บทที่ 5 วางกับดัก
นั่นเป็นหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้นๆ แต่งตัวเซ็กซี่สุดขีด
ท่อนบนเป็นเสื้อรัดรูปสีขาว ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นสีดำ เรียวขาขาวเนียนทอดยาว
ประกอบกับรูปหน้าเรียว คิ้วดั่งใบหลิว ดวงตาใสแป๋ว เต็มไปด้วยเสน่ห์น่าทะนุถนอม
“เธอคือ… ซุนไป๋ลู่?” เฉินฮวนชำเลืองมองอยู่หลายตา ก่อนหัวใจจะเต้นแรงขึ้นมา แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
นี่คือคู่หมั้นของจ้าวต้าเหอ
เคยพบหน้ากันมาก่อน เพราะนางงามล่มเมือง เลยจำได้
“นายเรียกฉันทำไม?”
“อ้าว นี่ ฉันออกมาเดินเล่นสบายๆ ดันมาเจอเข้า เห็นนายได้ของดีมากมาย นึกว่าเป็นพ่อหนุ่มชาวบ้านที่ไหน ที่แท้ก็หนุ่มหล่อคนนี้นี่เอง!” ซุนไป๋ลู่โยกย้ายบั้นเอวเดินเข้ามา พลางกล่าว “ฉันเบื่ออยู่คนเดียว เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”
ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนร่าง โดยเฉพาะร่างอรชรที่ร้อนแรง ยิ่งมองก็ยิ่งชัดเจน
เฉินฮวนเกิดความสนใจขึ้นมา: “เรามีอะไรจะคุยกันล่ะ เธอก็เป็นเมียของจ้าวต้าเหอ ไม่กลัวเขาเห็นแล้วเข้าใจผิดหรือไง?”
“เชอะ อย่ามาพูดถึงจ้าวต้าเหอเลย นอกจากรังแกคนที่อ่อนแอกว่าแล้ว มันทำอะไรเป็น?” ซุนไป๋ลู่เบะปากอย่างดูแคลน “ไหนจะเหมือนนายล่ะ หล่อแล้ว ยังมีความสามารถ ตอนนี้โรคบ๊องๆหายแล้ว อนาคตต้องไปได้สวยแน่!”
“ฉันก็อยากได้แฟนแบบนายอยู่นะ!”
“งั้นเธอเลิกกับมันซะ แล้วมาแต่งงานกับฉันไหม?” เฉินฮวนพูดเล่นกึ่งจริง
ต้องยอมรับว่า คู่หมั้นของจ้าวต้าเหอคนนี้ สวยจริงๆ
หุ่นสุดยอด แต่หน้าตากลับบริสุทธิ์
เหมือนกับตำนานที่ว่าใสซื่อแต่แอบ…นั่นแหละ!
แค่อ้อนนิดๆ ก็ทำให้ใจสั่นหวิวได้
“แหะๆ ฉันก็อยากนะ แต่น่าเสียดายที่บ้านจ้าวต้าเหอมีอำนาจมาก ฉันไม่มีทางเลือก!” ซุนไป๋ลู่น้ำเสียงเจือความน้อยใจ “ถ้าพวกเขาไม่ข่มขู่ฉัน ฉันไม่มีทางยอมรับงานแต่งครั้งนี้หรอก!”
“แต่ถึงแม้จะแต่งกับนายไม่ได้ แต่ฉันยกเรือนร่างให้ได้นะ!”
“ให้มันคลั่งตายไปเลยไอ้จ้าวต้าเหอ!”
“จริงหรือ? อย่าล้อฉันเล่นนะ ไม่งั้นฉันอาจคิดจริงจังขึ้นมาได้!” เฉินฮวนเลิกคิ้ว
“จริงสิ!” ซุนไป๋ลู่หน้าแดง “ยังไงตรงนี้ก็ไม่มีใคร เรา… จัดการเรื่องกันตรงนี้เลยไหม!”
เพี๊ยะ!
วินาทีต่อมา มือใหญ่ของเฉินฮวนก็ไม่เกรงใจ ตบลงมาบนสะโพกนุ่มนิ่มนั่นอย่างจัง
“อื้อ…” ซุนไป๋ลู่ร่างสั่นเทา เกร็งตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แก้มร้อนผ่าว แดงไปถึงติ่งหู แถมยังพยายามดิ้นหนีอีก
แต่สุดท้ายก็อดทน กัดริมฝีปากแน่น ดวงตาฉายแววเจือน้ำใส: “พี่ฮวน ต่อไปสิ ฉีกเสื้อของฉันเลย!”
“ฉันชอบแบบนี้”
เฉินฮวนเลือดสูบฉีด พลางหัวเราะในใจ ในเมื่อเธอเสนอตัวมาเอง ก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจแล้วกัน
แคว่ก!
เสียงเสื้อผ้าขาดกระจาย ซุนไป๋ลู่ถูกผลักล้มลงบนพื้นหญ้า
หล่อนรีบกดโทรศัพท์ที่กำไว้ในมือตั้งแต่ตอนแรก และกำลังจะกดโทรออก
ขอแค่แจ้งจ้าวต้าเหอพวกนั้น เรื่องก็จบ!
ไม่ทันคาดคิด มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือของหล่อนไว้แน่น แย่งโทรศัพท์ไป แล้วเหวี่ยงลอยละลิ่ว
“อ๊ะ… คุณ คุณทำอะไรน่ะ? คืนมือถือฉันมา!” ซุนไป๋ลู่ร้องลั่นด้วยความตกใจ
“ฝีมือการแสดงของเธอมันตื้นเขินเหลือเกิน จะหลอกฉัน ก็ต้องชดใช้ราคา!” เฉินฮวนยิ้มเยือกเย็น
ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาก็รู้สึกแล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
ไม่ว่าซุนไป๋ลู่จะชอบจ้าวต้าเหอหรือไม่ หล่อนก็คือคู่หมั้นของจ้าวต้าเหอ
ไร้เหตุผล ทำไมจู่ๆจะมายั่วยวนเขากัน?
เสน่ห์ของเขายังไม่มากถึงขนาดนั้น
นอกจากนั้น หลังจากเขาเริ่มฝึกฝน ประสาทสัมผัสทั้งห้าก็ไวขึ้นมาก สามารถจับความผิดปกติในวาจาและท่าทางของซุนไป๋ลู่ได้
คำอธิบายเดียวที่ซุนไป๋ลู่ทำเช่นนี้ ก็คือตกลงกับจ้าวต้าเหอพวกนั้นไว้ล่วงหน้าแล้ว
รอให้เขาติดกับเท่านั้น แล้วก็จะโทรแจ้ง มาจับผิดคาหนังคาเขา!
ในเมื่อเล่นกันแบบนี้ เขาก็จะเก็บดอกเบี้ยเสียหน่อย
ไม่เพียงไม่หยุดมือ กลับยิ่งล่วงเกินเรือนร่างของซุนไป๋ลู่ต่อไป
“อย่า หยุดนะ… ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน…” ซุนไป๋ลู่เปลี่ยนท่าทีไปจากก่อนหน้านี้ ดิ้นรนสุดชีวิต “ฉันเป็นคู่หมั้นของจ้าวต้าเหอ ถ้านายแตะฉัน เขาไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
“เธอคิดว่าฉันจะกลัวหรือไง? กล้าคิดแผนร้ายกับฉัน งั้นก็รับหมวกเขียวไปซะ! แล้วก็ เธอเองนั่นแหละที่บอกว่าอยากมีสัมพันธ์กับฉัน ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ยังไง?” เฉินฮวนยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วโถมกายลงมา
“อื้อ…”
ซุนไป๋ลู่รู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แทรกซึมเข้ามา ตามด้วยอาการเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ร่างของหล่อนตอบสนองอย่างไม่รู้ตัว
“บัดซบ ไป๋ลู่ทำไมยังไม่โทรมาให้สัญญาณอีก ตั่งนานแล้วนะ!” จ้าวต้าเหอที่อยู่ไกลๆร้อนใจจนเดินวนไปมา
เดิมทีเขาจะคอยจับตาดูอยู่ตลอด แต่จ้าวซือหมิงกลัวว่าเฉินฮวนจะจับได้ แผนจะล่ม ก็เลยอยู่ห่างออกไปมาก
และก็ตกลงกับซุนไป๋ลู่ไว้ล่วงหน้าว่า ถ้าโทรมาหา ก็คือสัญญาณ พวกเขาจะได้พุ่งเข้าไปทันที จับตัวผู้กระทำผิดพร้อมกับของกลาง
“ต้าเหอ อย่าเพิ่งรีบร้อน เรื่องมันต้องใช้เวลาเป็นธรรมดา!” จ้าวต้าซานปลอบใจ “ไอ้เฉินฮวนนั่นไม่ติดกับง่ายๆหรอก รออีกหน่อย!”
“ใช่แล้ว รออีกหน่อย อย่าสติแตกเอง!” จ้าวซือหมิงปากก็พูดอย่างนี้ แต่ในใจเริ่มหวั่นๆ
นี่ก็ผ่านไปกว่าชั่วโมงแล้ว ตามหลัก ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็ต้องมีสัญญาณบ้างแล้ว
หรือว่าจะเกิดอะไรผิดพลาด?
“ให้ตายสิ ไม่ใช่เมียของพวกนาย พวกนายก็ไม่ร้อนใจสินะ! ฉันไม่สนแล้ว ฉันรอไม่ไหวแล้ว!” จ้าวต้าเหอออกตัววิ่งไปก่อน
เฉินฮวนในตอนนี้ ร่างกายสั่นไหว รู้สึกได้ถึงความรู้สึกผ่อนคลายทั่วสรรพางค์
‘เคล็ดวิชาหยินหยางประสานสุข’ ดันทะลวงไปถึงขั้นที่หนึ่งเสียอย่างนั้น!
“ไอ้เลว เฉินฮวน นายมันไอ้เลว!” ซุนไป๋ลู่นอนอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง หางตาคลอหยาดน้ำตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น
“เธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์?” เฉินฮวนสังเกตเห็นรอยแดงที่หลงเหลืออยู่ รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
นึกว่าซุนไป๋ลู่ขึ้นเตียงกับจ้าวต้าเหอไปแล้ว ที่ไหนได้ ยังเป็นครั้งแรก!
มิน่าล่ะ ผลถึงดีขนาดนี้
ทำให้พลังยุทธ์ของเขาทะลวงในครั้งเดียว!
“ไอ้เลว นายคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ถ้าจ้าวต้าเหอพวกนั้นไม่บังคับฉัน ฉัน… ฉันไม่มีทางมายั่วยวนนายหรอก…” ซุนไป๋ลู่กล่าวอย่างคับแค้น แต่อะไรๆก็เกิดขึ้นแล้ว ยังไงก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอะไรอีก
“วางใจ ถ้าเธอเต็มใจเป็นผู้หญิงของฉัน ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง!” เฉินฮวนปลอบใจ
“ไป๋ลู่ ไป๋ลู่… เธออยู่ไหนน่ะ?” ตอนนั้นเอง จ้าวต้าเหอก็ตามหาจนเจอ
เห็นภาพตรงหน้า ก็เบิกตากว้าง โทสะพุ่งตรงสู่สมอง: “พวกแก พวกแกทำอะไรกัน?!”
“นายเห็นอะไร เราก็ทำอย่างนั้นล่ะ!” เฉินฮวนกางเกงขึ้นแล้ว “จ้าวต้าเหอ คู่หมั้นนายนี่ นวลน่าดูเลยนะ! ถ้าไม่รังเกียจ ก็พากลับบ้านไปสิ! แต่ถ้าไม่เอา ก็ยกให้ฉันเลย!”
“เฉินฮวน ฉันสู้ตายกับนาย!” ใจของจ้าวต้าเหอเหมือนเลือดหยด บ้าคลั่งแทบระเบิด
นี่คือเมียในอนาคตที่เขาเฝ้าคิดถึงสุดหัวใจ ตั้งใจเก็บไว้ถึงคืนแต่งงานเสมอมา
ตอนนี้ดีแล้ว โดนเฉินฮวนเอาเปรียบไปซะใหญ่โต!