หวานเหวินดูออกว่าเขากำลังลำบากใจ ผิวที่คล้ำอยู่แล้วของเขายิ่งดูคล้ำขึ้นไปอีก
“ไม่ต้อง” หวานเหวินรับกระเป๋ามาแล้วบังไว้ข้างหลัง ก้มหน้าเดินเร็ว ๆ เข้าไปในห้องน้ำของร้านอาหารของรัฐ
ห้องน้ำไม่ใหญ่ พื้นเป็นปูนซีเมนต์ มุมห้องมีถังน้ำอยู่ใบหนึ่ง บนผนังตอกตะขอไว้สองอัน
เธอปิดประตู ยืนพิงบานประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางกระเป๋าลง
เธอก้มมองกางเกงของตัวเอง เป็นสีน้ำเงินเข้ม คงมองไม่เห็นอะไร
แต่เบาะรถต้องเปื้อนแน่ ๆ กู้ หมิงเยวี่ยนคงเห็นแล้ว
เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ แล้วหยิบกางเกงสะอาดในกระเป๋ามาเปลี่ยน
เธอพับกางเกงที่เปื้อนเก็บไว้ เดิมทีคิดจะทิ้งลงถังขยะ แต่พอยกมือขึ้นก็ชะงัก สุดท้ายยังยัดมันไว้ก้นกระเป๋าเดินทาง
ทิ้งไปก็ต้องซื้อใหม่ ตอนนี้เธอยังไม่ได้หาเงิน ไม่มีสิทธิ์ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย
เธอล้างมือ แล้วใช้น้ำเย็นตบหน้าเบา ๆ
ไม่ต้องส่องกระจก เธอก็รู้ว่าตอนนี้หน้าแดงขนาดไหน
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วผลักประตูออกไป
กู้ หมิงเยวี่ยนยืนอยู่ข้างรถ ไม่ได้สูบบุหรี่ แค่ยืนพิงประตูรถอยู่เงียบ ๆ
พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันมา สายตาหยุดอยู่บนตัวเธอครู่หนึ่ง
เมื่อเห็นว่าเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไม่พูดอะไร เพียงเปิดประตูรถ “ขึ้นรถเถอะ”
หวานเหวินเดินเข้าไป เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ แต่ตอนจะนั่งลงกลับลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเหลือบมองเบาะ
กู้ หมิงเยวี่ยนเดินอ้อมไปนั่งที่นั่งคนขับแล้ว เขาล้วงเอาเสื้อกล้ามเก่าตัวหนึ่งจากใต้เบาะส่งให้เธอ “เอาไว้รอง”
หวานเหวินรับมาแล้วชะงักไป