เซินลี่เห็นภาพนั้น มุมปากก็เผยรอยยิ้ม
เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว ขวางหน้ากู้ชิงเสวี่ยไว้ตรง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย
“กู้ชิงเสวี่ย พ่อบ้านของตระกูลเจ้า ดูจะไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียแล้ว”
“วันนี้ ก็ให้มันตายอยู่ที่นี่ไปเสียเถิด!”
กู้ชิงเสวี่ยใบหน้างดงามแฝงความโกรธ จ้องเขานิ่ง ๆ
ทว่าเพียงชั่วพริบตา
ทหารองครักษ์อีกหลายนายก็ล้มตายลงอย่างน่าเวทนา
ลู่เฉินราวกับอยู่ท่ามกลางที่ไร้ผู้คน เหล่าองครักษ์เหล่านี้ ไม่ใช่คู่ต่อสู้แม้แต่ยกเดียวของเขา
พลังเลือดเนื้ออันแข็งแกร่ง พลุ่งพล่านไปทั่วกาย วิชาเงาอำมหิตและกระบี่จั้นเสวียน ถูกเร่งจนถึงขีดสุด
แม้ต้องเผชิญหน้ากับองครักษ์ขั้นหลังฟ้าชั้นห้า ก็เป็นเพียงเรื่องต้องฟันเพิ่มอีกไม่กี่กระบี่เท่านั้น
เบื้องหลังเขา วังเฉิงถูกความโกรธพลุ่งพล่านจนส่งเสียงร้องด้วยความแค้น
เขาพบอย่างข่มใจอยู่ว่า ความเร็วของตัวเอง กลับไล่ตามทาสชั่วช้าที่น่าเกลียดนี้ไม่ทัน
ทำได้เพียงไล่ตามไปกินฝุ่นอยู่ด้านหลัง
“บัดซบ... ไอ้แก่ มีความสามารถก็หยุดอยู่เดี๋ยวนั้น ข้าน้อยยอมให้มือเดียว ก็ยังทุบหน้าอกเจ้าแหลกได้!”
ลู่เฉินทำเป็นหูทวนลม ตั้งหน้าตั้งตาฟาดฟันต่อไป
ไม่กี่อึดใจต่อมา
องครักษ์ที่เซินวังพามา ก็ล้มตายกันหมดสิ้น
วังเฉิงตาแทบถลน
เซินลี่ตะลึงงันไปชั่วขณะ
อะไรกัน?
ไอ้แก่นี่ เพียงแท้จริงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้หรือ?
มันมิใช่เพียงกระดูกและเส้นเอ็นธรรมดาไม่ใช่หรือ กลับ...
เซินลี่ทั้งกายชาไปหมด มิเคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ไอ้แก่นี่จะแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้
เมื่อเขารู้ตัวและคิดจะขวาง กลับสายไปเสียแล้ว