สนามบินนานาชาติเจียงเฉิง
ห้องรับรองผู้โดยสารวีไอพี
“ที่รัก อย่าทำหน้าไม่ดีสิ~~”
หลิ่วชิงอี๋ยื่นมือมาโอบแขนเย่ชวน แล้วเขย่าเบา ๆ ใบหน้างดงามไร้ที่ติฉายแววระมัดระวังอยู่เล็กน้อย
เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแผ่วเบา เจือความอ้อนวอนและรู้สึกผิดอยู่จาง ๆ
“ฉันติดตามโครงการที่เมืองเจิ้งมาครบปีแล้ว”
“ใกล้จะเริ่มดำเนินการอยู่แล้ว แต่ดันเกิดปัญหาขึ้นกะทันหัน ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก”
หลิ่วชิงอี๋ขยับเข้ามาใกล้ ร่างอรชรอ่อนนุ่มแนบเข้ากับตัวเย่ชวนเบา ๆ
“แค่ 3 วันเอง!” เธอชูนิ้วเรียวงามขึ้นสามนิ้ว “ภายใน 3 วัน ฉันกลับมาแน่นอน!”
เย่ชวนรู้สึกอึดอัดใจ น้ำเสียงแข็งกระด้าง
“แต่เหลืออีกแค่สัปดาห์เดียวก็ถึงวันแต่งงานของเราแล้วนะ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเข้มขึ้น “เราตกลงกันแล้วว่าจะช่วยกันจัดเรือนหอ เลือกดอกไม้ที่จะใช้ในงาน แล้วก็จัดที่นั่งแขก...”
“เรื่องพวกนี้ เธอจะยกให้ฉันจัดการคนเดียวเหรอ?”
“ส่งรองประธานบริษัทไปแทนสักคนไม่ได้หรือไง?”
เย่ชวนกับหลิ่วชิงอี๋เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ตระกูลเย่และตระกูลหลิ่วต่างก็เป็นหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่แห่งเจียงเฉิง ฐานะเหมาะสมกันดี
เย่ชวนตั้งตารอและเตรียมงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์มานานแล้ว
ทั้งเมืองจับตามอง!
แต่ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ หลิ่วชิงอี๋กลับจะเดินทางไปทำงานกับผู้ช่วยของเธอ!
แถมไปตั้ง 3 วัน
หลิ่วชิงอี๋เงยหน้ามองเย่ชวน ดวงตาและคิ้วงามสดใสฉาบด้วยความรู้สึกผิดจาง ๆ
“ที่รัก โครงการที่เมืองเจิ้งเกี่ยวข้องกับแผนงานของตระกูลหลิ่วในอีก 3 ปีข้างหน้า ถ้าพลาดขึ้นมา ความเสียหายจะหนักมาก”
“ฉันต้องไปคุมสถานการณ์ด้วยตัวเอง”
เธอยกมือขึ้น วางฝ่ามือลงบนอกเขาเบา ๆ ริมฝีปากแดงโน้มเข้าใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นระอุ
“3 วัน แค่ 3 วันจริง ๆ”
“พอจัดการปัญหาหลักทางนั้นเสร็จ ฉันจะรีบกลับทันที”
“เรื่องจัดเรือนหอกับรายละเอียดงานแต่ง พอกลับมาแล้วฉันจะอยู่ช่วยเธอทั้งวันทั้งคืน ตกลงไหม?”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาสดใสมีแววเย้ายวนเพิ่มขึ้นมา
“พอเธอกลับมาแล้ว จะทำอะไรกับฉันก็ได้เลย~~~”
เย่ชวนโอบร่างนุ่มอุ่นของเธอไว้ ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงจาง ๆ จากตัวเธอ ความขุ่นใจในอกค่อย ๆ คลายลงทีละน้อย
“เฮ้อ เธอนี่นะ!”
เย่ชวนถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นลูบผมยาวที่ทิ้งตัวลงมาของเธอเบา ๆ “งานมาก่อนตลอดเลย”
“ไม่ใช่งานมาก่อนสักหน่อย ในใจฉัน งานแต่งของเราต่างหากที่สำคัญที่สุด”
หลิ่วชิงอี๋เงยหน้ามองเขา
เย่ชวนก้มมองใบหน้างดงามชวนให้คนหลงใหลตรงหน้า ไหล่ที่เกร็งอยู่ค่อย ๆ ผ่อนคลาย
หลิ่วชิงอี๋มีโครงหน้าสวยโดดเด่นสะดุดตา
เธอเป็นคุณหนูสังคมชั้นสูงอันดับหนึ่งของเจียงเฉิงที่ใคร ๆ ก็ยอมรับ
รูปร่างสูงเพรียวอวบอิ่ม สัดส่วนงดงาม สวมชุดสายเดี่ยวผ้าไหมสีขาวนวลเนื้อแนบตัว ขับให้ผิวดูขาวเย็น
ผมยาวรวบไว้หลวม ๆ ด้านหลัง มีปอยผมสองสามเส้นระลงมาข้างลำคอ บุคลิกผสานความสง่างามสูงศักดิ์ของคุณหนูตระกูลใหญ่เข้ากับเสน่ห์เย้ายวนได้อย่างลงตัว
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลหลิ่วยังเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับแสนล้าน
หลิ่วชิงอี๋ลดท่าทีลงถึงขนาดนี้แล้ว เย่ชวนจะพูดอะไรได้อีกล่ะ
“ก็ได้!”
“จำที่พูดไว้ด้วยนะ 3 วัน ฉันจะรอเธอกลับมา”
“ถ้าทำให้งานแต่งล่าช้า ฉันไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่”
“สัญญาเลย” หลิ่วชิงอี๋ยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มสดใสปรากฏในดวงตา
เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบเขาอย่างรวดเร็ว
เย่ชวนโอบเธอไว้ในอ้อมแขนโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเกี่ยวเอวบางของเธอไว้เบา ๆ ไม่อยากปล่อยมือ
ลู่เฉินซึ่งยืนรออยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเวลา ก่อนก้าวเข้ามาครึ่งก้าวแล้วเตือนเสียงเบา
“คุณหลิ่ว ใกล้ถึงเวลาแล้วครับ เตรียมขึ้นเครื่องได้แล้ว”
หลิ่วชิงอี๋พิงอยู่ในอ้อมแขนเย่ชวน พอได้ยินก็หันหน้าไปเล็กน้อย สายตากวาดผ่านลู่เฉิน แล้วหันกลับมามองเย่ชวนอีกครั้ง แววตาเจือความอาลัยและรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน
“ที่รัก ฉันต้องไปแล้วนะ อยู่บ้านดี ๆ รอฉันกลับมาล่ะ”
เย่ชวนค่อย ๆ คลายอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ระวังตัวระหว่างทาง มีอะไรติดต่อฉันทันทีนะ”
เขาหันไปกำชับลู่เฉิน “ผู้ช่วยลู่ ดูแลคุณหลิ่วให้ดี”
เย่ชวนพูดเสียงเข้ม “ถ้าเกิดเรื่องผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ฉันเอาเรื่องนายแน่!”
“ครับ!”
ลู่เฉินก้มตัวลง ดวงตาฉายแววยิ้มเยาะที่สังเกตได้ยาก “คุณเย่ วางใจได้ครับ! ผมจะ ‘ดูแล’ คุณหลิ่วเป็นอย่างดีแน่นอน!”
เย่ชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ทำไม แต่เขารู้สึกว่าคำพูดของลู่เฉินฟังดูประชดประชัน
เย่ชวนรู้สึกขัดใจผู้ช่วยชายคนนี้ของหลิ่วชิงอี๋มาก
แต่หลิ่วชิงอี๋ยืนกราน ส่วนเย่ชวนก็เชื่อมั่นในความสัมพันธ์ที่ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ทว่าวินาทีต่อมา จู่ ๆ ก็มีข้อความหลายบรรทัดลอยผ่านเข้ามาในสายตาของเย่ชวน
---“พระเอกนี่มันไอ้โง่ชัด ๆ! ยังจะให้ลู่เฉิน ‘ดูแล’ หลิ่วชิงอี๋อีก”
---“เขาดูแลอย่างดีจริง ๆ นั่นแหละ อีกเดี๋ยวก็จะดูแลกันถึงบนเตียงแล้ว!”
---“คนเขียนบทนี่สมองมีปัญหา หลิ่วชิงอี๋เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ จะไปแต่งกับลู่เฉินที่ไม่มีอะไรเลยได้ยังไง”
---“ก็เพราะตะกละน่ะสิ ช่วงหลายเดือนมานี้อ้างว่าเดินทางไปทำงานแล้วพาลู่เฉินไปเที่ยวไม่รู้กี่ครั้ง...”
---“พอหลิ่วชิงอี๋กลับมาในอีก 3 วัน เธอก็มีอะไรกับลู่เฉินจนเป็นผัวเมียกันแล้ว!”
---“ไม่ใช่แค่เข้าหอด้วยกันนะ ยังมีลูกแล้วด้วย!”
---“เย่ชวนมันก็แค่ไอ้โง่รับเลี้ยงลูกคนอื่น! เลี้ยงลูกให้ลู่เฉินตั้ง 6 ปี...”
ข้อความคอมเมนต์เด้งขึ้นมาติด ๆ กัน ล้วนพูดถึงความโง่ของเย่ชวน!
ที่หลิ่วชิงอี๋บอกว่าไปทำงานเป็นเรื่องโกหก ความจริงคือเธอจะกลับบ้านเกิดไปแต่งงานกับลู่เฉิน
ทั้งคู่ไม่เพียงจัดงานแต่งงานกัน พรุ่งนี้กลางคืนยังจะเข้าหอกันอีกด้วย!!
ข้อความพวกนี้ราวกับมองเห็นอนาคตของเย่ชวน...
ร่างเย่ชวนแข็งทื่อขึ้นมาทันที ความอบอุ่นจากช่วงเวลาใกล้ชิดเมื่อครู่ถูกสูบหายไปจากร่างกายในพริบตา
เขากะพริบตา คิดว่าตัวเองคงเหนื่อยเกินไปจนตาฝาด
แต่ข้อความกึ่งโปร่งใสเหล่านั้นยังคงลอยอยู่ในสายตา ทุกตัวอักษรชัดเจนจนแสบตา
“นี่...เป็นไปได้ยังไง?!”
“ที่รัก เป็นอะไรไป?” หลิ่วชิงอี๋สังเกตเห็นความผิดปกติของเย่ชวนเป็นคนแรก
“เปล่า...” เย่ชวนกำลังจะส่ายหน้า แต่ก็เปลี่ยนคำพูด “เมื่อคืนคงโต้รุ่งเขียนการ์ดเชิญ เลยเวียนหัวนิดหน่อย”
“ชิงอี๋ ฉันไม่ค่อยสบาย เธออยู่ต่อได้ไหม?”
เย่ชวนไม่เชื่อว่าข้อความตรงหน้าเป็นเรื่องจริง
ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันนานหลายสิบปี หลิ่วชิงอี๋จะนอกใจไปมีอะไรกับลู่เฉินได้ยังไง!!
ความคิดแรกของเย่ชวนคือรั้งหลิ่วชิงอี๋ไว้
แต่...
“ที่รัก” หลิ่วชิงอี๋เหลือบมองลู่เฉินโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดขึ้นมาหลายส่วน “โครงการที่เมืองเจิ้งเร่งด่วนมาก! ฉัน...ฉันจริง ๆ...”
หลิ่วชิงอี๋ยืนกรานจะไป
แถมสายตาที่เธอมองลู่เฉินก็ผิดปกติมาก!
ในแววตานั้นมีความเอ็นดูและความคาดหวังที่แทบเก็บไว้ไม่อยู่...
เธอกำลังคาดหวังอะไรอยู่กันแน่?!
ลูกกระเดือกของเย่ชวนขยับลงอย่างแรง หัวใจบีบรัดฉับพลัน ความหนาวเย็นสายหนึ่งไต่ขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลัง
ทันใดนั้น เสียงประกาศเตือนให้ผู้โดยสารขึ้นเครื่องก็ดังขึ้น
【เที่ยวบินซีจีหกหกหกไปเมืองเจิ้ง เหลือเวลาอีก 10 นาที...】
หลิ่วชิงอี๋หันกลับมามองเขา สีหน้าเรียบเฉย
ท่าทีอ่อนหวานนุ่มนวลเมื่อครู่นี้จางหายไปกว่าครึ่ง
“เอาละ ที่รัก”
“กลับบ้านไปเถอะ ฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป ไม่มีท่าทีอาลัยแม้แต่น้อย
ลู่เฉินเดินตามหลังเธอไปครึ่งก้าว หันมามองเย่ชวน มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมีเลศนัย
“คุณเย่ วางใจได้ครับ ผมจะดูแลพี่ชิงอี๋ให้ดีแน่นอน”
คำพูดนั้นดังเข้าหูเย่ชวน เมื่อรวมกับข้อความคอมเมนต์ที่ลอยผ่านสายตาไม่หยุด ก็เหมือนมีแท่งน้ำแข็งแทงทะลุหัวใจอย่างแรง
หรือจะเป็นเรื่องจริง?
พวกเขาไม่ได้ไปทำงาน แต่จะกลับบ้านเกิดไปแต่งงานกัน!
แต่หลิ่วชิงอี๋จะไปแต่งกับลู่เฉินได้ยังไง
เขาเพิ่งเข้ามาเป็นผู้ช่วยของหลิ่วชิงอี๋ได้ไม่นานเองนะ!
ผู้ชายธรรมดาที่สุดคนหนึ่ง
เย่ชวนกำมือแน่นจนข้อนิ้วซีด ลำคอตีบตัน อยากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกไปชั่วขณะ
เขาได้แต่ยืนมองลู่เฉินเร่งฝีเท้าตามหลิ่วชิงอี๋ไป ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปยังทางขึ้นเครื่อง
ระยะห่างแบบนี้ไม่ใช่ระยะที่เจ้านายกับผู้ช่วยควรจะยืนใกล้กันเลย
แขนของลู่เฉินแทบจะแนบไหล่หลิ่วชิงอี๋ ทั้งคู่พูดคุยกันเสียงเบา หลิ่วชิงอี๋เอียงศีรษะฟังเขา รอยยิ้มของเธอสดใสประหนึ่งฤดูใบไม้ผลิ ความอาลัยที่แสดงต่อเย่ชวนเมื่อครู่หายไปไร้ร่องรอย
เธอยังเอียงตัวเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ลู่เฉินอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นความเคยชินที่เกิดจากการปรับตัวเข้าหากันมาเนิ่นนาน
---“จบเห่แล้ว หลิ่วชิงอี๋ไปคราวนี้ พระเอกหมดทั้งครั้งแรกและคืนแรกเลย”
---“พระเอกต้องรออีก 6 ปีกว่าจะรู้ว่าเมียนอกใจก่อนวันแต่งงาน...”
---“ไม่ต้องดูแล้ว สปอยล์ให้เลย สุดท้ายพระเอกให้อภัยหลิ่วชิงอี๋!”
---“คนเขียนเขียนเรื่องได้ห่วยแตกมาก กินเข้าไปซะ!”
---“ไป ๆ ๆ ไม่ต้องดูแล้ว!”
เย่ชวนกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำ ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ!!
เขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาผู้ช่วยส่วนตัว
“หวังซั่ว! ไปสืบเดี๋ยวนี้!”
“หลิ่วชิงอี๋กับลู่เฉินมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่!”
“สืบทุกเรื่องให้กระจ่าง!”
“แล้วก็ตรวจสอบกำหนดการเดินทางของหลิ่วชิงอี๋กับลู่เฉินด้วย ฉันอยากรู้ว่าพวกเขาจะไปไหนกันแน่!!”
หวังซั่วที่อยู่อีกฝั่งของสายอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบรับคำ
จู่ ๆ รูปแบบข้อความคอมเมนต์ตรงหน้าของเย่ชวนก็เปลี่ยนไป!
---“เกิดอะไรขึ้น! ทำไมจู่ ๆ เย่ชวนถึงจะไปสืบเรื่องหลิ่วชิงอี๋กับลู่เฉินล่ะ?”
---“เดี๋ยวนะ! แปลกแล้วสิ! เย่ชวนเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว!”
---“ตามเนื้อเรื่อง ตอนนี้เขาควรกลับบ้านไปเขียนการ์ดเชิญ เตรียมงานแต่งไม่ใช่เหรอ...?”
---“เนื้อเรื่องจู่ ๆ ก็น่าสนใจขึ้นมาแล้ว!”
เย่ชวนกำหมัดแน่น กัดฟันพูดว่า “ฉันไม่ใช่ไอ้โง่รับเลี้ยงลูกคนอื่นโว้ย!!”
เขาจ้องไปทางทางขึ้นเครื่องเขม็ง น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “หลิ่วชิงอี๋! ถ้าเธอกล้าทรยศฉัน!”
“ฉันจะทำให้เธอหมดชื่อเสียงป่นปี้!!”
..... .....