จงกว๋อจวงมีแต่คนแซ่หู หูหม่าจื่อกับผู้ใหญ่บ้านหูต้าไห่อยู่ตระกูลเดียวกัน คนก็เยอะอยู่แล้ว บวกกับลูกน้องที่เขาเลี้ยงไว้ รวมกันสามสี่สิบคน เดินขบวนอย่างยิ่งใหญ่มุ่งหน้าไปบ้านวิลล่า
“พี่หม่าจื่อ ไอ้นักโทษแรงงานนั่นฝีมือไม่เบานะ พวกเราไม่รอพี่เบียวกับพวกก่อนหรือ?”
“หึ! กลัวอะไร! ไม่ดูเลยหรือว่าครั้งนี้เรามากันกี่คน!” หูหม่าจื่อเบ้ปาก “ครั้งก่อนฉันประมาทไปเอง ไม่นึกว่าไอ้หมอนี่จะมีดีอยู่บ้าง”
“สองหมัดสู้สี่มือไม่ได้ แค่พวกเราบุกพร้อมกัน มันก็เหลือแต่คุกเข่าขอชีวิต”
“ครั้งนี้ ฉันจะให้มันรู้ว่าหูหม่าจื่ออย่างฉันร้ายกาจแค่ไหน”
ขณะพูด กลุ่มคนก็มาถึงเขตบ้านวิลล่าแล้ว มองไปแต่ไกลก็เห็นซูเฉินกำลังคุยกับหัวหน้างานก่อสร้างอยู่ ทั้งพูดทั้งหัวเราะ
หัวหน้างานก่อสร้างเห็นหูหม่าจื่อกับพวก สีหน้าเปลี่ยนไป รีบหันกลับไปต้อนรับ
“เถ้าแก่หู คนที่สั่งให้พวกเราหยุดงานก็คือคนนี้ครับ”
“อืม รู้แล้ว ไปให้พ้น!” หูหม่าจื่อพูดพลางยกมือผลักหัวหน้างานก่อสร้างออกไป แล้วเดินตรงไปหาซูเฉิน
ภาพนี้ดึงดูดชาวบ้านมากมายมามุงดู
บางคนยืนอยู่บนดาดฟ้าบ้านตัวเอง บางคนปีนขึ้นต้นไม้ บางคนปีนขึ้นไปบนคอกหมูของบ้านตัวเอง ดูไปพลางซุบซิบกันเบา ๆ
ยังมีผู้หญิงอีกไม่น้อย ยกม้านั่งเล็ก ๆ มานั่งล้อมวงกันเป็นกลุ่มสามห้าคน ทั้งแทะเมล็ดแตงทั้งดูละคร
“นายว่า ไอ้เฉินนี่ ลำบากแสนเข็ญกว่าจะออกมาจากในนั้นได้ ทำไมยังคิดไม่ตก ไปแหย่หม่าจื่อที่เป็นตัวซวยนี่อีกล่ะ?”