มะรืนนี้ก็เป็นวันที่หนึ่งกันยายน วันเปิดเทอม
เที่ยงวันนั้นทั้งครอบครัวนั่งกินข้าวกันที่โต๊ะ ซ่งจือเห็นนาฬิกาข้อมือของลูกสาวจึงถามว่า “ว่านว่าน นี่อะไรน่ะ”
“กู้ หมิงเยวี่ยนซื้อให้ค่ะ พอจดทะเบียนสมรส เขาก็ยกทรัพย์สินทั้งหมดให้ฉัน” หวานเหวินตอบตามตรง
“อะไรนะ ยกให้เธอหมดเลยเหรอ อย่าโดนหลอกล่ะ” หลินซิ่วอิงยังไม่ค่อยเชื่อนัก
“ไม่มากหรอกค่ะ หนึ่งหมื่นหยวน ให้ฉันทั้งหมด ต่อไปเงินเดือนของเขาก็ให้ฉัน ส่วนเบี้ยเลี้ยงเขาเก็บไว้ใช้เอง”
เสียงช้อนกับตะเกียบในบ้านเงียบลง เหลือเพียงเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง
“เศรษฐีหมื่นหยวนเหรอ”
“คุณฟังผิดหรือเปล่า”
หวานโห่วเต๋อพูดอย่างมั่นใจว่า “เป็นไปไม่ได้!”
เขาเป็นผู้ชาย เงินที่หามาได้ทั้งชีวิตเก็บไว้กับตัวแน่นหนา ให้ภรรยาแค่เงินค่าใช้จ่ายเท่านั้น
หวานเหวินพูดว่า “ฉันไม่ได้โกหกพวกคุณจริง ๆ ค่ะ เขาให้ฉันแล้ว เขายังบอกด้วยว่าฉันเป็นคนรู้จักใช้ชีวิต ไม่ใช้เงินฟุ่มเฟือย เขาถึงไว้ใจ”
ทุกคนในบ้านต่างเงียบงัน
ลูกเขยคนนี้ เรียกได้ว่าไม่มีอะไรให้ตำหนิจริง ๆ
“คุณย่า ไปหาหมอนะคะ ถ้าป่วยจริงก็ต้องรักษา หลานสาวคุณมีเงินค่ะ” หวานเหวินพูดพลางมองพ่อกับคุณปู่อย่างได้ใจ
เธอกลัวว่าชาติก่อนคุณย่าจะกลัวเปลืองเงิน ไม่ยอมไปหาหมอ จนปล่อยให้อาการล่าช้า
“พ่อ แม่ ที่ทำงานของผมอาจจะแจกบ้านแล้ว ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้หรือเปล่า” เวิน จิ่งหมิงพูดด้วยความตื่นเต้นปนกังวล