"หัวเราะอะไร?"
หลินไฉ่อีส่งเสียงเย็นชา "คนบ้านนอกอย่างแก ไม่มีทางมีโอกาสเข้าร่วมงานเลี้ยงระดับนี้หรอก!"
"ถึงเวลาแล้ว ฉันจะทำให้คนทั้งเจียงเฉิงรู้ว่า ตระกูลหลินของฉัน ห้าปีก่อนปิดฉากแกได้ ตอนนี้ก็ทำได้เหมือนกัน!"
"แค่นี้เหรอ?" ซูเฉินยิ้มอย่างดูถูก แล้วหันไปจูงมือลู่ชิงเสวี่ยเดินจากไป
ในดวงตาของเขา เต็มไปด้วยความเย็นชาและสังหาร
หึ! ถึงเวลา คนที่ร้องไห้จะต้องเป็นตระกูลหลินของพวกเจ้าแน่นอน
ข้าจะตัดความหวังสุดท้ายของพวกเจ้าด้วยมือของข้าเอง ให้พวกเจ้าจมอยู่ในความสิ้นหวัง แล้วไปคุกเข่าขอขมาที่หน้าหลุมศพแม่ของข้า...
คุกเข่า!
สารภาพผิด!
...
นับตั้งแต่หลงอู่ประกาศข่าวเรื่องงานเลี้ยงและการก่อสร้างรีสอร์ทริมหาดออกไปภายนอกตามคำสั่งของซูเฉิน ตระกูลใหญ่และตระกูลชั้นสูงทั้งหลายในเจียงเฉิงต่างก็ขยับตัว พากันใช้เส้นสายของตัวเอง สืบหาตัวตนของเจ้าของหมู่บ้านยุนติ่งเทียนกง
แต่พวกเขาสืบมาหลายวัน ได้เพียงรู้ว่าหัวหน้าผู้รับผิดชอบชื่อหลงอู่ ที่เหลือไม่มีข้อมูลใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงอยากรู้มากว่า หมู่บ้านยุนติ่งเทียนกงนี้เป็นผู้ใดกันแน่ ถึงมีทุนทรัพย์และอำนาจน่ากลัวขนาดนี้ ซื้อภูเขาเทียนลู่ซานและชายหาดบริเวณนั้นจากทางการเมืองเจียงเฉิงได้ในราคาเต็มจำนวน
นี่คือเหตุผลหลักที่พวกเขามางานเลี้ยงในคืนนี้
หนึ่ง เพื่อทำความรู้จักกับท่านผู้ใหญ่ที่ทรงอำนาจล้นฟ้าคนนี้ สอง เพื่อคว้าโครงการความร่วมมือรีสอร์ทริมหาดจากมือของท่านผู้ใหญ่คนนี้
มีคนเคยคำนวณไว้ ถ้าคว้าโครงการรีสอร์ทริมหาดได้ กำไรจะต้องมีอย่างน้อยหลายหมื่นล้าน
เนื้อชิ้นโตขนาดนี้ แม้แต่สี่ตระกูลใหญ่แห่งเจียงเฉิงก็ทนไม่ไหวต้องลงสนามแย่งชิง