมาจากด้านหลัง